ไม่เป็นแล้วนางเอกนิยาย ขอใช้ชีวิตสบายด้วยการเกาะต้นขาทองคำ [นิยายแปล]

บทที่ 119 เจียงกูกูร้อนใจเหลือเกิน

 

“บ่าว...”

“ก่อนท่านไป๋จะมา มีคนต่อสู้กันอยู่ในลานเรือน เจียงกูกูเป็นวรยุทธ์ ย่อมต้องได้ยินความเคลื่อนไหวอยู่บ้างกระมัง”

เจียงกูกูรีบคุกเข่าลงทันที “คุณหนู บ่าวไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เจ้าค่ะ! เพียงแต่ท่านไป๋ไม่มีทางทำร้ายคุณหนูแน่นอน!”

เสิ่นม่านซูยื่นมือไปประคองนางขึ้นมาก่อนถอนหายใจเบาๆ “เจียงกูกู ท่านรู้หรือไม่ว่าเมื่อวานเขาพูดอะไรกับข้า”

“พูดอะไรหรือเจ้าคะ” เจียงกูกูพยายามไม่ให้น้ำเสียงของตนฟังดูตื่นเต้นเกินไป

ถึงอย่างไรคุณหนูสามก็ฉลาดมาก

ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่นายท่านน้อยของนางใส่ใจสตรีนางหนึ่งถึงเพียงนี้

หากแม้แต่การแสดงไมตรีก็ยังทำไม่เป็นจะทำอย่างไร...

เสิ่นม่านซูเงียบไปนานมาก ก่อนจะถามว่า “เจียงกูกู ท่านรู้จักท่านไป๋มากเพียงใด เขาเคยมีสตรีที่ชอบหรือไม่”

“ไม่มี ไม่มีเจ้าค่ะ ท่านไป๋ไม่เคยชอบสตรีมาก่อน!” เจียงกูกูรีบกล่าวเสริมอย่างรวดเร็ว “บุรุษก็ไม่เคยเช่นกันเจ้าค่ะ!”

สีหน้าเสิ่นม่านซูพลันแปลกไป นางมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย “เจียงกูกูรู้จักเขาดีถึงเพียงนี้เชียวหรือ”

เจียงกูกูชะงัก จากนั้นนางก็ยิ้มขื่นกล่าว “ที่แท้คุณหนูก็ขุดหลุมรอบ่าวไว้ตรงนี้นี่เอง แต่เป็นความจริงเจ้าค่ะ บ่าวรู้จักท่านไป๋ดีมาก เรื่องอื่นบ่าวพูดมากไม่ได้ แต่เรื่องความรู้สึกนี้บ่าวรับรองได้ หลายปีมานี้ท่านไป๋ไม่เคยคิดเรื่องรักๆ ใคร่ๆ เลยสักครั้ง”

“ข้าเชื่อ”

บุคคลในนิยายต้นฉบับผู้นี้สูงส่งงดงามดุจกล้วยไม้และต้นหยก สว่างไสวดุจสายลมจันทร์กระจ่าง ราวกับเซียนที่ถูกเนรเทศลงมายังโลกมนุษย์ สมบูรณ์แบบเสียจนไม่เหมือนจริงแม้แต่น้อย

การมีอยู่ของเขาราวกับเกิดมาเพื่อก่อคลื่นลม พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินในราชสำนักเท่านั้น

แต่ว่า...

เสิ่นม่านซูเล่นปอยผมยาวของตน พันรอบนิ้วอยู่หลายรอบก่อนจะกล่าวว่า “เขาบอกว่าไม่อยากให้ข้าแต่งกับผู้อื่น”

“อ๊ะ!” ดวงตาเจียงกูกูพลันเปล่งประกายยินดี

ในที่สุดนายท่านน้อยก็คิดได้ เขาเปิดใจแล้ว!

แต่เสิ่นม่านซูกลับกล่าวต่อ “ข้ากำลังคิดว่า หรือเขาจะกังวลว่าหลังจากข้าแต่งงานแล้ว จะไม่ทำของหวานให้เขากินอีก”

“เรื่องนี้...”

เสิ่นม่านซูโบกมือ “ช่างเถิดๆ ก็เป็นเพียงคำพูดกำกวม เอามาคิดจริงจังไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้เขาออกไปจากที่นี่แล้ว ท่านไป๋ยุ่งถึงเพียงนั้น บางทีผ่านไปสักพักอาจลืมเรื่องนี้ไปแล้วก็ได้”

นางหาวหวอด ม่านน้ำจางๆ เอ่อคลอขึ้นมาในดวงตา

“ข้าง่วงแล้ว เจียงกูกู ท่านก็รีบไปนอนเถิด”

เจียงกูกูช่วยปล่อยม่านเตียงให้เสิ่นม่านซู จากนั้นเป่าเทียนแล้วถอยออกไปยังห้องด้านนอก นางมองเงาร่างบนต้นไม้นอกหน้าต่าง ก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่

นายท่านน้อยจะลืมท่านง่ายๆ ได้อย่างไรเล่า

นี่เป็นครั้งแรกที่นายท่านน้อยส่งองครักษ์ลับคนสนิทมาคุ้มครองสตรีนางหนึ่งเชียวนะ

อีกอย่าง นายท่านน้อยคิดอะไรอยู่กันแน่ เหตุใดถึงไม่พูดว่าที่ข้าไม่อยากให้เจ้าแต่งกับผู้อื่น ก็เพราะอยากให้เจ้าแต่งกับข้าเล่า

ช่างทำให้คนร้อนใจจริงๆ!

 

ในเวลาเดียวกัน เฝิงหวั่นเอ๋อร์ก็ค่อยๆ คลำทางไปถึงที่พักขององค์ชายเจ็ดอย่างระมัดระวัง แต่พอเดินเข้าไปด้านใน ก็ถูกเฉาเฉียน องครักษ์ขององค์ชายเจ็ดขวางไว้

“เจ้าเป็นใคร”

“บ่าว...บ่าวเป็นสาวใช้ของคุณหนูสามเสิ่นเจ้าค่ะ คุณหนูส่งบ่าวมาพบองค์ชายเจ็ด รบกวนพี่ชายช่วยแจ้งให้สักหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ”

เฉาเฉียนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้เรื่องพัวพันระหว่างเจ้านายของตนกับคุณหนูสามเสิ่นอยู่บ้าง ดังนั้นจึงกล่าวว่า 'รออยู่ตรงนี้' แล้วหมุนกายเข้าไปรายงาน

เฝิงหวั่นเอ๋อร์กัดริมฝีปาก ตื่นเต้นจนฝ่ามือชุ่มเหงื่อ

การอยู่ข้างกายคุณหนูสามเสิ่น วันหน้าอาจมีโอกาสได้ใกล้ชิดคุณชายเสิ่นผู้นั้นมากขึ้น นี่คือเส้นทางที่เดิมทีนางตั้งใจจะเดิน แต่ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปหลังได้พบองค์ชายเจ็ด

เป็นสตรีของคุณชายตระกูลใหญ่ ไหนเลยจะเทียบกับการได้เป็นสตรีขององค์ชาย!

พอนึกถึงที่องค์ชายเจ็ดมองนางด้วยความสนใจอยู่หลายครั้ง เฝิงหวั่นเอ๋อร์ก็ตัดสินใจทุ่มหมดหน้าตัก!

 

 บทที่ 120 ค่ำคืนอันแสนวุ่นวาย

 

เวลานั้นเอง เฉาเฉียนก็กลับมาอีกครั้ง เขากล่าวกับเฝิงหวั่นเอ๋อร์ว่า “เจ้าเข้าไปได้”

“เจ้าค่ะ”

เฝิงหวั่นเอ๋อร์ตามเข้าไปอย่างว่าง่ายยิ่งนัก

เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา สถานที่พักของเหล่าองค์ชายจึงมีเพียงองครักษ์กับบ่าวชายเข้าออก ทุกคนล้วนเป็นบุรุษทั้งหมด

ทว่าเพราะฟ้ามืด เฝิงหวั่นเอ๋อร์ยังตั้งใจสวมเสื้อตัวนอกสีเทาดำ มองเผินๆ จึงไม่สะดุดตาเท่าไรนัก

หลังนางเข้าไปแล้ว เฉาเฉียนก็ถอยออกไป

เฝิงหวั่นเอ๋อร์เงยหน้ามองเห็นบุรุษรูปงามที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือผู้นั้น นางทั้งตื่นเต้นทั้งกระวนกระวายปะปนกันไปหมด กระทั่งขาก็อ่อนแรงอยู่เล็กน้อย

จวินมั่วหานเงยหน้ามอง ตรงหางตามีรอยช้ำเขียวจางๆ สีหน้ามืดครึ้มอย่างยิ่ง

เมื่อคืนเขาไปหาเสิ่นม่านซู คิดไม่ถึงว่าจะพบยอดฝีมือปกปิดใบหน้าผู้หนึ่ง!

เดิมทีเขาเป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่ใครจะคิดว่าเพียงชั่วพริบตาต่อมา กลับมีอีกสองคนโผล่ออกมารุมโจมตีเขา!

แม้วรยุทธ์ของจวินมั่วหานจะไม่เลว แต่ไหนเลยจะรับมือสามคนพร้อมกันได้

ผ่านไปไม่กี่กระบวนท่าเขาก็ตกเป็นรอง อีกทั้งการลอบไปหาผู้อื่นกลางดึกก็ไม่ใช่เรื่องน่าภูมิใจ เขาจึงเอะอะโวยวายไม่ได้ ทำได้เพียงจากมาอย่างทุลักทุเล

หรือยอดฝีมือคลุมหน้าพวกนั้นจะเป็นคนที่เสิ่นเจิ้นกวงส่งมาคุ้มครองเสิ่นม่านซูโดยเฉพาะ?

เพราะที่โรงเตี๊ยมในคืนนั้นเขาก็ถูกโจมตีเช่นกัน

เรื่องนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

ตาเฒ่าเสิ่นเจิ้นกวงผู้นั้นเห็นบุตรสาวสำคัญยิ่งกว่าลูกตาของตนเองเสียอีก

จวินมั่วหานช้อนตามองสาวใช้ตัวน้อยที่กระวนกระวายอยู่เบื้องหน้า นับว่ารูปโฉมงามอยู่หลายส่วน

เขารินสุราให้ตนเองหนึ่งจอก จิบไปคำหนึ่งแล้วถามว่า “คุณหนูสามส่งเจ้ามาหรือ”

เฝิงหวั่นเอ๋อร์รีบคุกเข่าลงทันที จากนั้นชูถุงหอมใบนั้นขึ้นด้วยสองมือ “บะ...บ่าวเก็บถุงหอมขององค์ชายได้ จึงตั้งใจนำมาคืนให้องค์ชายเจ้าค่ะ!”

มือของจวินมั่วหานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกระแทกจอกสุราลงบนโต๊ะอย่างแรง

กึก!

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเจือโทสะ “เจ้าเป็นเพียงสาวใช้ แต่รู้จักโกหกแล้วหรือ”

เฝิงหวั่นเอ๋อร์สะดุ้งตกใจ ร่างกายสั่นเทาเพราะความหวาดกลัวราวกับตะแกรงร่อน กัดริมฝีปากแน่น ใบหน้าซีดขาว ดูแล้วกลับยิ่งน่าสงสารชวนให้คนเอ็นดูอยู่หลายส่วน นางกล่าวทั้งน้ำตาคลอ “องค์ชาย บ่าว...บ่าวมีใจให้องค์ชายเจ้าค่ะ! เพื่อองค์ชาย อย่าว่าแต่โกหกสักครั้งเลย ต่อให้เป็นเรื่องใด บ่าวก็ยินดีทำทั้งสิ้น!”

นางก้มหน้าจนศีรษะแนบพื้น เส้นผมยาวสลวยไหลลงมา จึงเผยลำคอขาวดุจหิมะ

“เงยหน้า” จวินมั่วหานเดินมาหยุดตรงหน้านาง ก่อนจะยื่นมือบีบคางนางแน่น “เจ้ายินดีทำทุกอย่างเพื่อข้าจริงหรือ”

“จะ...จริงเจ้าค่ะ!”

“หากข้าบอกให้เจ้าไปจับตาดูเสิ่นม่านซูเล่า”

“บ่าวยินดีเจ้าค่ะ!” เฝิงหวั่นเอ๋อร์ตอบอย่างรวดเร็ว นางรวบรวมความกล้าขยับเข้าไปใกล้อีกเล็กน้อย มององค์ชายเจ็ดด้วยสายตาเทิดทูนอย่างยิ่ง “บ่าวยินดีทำทุกอย่าง หากได้เป็นคนขององค์ชาย ต่อให้ต้องตายก็เต็มใจเจ้าค่ะ!”

จวินมั่วหานลูบแก้มนางเบาๆ แล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย เขากล่าวอย่างเชื่องช้า “ไม่ต้องให้เจ้าตายหรอก หากตายแล้ว จะให้ข้ารักใคร่เอ็นดูได้อย่างไร”

เฝิงหวั่นเอ๋อร์ทั้งตื่นเต้นทั้งเขินอาย อดไม่ได้ที่จะสั่นไหวเบาๆ

ชั่วพริบตาถัดมา นางก็ถูกองค์ชายเจ็ดอุ้มแนบอกก่อนเดินเข้าไปด้านใน...

ถุงหอมเปียกชื้นใบนั้นตกลงบนพื้นอีกครั้ง และไม่ว่าผู้ใดก็ล้วนไม่ใส่ใจเลยว่า ถุงหอมใบนี้แท้จริงแล้วเป็นขององค์ชายเจ็ดหรือไม่

สำหรับเสิ่นม่านซู นั่นคือเหยื่อล่อ

สำหรับเฝิงหวั่นเอ๋อร์ นั่นคือข้ออ้าง

ทว่าสำหรับจวินมั่วหาน มันเป็นเรื่องเล็กน้อยไร้ความสำคัญอย่างยิ่ง

ค่ำคืนนี้ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะมีเรื่องมากมายเกิดขึ้น

อย่างเช่น มีมือสังหารต้องการสังหารฉีอ๋อง แต่โชคดีที่เสิ่นจิ่งบุตรชายคนโตของเสิ่นเจิ้นกวงพาคนไปถึงทันเวลา ทว่าพอมือสังหารเห็นว่าเรื่องถูกเปิดโปงแล้ว ก็กลืนยาพิษที่ซ่อนอยู่ในซอกฟันฆ่าตัวตายทันที 

จิ้งอ๋องเหน็ดเหนื่อยเกินไปจนล้มป่วย อีกทั้งยังเกิดน้ำหลากขึ้นอีกครั้ง ทว่าโชคดีที่มีการเตรียมการไว้ล่วงหน้า จึงไม่ก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ

เช้าวันถัดมา เจียงกูกูเล่าเรื่องเหล่านี้ให้เสิ่นม่านซูฟังพลางหวีผมให้นาง