ความทรงจำที่หายไป

บทที่ 2 – 2/5  

ตอนที่ 7  การมาของชายหนุ่มข้างบ้าน ?

.

.

.

ใจนี้เต้นรัวระทึก รุ่นพี่กำลังเดินก้าวเข้ามา !

.

เขากำลังเดินใกล้เข้ามาละ ! 

.

เอ๊ะ ! อยู่ๆ เค้าก็หยุดเดิน อ่อเค้ามีสายเรียกเข้า เห็นคุยโทรสับแล้วรีบเดินออกไป

.

"เฮ้อ... โล่งอก 

นึกว่าจะเข้ามาเจอเราตอนไม่แต่งหน้าซะแล้ว

เดี๋ยวรู้หมดว่าเราไม่มีคิ้ว !! หน้าก็จืดเป็๞เต้าหู้สดพร้อมนอนสุดๆ"

.

รีบกินแล้วรีบกลับไปนอนดีกว่า 

.

.

แต่พอซอลมีเดินกลับมาถึงตรงหน้าบ้าน ก็เห็นหนุ่มคนนั้นกำลังยืนคุยกับแม่อยู่

.

เอะรู้จักกับแม่เราด้วยรึ แต่ก็นะถ้าบ้านใกล้กัน แม่เราก็รู้จักครบทั้งหมู่บ้านนั่นล่ะ แต่นานแล้วนะเนี่ย ฉันจะได้เข้าบ้านไหมวันนี้ 

.

โอ๊ะ ! เหมือนว่าจะคุยเสร็จแล้ว เอาล่ะรีบเข้าบ้านดีกว่า 

.

ตึก ตึก ตึก ตึก (เสียงวิ่งขึ้นข้างบนอย่างไว)

.

"กลับมาแล้วค่าแม่"

.

"หายไปไหนมาหรอซอลมี"

.

"หนูหิวเลยออกไปหาอะไรกินนิดหน่อยน่ะจ่ะ

หนูขึ้นห้องแล้วนะคะ" 

.

"จ้าอย่านอนเร็วนักล่ะ เดี๋ยวท้องอืดนะลูก"

แม่ส่งเสียงมาด้วยความเป็๲ห่วง

.

"ค่าาาาาา ~ "

.

แต่ก็อืดจริงๆ ไม่น่ารีบกินเร็วเกินไปเลย ทำอะไรฆ่าเวลาดีน้อ งั้นดูอลั้มรูปเล่นก่อนละกัน อยู่ไหนน้า มีเยอะซะด้วย นี่เราเคยตัดผมหน้าม้าเด่อขนาดนี้ด้วยรึ ฮ่าๆๆ ตอนนี้มิเร ยังอวบๆ อยู่เลย ส่วนอีตา คีบอม ผมเด๋อฮาโคตร 

.

"แอะนี่รูปใคร เหมือนเป็๲ประธานรุ่น แต่รูปเก่าจนเห็นหน้าไม่ชัด ทำไมมีรูปอยู่ในอัลบั้มเราด้วยแฮะ?"

.

.

.

"ซอลมีๆ นึกว่าจะเป็๲อะไรซะแล้ว อยู่ๆ ก็โดนลูกบาสอัดเข้าหน้าหงายซะขนาดนั้น ขอโทษด้วยนะ พวกเรามัวแต่เลือกขนมเลยมาช้า" ยูจอง ฮองมิน มิเร เข้ามาล้อมที่เตียงพยาบาลถามไถ่อย่างเป็๲ห่วง

.

"หา ! นี่ฉันเข้ามาในความฝันแล้วหรือนี่ !"

.

"ฝันอะไรกันเธอ หรือยังมึนหัวอยู่? โอ๋ๆ ซอลมีที่น่าสงสาร"

มิเรเข้ามากอดปลอบทันที

.

"ไม่ใช่แบบนั้น มิเรฉันไม่ได้เป็๞อะไรมาก แค่เจ็บจมูกกับหน้านิดหน่อย แต่ตายังมึนๆ มัวๆ อยู่แฮะ "

.

"เออ เมื่อกี้รุ่นพี่แวะมาถามไถ่ว่าเป็๞ยังไงบ้าง พวกรุ่นพี่๻๷ใ๯น่าดู อยู่ๆ ลูกบาสก็กระเด้งไปทางเธอ"

ยูจองเล่าเหตุการที่รุ่นพี่บอกให้ฟัง 

.

"เป็๲ยังไงบ้าง ยังมึนหัวอีกไหม"

รุ่นพี่เดินเข้ามาถามอีกรอบ 

.

"ไม่เป็๞อะไรมากหรอก สบายใจได้ฉันแข็งแรงจะตาย"

.

"นั่นสิแข็งแรงอย่างกับวัว"

เสียงคุ้นๆ ของอีตาคีบอมที่เดินตามหลังลอยมา 

.

อีตาบ้านี่ มาว่าฉันเหมือนวัวต่อหน้ารุ่นพี่นี่นะ !

อุส่าห์คิดว่าจะยกระดับไม่เรียกไอ้หน้าแหลมแล้วแท้ๆ คงต้องกลับไปเรียกใหม่อีกแล้วสินะ .\ /." 

.

"ไม่เป็๞อะไรมากก็ดีแล้ว" รุ่นพี่จับไหล่เราเบาๆ

แค่ฟังเสียงก็อ่อนโยนละ ให้ตายเถอะตามามัวอะไรตอนนี้ อยากเห็นหน้าสุดหล่อทะลุแว่นที่เค้าลือ ชัดๆ จัง

.

ส่วนคีบอมทำหน้าหงุดหงิดแล้วเดินออกไปก่อน

"อีตานี่ ! หงุดหงิดอะไม่ทราบ ฉันเป็๞คนเจ็บนะยะะะ" 

.

พอหายมึนเราก็เดินไปเข้าห้องเรียน เห็นมีนมวางไว้อยู่ที่โต๊ะเราพร้อมหลอดวางอยู่ และอีตาเกรียนหน้าแหลมคีบอมก็กินนมเดินเข้ามา 

.

อีตานี่ซื้อนมมาให้ฉันหรอเนี่ย อุ้มเราไปห้องพยาบาลอีก 

โอเคๆ ยังไงก็ต้องรักษามารยาทเอาไว้ เห็นหน้าแบบนี้จริงๆ คงนิสัยดีหล่ะมั้ง แม่อาจหลุดมือเผลอทำตกตอนเกิด เลยอัธยาศัยแย่ บังเอิญว่าฉันอ่านเ๱ื่๵๹ผู้ดีมา ยิ้มขอบคุณให้ซักหน่อยก็แล้วกัน 

.

อยู่ๆ ซอลมียิ้มให้ ^^ คีบอม๻๠ใ๽เลยเก็กแบบเขินๆ แล้วรีบเดินออกจากห้องไป 

.

.

เราจะเจอเ๹ื่๪๫อะไรอีกนะ เ๹ื่๪๫อะไรที่เราลืมไป ตอนนี้สมองเราคงกำลังเรียงความทรงจำใหม่อยู่แน่เลย เราถึงได้ฝันเป็๞ตุเป็๞ตะขนาดนี้ แต่ไหนๆ ก็ฝันแล้ว อยู่เล่นกับเพื่อนๆ ก่อนละกัน คิดถึงพวกเธอสามคนจัง

.

เพื่อนสนิททั้งสามคนนั่งใกล้ๆ ซอลมี กำลังคุยกันเล่นหยอกล้อกันระหว่างพัก

.

.

"พอเรียนจบพวกเธอไปเรียนต่อต่างประเทศใช่ไหม?"

ซอลมีเอ่ยถามเพื่อนๆ

.

"หืม ก็ยังไม่มีแผนนะ ทำไมเหรอ?"

.

"เห็นยูจองบอกว่า จะสอบชิงทุนไปเรียนต่อเยอรมันหนิ?" ซอลมีเอ่ยถามพร้อมขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ๆ

.

"ช่ายแต่ยังไม่ได้รีบขนาดนั้น และแผนอาจจะเปลี่ยนเมื่อไหร่ก็ได้นะ ต้องรอถามพ่อฉันก่อน"

.

"ฉันก็แค่สงสัยว่าถ้าเรียนจบแล้ว เราจะสนิทกันอยู่ไหม ยังจะติดต่อกันหรือเปล่า?"

.

"พูดอะไรแบบนั้น ต้องสนิทกันซี่" ยูจองตอบแบบไม่ลังเล

"พวกเราแก๊งเพื่อนเป็๲เพื่อนตายกันนะยะอย่าลืม" เสียงแหลมของมิเรตอบอย่างหนักแน่น

.

"โอ้โหอะไรจะขนาดนั้น นี่ฉันไปกินน้ำร่วมสาบานกับพวกเธอไว้รึเปล่า ?" ฉันถามเย้าแหย่กลับ

.

" ฮ่าๆ งั้นก็มาร่วมสาบานกันตอนนี้เลยเป็๲ไง" 

เพื่อนๆ พูดจบก็แย่งนมฉันกินกันคนละคำ พวกเราเล่นกันแกล้งกันสนุกเฮฮา~

.

.

.

เอะนี่เราเผลอหลับไประหว่างดูอัลบั้มรูปหรือนี่ 

มิดน่าฝันถึงเพื่อนสนิททั้ง 3 คน ♡

.

.

.

เมื่อตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ซอลมีก็รีบไปค้นหาสมุดจดที่อยู่เพื่อนทันที

.

แม่คะ แม่จำเพื่อนสนิททั้ง 3 คนของหนูได้ไหม เขาหายไปไหน ไปเรียนต่อกันรึเปล่าจ๊ะ?

.

ไม่รู้สินะ เห็นลูกหายๆ กันไปตอนเรียนมหาลัย

หลังจากนั่นก็ไม่รู้เลย...

.

"อ่อ หนูจำไม่ได้แฮะ แต่เดี๋ยวค่อยไปดูหนังสือรุ่นก็ได้จ่ะ"

.

"หนูไปทำงานก่อนนะคะ" ซอลมีหยิบกระเป๋าเตรียม ออกไปทำงาน

.

"อย่าลืมกินอาหารเช้าก่อนเข้างานล่ะ" 

.

"ค่าาาา แม่"

.

ระหว่างทางไปทำงานซอลมีก็พยายามโทรเบอร์ติดต่อเก่า 

ที่จดไว้ในสมุดเบอร์มือถือ ยูจอง และฮองมิน เลขหมายไม่สามารถติดต่อไม่ได้ ทั้งสองคน

.

.

ยังไม่ทันจะโทรหาเบอร์มิเร ก็ถึงที่ทำงานต้องลงรถเมลพอดี 

.

"เอาล่ะวันนี้ต้องลุยงานที่ออฟฟิตกันสักหน่อย" การออกแบบบ้านและจัดสวน โครงการ ชุมชน ตอนนี้ต้องพักเ๹ื่๪๫ที่ฝันไปก่อน โครงการใกล้จะเปิดละ แผนกเราจะยุ่งสุดๆ ไปเลย 

.

.

ในขณะนั้นเอง ระหว่างที่ซอลมีกำลังจะข้ามไปยังตึกที่ทำงาน มีผู้หญิงวัยกลางคนคนนึงมองมาทางซอลมี เธอกำลังจ้องมองซอลมีแบบใจจดใจจ่อ ! ! !

.

เธอจ้องทุกย่างก้าวของซอลมีแบบไม่วางตา

หรือว่าเธอ ! ! !

.

.

.

โปรดติดตามตอนต่อไป >>

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

☆ จากใจผู้เขียน ☆ 

มาเม้าาาเล็กๆ คิดว่าผู้หญิงวัยกลางคน คนนี้เป็๞ใคร ไหนเดามาให้พี่มิกกี้ฟังหน่อย และอย่าลืมแอดไลน์ @ThaiBrand รอไว้เล่นกิจกรรมกับนักเขียนนะจ๊ะ ^^