เกิดใหม่ในยุค 80 ขอเป็นภรรยาตัวน้อยผู้มั่งคั่ง [แปลจบแล้ว]

        การส่งผักดองไปฝากขายกับร้านอาหารได้เงินดีกว่าการขายปลีกตามที่คาดไว้ภายในหนึ่งเดือนฮั่วเสี่ยวเหวินสามารถหาเงินได้ถึงสามร้อยกว่าหยวน

        แม้จะได้เงินเร็วไม่เท่ากับการขายลูกสาวของบ้านฮั่ว แต่ดีกว่าเงินเดือนเก้าสิบหยวนของจางเจียหมิงมาก

        แต่เมื่อกิจการขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมก็ย่อมมีปัญหาตามมาเริ่มจากปัญหาด้านการหาซื้อผักกาดขาวในหมู่บ้าน มีคนบอกว่ามีร้านขายผักดองในตำบลให้ราคาผักกาดขาวสูงกว่าฮั่วเสี่ยวเหวินส่งผลให้เธอต้องไปหาซื้อจากหมู่บ้านข้างเคียงแทน

        ต่อด้วยปัญหาด้านการแข่งขัน เดิมทีผักดองก็ไม่ได้ทำยากคนในหมู่บ้านเห็นว่าฮั่วเสี่ยวเหวินทำเงินได้เยอะมากก็พากันเลียนแบบและขายให้ร้านอาหารตาม

        มีอยู่ครั้งหนึ่ง ฮั่วเสี่ยวเหวินนำผักดองไปส่งในตำบลแต่ถูกร้านที่เคยส่งให้มาโดยตลอดปฏิเสธไปสองร้านร้านให้เหตุผลว่าผักดองของคนอื่นทั้งดีและราคาถูกกว่า

        เรื่องนี้ไม่ได้ร้ายแรงก็แค่ได้เงินจากการจัดซื้อและขายส่งน้อยลงเท่านั้น

        แต่ใครจะไปคิดว่าวันก่อนจางซู่นำผักไปส่งกลับมาแล้วเล่าว่าเกิดปรากฏการณ์ผักดองเป็นพิษขึ้นในตำบลทางตำรวจเข้ามาทำการสอบสวนฮั่วเสี่ยวเหวินถึงกับเข่าอ่อนทรุดตัวลงบนเก้าอี้เมื่อได้ยินข่าวนี้

        ความจริงเรื่องราวไม่ได้ร้ายแรงแบบที่จางซู่เล่าเหตุการณ์คือมีคนไปทานอาหารที่ร้านอาหารแล้วถ่ายท้องและอาเจียนเมื่อกลับถึงบ้านหลังจากลูกค้าแจ้งความ ทางตำรวจตรวจสอบแล้วพบว่าเกิดจากปัญหาด้านคุณภาพของผักดอง

        ผักดองจะเสียง่ายมากหากไม่ตากผักกาดให้แห้งสนิทหรือปิดภาชนะไม่มิดชิดหลายคนในหมู่บ้านค่อนข้างยากจน เสียดายผักกาดขาวผสมผักดองที่เสียแล้วไปขายพร้อมกับผักดองที่ยังดีอยู่

        จางซู่คือนักจัดซื้อที่ฮั่วเสี่ยวเหวินหามาเนื่องจากก่อนหน้านี้เกิดปัญหาด้านการจัดซื้อฮั่วเสี่ยวเหวินจึงต้องหาคนมาช่วยตัวเองจัดซื้อผักกาดขาวจากหมู่บ้านข้างเคียงหากมีเวลาเขาก็จะช่วยส่งสินค้าไปขายในตำบลด้วย

        ต่อให้ผักดองขายได้ไม่ดีเท่าเดิมก็ต้องจ่ายค่าแรงเหมือนเดิมและไม่ใช่แค่จางซู่คนเดียวด้วย

        เฉินอวี่โหรวฉลาดมากเมื่อได้ยินว่าฮั่วเสี่ยวเหวินให้เงินเดือนจางซู่ก็รีบบอกว่าตัวเองมีผลงานด้านการขายเช่นกันอีกทั้งตอนนี้เธอยังช่วยฮั่วเสี่ยวเหวินทำผักดองด้วย ต้องมีเงินเดือนเช่นกัน

        สรุปก็คือ ตอนนี้เธอมี ‘พนักงาน’ สองคนรอรับเงินเดือนอยู่ คนงานหาง่ายแต่เลิกจ้างยากจางซู่เป็นคนที่เธอให้เฉินอวี่โหรวไปเกลี้ยกล่อมมาฮั่วเสี่ยวเหวินตัดสินใจไล่ออกพร้อมเงินเดือนไม่ลง

        ตอนนี้ฮั่วเสี่ยวเหวินปวดหัวมากอยู่บ้านไปก็ไม่มีอะไรทำจึงออกไปเดินเล่น

        แต่การเดินเล่นบนท้องถนนไม่ได้ช่วยผ่อนคลายเท่าใดนักมีคนเข้ามาทักทายเป็นครั้งคราว

        “เสี่ยวเหวิน วันนี้ไม่ทำผักดองหรือ?”

        “เสี่ยวเหวิน เดี๋ยวนี้รวยใหญ่แล้วนะ”

        ก็แค่พวกคนที่อิจฉาที่เธอหาเงินได้ ฮั่วเสี่ยวเหวินจึงต้องใช้เส้นทางที่เปลี่ยวแทนทำให้เธอเดินมาถึงบนภูเขาโดยไม่รู้ตัว

        ลมเย็นพัดผ่านภูเขา เมื่อเงยหน้ามองขึ้นไปก็มีแต่ใบไม้เขียวชอุ่มเงาไม้กระจัดกระจายทอดเงาลงบนพุ่ม

        แต่ฮั่วเสี่ยวเหวินไม่มีอารมณ์มาชมทิวทัศน์เรื่องในอดีตฉายขึ้นในหัวเหมือนภาพยนตร์ ตั้งแต่ความดีใจตอนหาเงินได้ครั้งแรกความเสียใจตอนตัวเปียกเป็นไก่ตกน้ำหลังจากขายผักดองกลับมาความลำบากที่ต้องเก็บผักกาดขาวจนดึกดื่น…

        ฮั่วเสี่ยวเหวินรู้สึกเปียกชื้นที่ดวงตาจมูกร้อนผะผ่าวก่อนจะร้องไห้ออกมาตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนตอนที่ถูกแม่ของเจ้าเป๋สามขาบังคับพากลับบ้าน รู้สึกถึงความสิ้นหวังไม่รู้จบ

        จางเจียหมิงยืนมองเธอร้องไห้อยู่ไกลๆ เฝ้ามองดูเธอขดตัวเป็นก้อนเขารู้สึกปวดใจเช่นกัน

        ทุกคนต่างก็มีช่วงเวลาที่อ่อนแอ หลังจากปลดเปลื้องหน้ากากออกฮั่วเสี่ยวเหวินดูน่าสงสารมาก จางเจียหมิงเดินเข้าไปหาเขายืนทำอะไรไม่ถูกอยู่หน้าเธอ

        เธอทำตัวเข้มแข็งมาโดยตลอดคอยบังคับให้เขาลาออกจากงานมาทำผักดองกับเธอครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ตอนนี้เธอกลับดูหมดหนทาง

        ที่ผ่านมาเขาไม่เคยยอมรับกับตัวเองความจริงคือเขารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจมาก

        ฮั่วเสี่ยวเหวินยิ่งมีความสามารถเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า…ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่เอาแต่บอกให้เขาลาออกมาหาเงินด้วยกันกับเธอในที่สุดเขาก็ไม่อาจเข้าไปกอดเธอได้เหมือนเมื่อก่อน ไม่อาจพูดกับเธอว่า ‘ไม่ต้องกลัว มีพี่อยู่ทั้งคน’

        ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันมานาน จำได้กระทั่งเสียงฝีเท้าของอีกฝ่ายฮั่วเสี่ยวเหวินรู้ว่าจางเจียหมิงมาแล้ว เธอลุกขึ้นพุ่งตัวเข้าสู่อ้อมอกของเขา

        อ้อมอกของเขายังคงกว้างและอบอุ่นกลิ่นอันคุ้นเคยส่งจากจมูกไปทั่วร่าง ฮั่วเสี่ยวเหวินร้องไห้หนักกว่าเดิม

        ฮั่วเสี่ยวเหวินได้สัมผัสกับความสุขอีกแบบความสุขที่โลกนี้ยังมีคนคนหนึ่งคอยให้กำลังใจเมื่อเธอประสบความสำเร็จ และคอยร้องไห้เป็นเพื่อนเมื่อเธอล้มเหลว

        ……

        เรื่องราวดูจะไม่ได้เลวร้ายนัก หลังจากข่าวลือเบาลงฮั่วเสี่ยวเหวินยังคงส่งสินค้าให้ร้านอาหารตามเดิมเพียงแต่ขายได้น้อยลงเท่านั้น

        เมื่อผักดองกลับมาขายได้ตามปกติคนในหมู่บ้านจึงเริ่มกลับมาทำเช่นกันฮั่วเสี่ยวเหวินอดกังวลไม่ได้ว่าหากเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกครั้งเธอไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไรจริงๆ

        ฮั่วเสี่ยวเหวินบอกเล่าถึงความกังวลของตัวเองให้จางเจียหมิงฟังระหว่างทานมื้อเย็นจางเจียหมิงไม่รู้จะช่วยอย่างไร เขาบอกเธอว่าเลิกทำก็ได้ เขาจะเลี้ยงดูเธอเอง

        ฮั่วเสี่ยวเหวินไม่ได้พูดอะไรงานที่โรงงานอิฐสามารถทำได้ทั้งชีวิตหรือ? เธอไม่มีอารมณ์มาเถียงเรื่องนี้กับเขา

        นึกไม่ถึงว่าเฉินอวี่โหรวจะเสนอความคิดดีๆ ให้ “เสี่ยวเหวิน เธอต้องสร้างยี่ห้อของตัวเอง ทำให้ตัวเองเป็นที่รู้จักจากนั้นยึดร้านอาหารสักสองสามแห่งเป็นคู่ค้าแบบประจำ เช่นนี้เวลาเจอปัญหาเธอจะได้ไม่โดนผลกระทบมากเกินไป”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินอ้าปากค้าง นี่มันใช่หลักการทางธุรกิจที่เด็กหญิงอายุสิบห้าสิบหกจะพูดออกมาได้หรือ?

        ทั้งเกลี้ยกล่อมเถ้าแก่ร้านอาหารสำเร็จอย่างง่ายดายทั้งเข้าใจเรื่องภาพลักษณ์ของยี่ห้อฮั่วเสี่ยวเหวินสงสัยว่าเธอใช่แม่เฒ่าทาริกาหรือไม่

        ฮั่วเสี่ยวเหวินนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งด้วยความรวดเร็ว…อีกฝ่ายอาจจะทะลุมิติมาเช่นกัน ทั้งก่อนหน้านี้อาจเคยเป็นนักธุรกิจ

        เมื่อนึกถึงว่าตัวเองได้เจอพวกเดียวกันฮั่วเสี่ยวเหวินอดตื่นเต้นไม่ได้

        “เธอทะลุมิติมาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดเหมือนกันหรือ?”

        เฉินอวี่โหรวมองเธอเหมือนมองคนบ้า “ทะลุมิติอะไรนะ”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินไม่เชื่ออยู่แล้ว จึงค่อยๆ เค้นความจริง “ถ้าอย่างนั้นเธอมีความรู้ด้านธุรกิจเยอะขนาดนี้ได้อย่างไร? อย่าบอกนะว่าอ่านเจอจากในหนังสือ”

        “พ่อฉันเป็นนักธุรกิจเคยตามออกไปเที่ยวด้วยบ่อยๆ เขาเป็นคนบอกหลักการทางธุรกิจให้ฉันฟัง”

        ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ฮั่วเสี่ยวเหวินรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยพ่อของเธอทำธุรกิจเก่งขนาดนี้ฮั่วเสี่ยวเหวินไม่รู้ว่าเธอผ่านอะไรมาแต่รู้ว่าพ่อของเธอต้องมาตามหาแน่ และสักวันหนึ่งเฉินอวี่โหรวก็ต้องกลับไป

        แต่ตอนนี้ต้องรีบแก้ปัญหาก่อนฮั่วเสี่ยวเหวินเริ่มวางแผนจัดการปัญหาด้านยี่ห้อของตัวเอง

        คิดอยู่เนิ่นนานฮั่วเสี่ยวเหวินตัดสินใจใช้ห้องห้องหนึ่งในบ้านมาทำผักดองโดยเฉพาะพร้อมกันนั้นยังเขียนป้ายว่า ‘ร้านผักดองสกุลฮั่ว’ เท่านี้ก็มีที่ให้ลูกค้าตรวจสอบแล้ว

        เธอเตรียมจัดพิธีเปิดเหมือนโรงงานอิฐเชิญลูกค้าทุกคนมาร่วมงาน ถือเป็นการเปิดกิจการอย่างเป็นทางการ

        ตอนที่ฮั่วเสี่ยวเหวินพูดเรื่องนี้จางเจียหมิงไปลาหยุดกับทางโรงงานเป็นเวลาสามวันเพื่อมาช่วยงานเธอทันที