เกิดใหม่อีกครั้ง สู่ช่วงวันวานแสนมั่งคั่งในยุค 70 [จบ]

        ใจเฉินชุ่ยอวิ๋นค่อนข้างเอนเอียงไปทางฝ่ายลูกสาวตนเองอันที่จริง เรื่องนี้เจิ้งสยาเป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน หากเจิ้งหยวนไม่ตอบโต้ข่าวลือที่แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านตอนนี้คงเป็นประเด็นของเจิ้งหยวนแทนการที่ได้ชื่อว่าเป็นสตรีใจง่ายเหยียบเรือสองแคมมันใช้ชีวิตง่ายนักหรือ? หากคนอื่นรู้เข้าว่าเจิ้งหยวนคบหากับคนในอำเภอเมือง ชื่อเสียงเธอคงฉาวโฉ่ไปแล้ว! แค่คิดก็รู้สึกใจหายแล้ว โชคดีที่ลูกสาวเธอฉลาดเฉลียว รู้จักซัดเจิ้งสยากลับ! ตามความเห็นเธอ เรื่องนี้เจิ้งหยวนทำได้ดี ทำได้ดีแล้ว!

        เจิ้งเฉวียนกังก็เข้าใจเหตุผลข้อนี้ เขาแค่โกรธโกรธที่บุตรสาวไม่รู้ความ! เขาคิดว่าหากเธอว่านอนสอนง่ายเหมือนลูกสาวบ้านอื่น ยอมแต่งงานกับคนที่ครอบครัวจัดหามาให้คงดี แต่เธอดันไม่เป็นอย่างนั้น แถมยังทำเรื่องลืมบุญคุณคนน่าอับอายขายขี้หน้า ผลสุดท้ายเอะอะวุ่นวายมาจนถึงตอนนี้ แล้วยังสร้างความเดือดร้อนให้ลุงใหญ่เจิ้งอีก แม้ใจจะคิดตก แต่ปากกลับยังแข็ง “หากชื่อเสียงแกเสียหาย ก็ถือว่าสมควรแล้ว ทำตัวเองนี่!”

        ครั้นเจิ้งเจวียนรินน้ำเสร็จก็ยกแก้วเดินเข้ามา เธอมองซ้ายมองขวาบรรยากาศในห้องตึงเครียดมากเสียจนเธอไม่กล้าพูดอะไรเจิ้งเจวียนพยายามวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะสี่เหลี่ยมข้างๆ บิดาให้เงียบเชียบที่สุดเจิ้งเฉวียนกังเหลือบมองบุตรสาวคนเล็ก สายตาพลันอ่อนลง ฉายชัดว่าพอใจที่ตนเองยังมีบุตรสาวที่รู้คุณคนเช่นนี้เขายกแก้วขึ้นดื่มแก้กระหาย น้ำเย็นๆ ไหลซึมซาบเข้าสู่หัวใจ ดับไฟโทสะในร่างกายเขากระแอมแผ่วเบาและหันไปยังลูกสาวผู้อกตัญญูอีกรอบ พลางเอ่ย“เดี๋ยวแกตามไปยอมรับผิดที่บ้านลุงใหญ่กับฉัน เรื่องนี้ก็จบแล้ว”

        “อะไรนะ?” เจิ้งหยวนสงสัยว่าหูของตัวเองมีปัญหาหรือเปล่า ถึงได้ยินว่าพ่อให้เธอไปยอมรับผิดที่บ้านคุณลุงใหญ่?

        เจิ้งเฉวียนกังวางแก้วน้ำลง“ฉันบอกให้แกตามฉันไปรับผิดที่บ้านลุงใหญ่”

        เจิ้งหยวนเกือบจะกลอกตามองบน “ฉันไม่ไป” เฉินชุ่ยอวิ๋นข้างๆแอบหยิกเธอ แต่เจิ้งหยวนไม่คิดกลับคำ

        สีหน้าเจิ้งเฉวียนกังถมึงทึงขึ้นมาอีกรอบ “แกว่าไงนะ?”

        เจิ้งหยวนไม่ได้ตะคอกใส่พ่อหากแต่ใช้น้ำเสียงนุ่มนวลพยายามคุยด้วยเหตุผลกับเขา “พ่อทำไมฉันต้องขอโทษลุงด้วยล่ะ? เรื่องนี้ให้พูดจริงๆ ไม่น่าใช่ความผิดของฉันนะ? ใช่ ฉันแอบคบหากับคนอื่นในอำเภอลับหลังครอบครัว ลับหลังสกุลเฝิง เป็นฉันที่ทำไม่ถูก แต่ฉันทำผิดแค่กับหลินเสี่ยวหยางและเฝิงเจี้ยนเหวินสองคนนี่? หากต้องขอโทษ ก็ควรขอโทษแค่พวกเขา ส่วนครอบครัวคุณลุงใหญ่… พ่อ ฉันทำผิดต่อครอบครัวคุณลุงใหญ่ตรงไหน? อย่ามาบอกว่าของบางอย่าง ฉันไม่เอาแล้ว คนอื่นๆ ก็สามารถยึดมันไปได้ตามสมควรนะ? ฉันยังไม่ได้ทิ้งเขาเลย รอฉันทิ้งก่อนค่อยแย่งไปไม่ได้เหรอ? ยิ่งกว่านั้นฉันเปลี่ยนใจแล้ว ทั้งที่เคยแสดงออกว่าฉันไม่ทิ้ง ยังต้องการของชิ้นนี้ เขาจะมีเหตุผลเพียงพอจะมาแย่งฉันได้ยังไง? สุดท้ายแย่งไม่ได้ ขายขี้หน้าชาวบ้านแล้วยังเสียชื่อกันทั้งครอบครัว” เธอเว้นช่วงพักหนึ่ง ก่อนหัวเราะเยาะหยัน “พ่อบอกว่าฉันทำตัวเอง งั้นบ้านนั้นก็ทำตัวเองเหมือนกันใช่ไหม? พ่อ พ่อจะให้ฉันไปขอโทษครอบครัวโจรไม่ได้หรอกนะ? มันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด!”

        พูดก็พูดเถอะ ชาติที่แล้วเจิ้งหยวนอยู่มาห้าสิบกว่าปีอายุมากกว่าบิดาเธอในชาตินี้เสียอีก เธอมีเหตุผลเต็มเปี่ยมพอจะพูดได้แต่มันไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง เมื่อเธอเผชิญหน้ากับบิดาที่ไม่สนเหตุผลวันนี้

        สีหน้าเจิ้งเฉวียนกังเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวคล้ำ โกรธจนมือไม้สั่นระริกแต่เพราะถูกเจิ้งเทียนหมิงจับไว้เลยพรวดเข้ามาตีไม่ได้ จึงเอ่ยตัดจบ“สมเหตุสมผลเหรอ? ต่อหน้าฉันไม่มีเหตุผลอะไรต้องหา ยังไงวันนี้แกก็ต้องไปขอโทษที่บ้านลุงเขากับฉัน!”