หยางเถาอวี้เดินทางกลับถึงบ้านเย็นนี้นางไหว้วานให้นายช่างอู๋ช่วยแวะซื้อข้าวสารกับไก่จำนวนหนึ่งมาด้วยในตอนเช้าวันพรุ่งเพื่อไว้ใช้ทำอาหารเที่ยงซึ่งนายช่างอู๋ก็รับปากด้วยความเต็มใจงานก่อสร้างคืบหน้าไปด้วยดี ทุกคนต่างตั้งใจทำงานอย่างขยันขันแข็ง
คืนนี้หยางเถาอวี้ไม่อยากทิ้งยายจางให้นอนอยู่ในบ้านตัวคนเดียวนางรู้สึกสังหรณ์ใจว่าจากนี้ไปอาจต้องระมัดระวังการลอบกัดจากจางฉินบุคคลที่มีความโลภจนถึงระดับยึดเอาทรัพย์สินผู้อ่อนแอกว่าไปดื้อๆทั้งที่ไม่มีสิทธิเช่นนี้อาจพยายามสรรหาวิธีการเลวร้ายต่างๆ นาๆ มาสนองความโลภของตนเสียดายนักที่ในมิติของรุ่ยเอ๋อหรือแหวนกับกำไลเก็บของไม่มีหินแปรปรวนอยู่เลยแม้แต่ก้อนเดียวไม่เช่นนั้นเวลานี้นางก็จะสามารถวางค่ายกลป้องกันรอบบ้านไว้
“ไม่ได้การข้าจะต้องหาวิธีปกป้องคนที่ข้าห่วงใยเอาไว้หลายๆ วิธี ฮึ่ม เราอยู่ในที่แจ้งย่อมเสียเปรียบคนคิดร้ายซึ่งอยู่ในที่ลับตอนนี้มีอะไรที่พอทำได้บ้างนะ ในมิติส่วนตัวมีตำราพิษที่ยังไม่ได้อ่านเดี๋ยวขออ่านแป๊บ”นางใช้เวลา่ค่ำแว๊บเข้าไปอ่านตำราพิษในมิติของรุ่ยเอ๋อราวสองชั่วยามก็อ่านตำราพิษเบื้องต้นกับตำราหมื่นพิษที่เคยเก็บอยู่ในแหวนเก็บของจบหยางเถาอวี้ทบทวนความทรงจำและพบว่าในเรือนไผ่เขียวมีขวดเก็บผงหมามุ่ยและสมุนไพรพิษอีกหลายอย่างอยู่นางนำผงหมามุ่ยมาปรุงตามสูตรยาพิษระดับต้นที่มีบันทึกไว้ให้มีความเหนียวเกาะตัวเพิ่มขึ้นไม่ปลิวไปเมื่อต้องลม อีกทั้งยังเพิ่มประสิทธิภาพให้คันมากขึ้นกว่าเดิม เหมาะสำหรับทาลงบนจุดที่แน่นอนจุดหนึ่งจากนั้นจึงปรุงผงยาแก้พิษสำหรับสลายพิษกับเม็ดยาแก้พิษเผื่อไว้สองเม็ด ตกกลางคืนเมื่อยายจางหลับจึงนำยาผงหมามุ่ยมาทาตามหน้าต่างประตูด้านนอกรอดูผลลัพธ์ที่คิดว่าคืนนี้อาจได้เห็น จากนั้นจึงนั่งลงขัดสมาธิบนเตียง โคจรพลังดูดซับลมปราณเงียบๆ
และทุกอย่างก็เป็ไปตามคาดจางฉินโกรธแค้นที่่บ่ายนี้ถูกหยางเถาอวี้ด่าทอจนเสียหน้าอย่างแรงซ้ำยังถูกขัดลาภ คืนนี้เขาจึงเลือกเวลายามโฉ่ว (01.00 – 03.00 น.) ซึ่งเป็เวลาที่คนส่วนใหญ่หลับสนิทพาจางหู่กลับมาที่บ้านยายจางอีกครั้งหมายใจจะย่องเข้าไปในบ้านเพื่อขโมยโฉนดที่ดินทั้งหมด เขาคิดว่าต่อให้ใครตื่นขึ้นมาแค่คนแก่กับเด็กหญิงคนหนึ่งไม่มีทางขัดขืนบุรุษร่างใหญ่กำยำอย่างพวกเขาสองคนได้แน่นอนทั้งสองสวมชุดดำทั้งตัว มีผ้าดำคลุมหน้าปิดบังมิดชิด เหลือแค่ลูกตาชั่วร้ายโผล่พ้นขอบผ้าออกมาให้เห็น
“อาหู่เดี๋ยวเราแวะไปที่บริเวณก่อสร้างก่อนจะเข้าไปหาโฉนด” จางฉินกระซิบสั่งเปลี่ยนแผนหลังย่องเข้ามาในบริเวณบ้านได้สำเร็จและเหลือบไปเห็นบริเวณก่อสร้างบ้านใหม่
“อ้าวทำไมหรือท่านพ่อ”
“เมื่อตอนกลางวันไอ้พวกคนงานมันเสล่อสอดมือไม่เข้าเื่ข้าจะทำให้พวกมันสำนึกถึงผลลัพธ์ของการแส่เื่ชาวบ้าน”
“อย่างไรหรือขอรับท่านพ่อ”จางฉินเอ่ยถามด้วยความสงสัยระหว่างที่ย่องไปทางนั่งร้านก่อสร้าง
“เราก็กรีดเชือกมัดนั่งร้านของพวกมันอย่างนี้”จางฉินลงมือให้ดูเมื่อย่องไปถึงเป้าหมายซึ่งก็คือนั่งร้านไม้ไผ่สำหรับทำงานในส่วนที่สูงๆ
“โอ้ ท่านพ่อเข้าใจคิดยิ่งนัก”
“ระวังอย่าให้พวกเชือกมัดขาดจากกันจนเห็นได้กรีดแถวหลังไม้ เอาแค่สองสามแห่งก็พอ หึหึหึ ทีนี้หละพรุ่งนี้พวกมันได้ตกนั่งร้านหัวร้างข้างแตกกันแน่” จางฉินหัวเราะชั่วร้ายในลำคอ จากนั้นจึงย่องกลับไปที่ตัวบ้านซึ่งสองยายหลานอาศัยหลับนอน
พวกเขาค่อยๆย่องเข้ามาที่บริเวณหน้าต่าง คนหนึ่งค่อยๆ จับวงกบหน้าต่างเพื่อเปิดขึ้นอีกคนก็ยกมือขึ้นวางที่ขอบหน้าต่าง เตรียมตัวปีนเข้าไปในบ้าน
เพียงชั่วลมหายใจเดียวที่ทั้งสองกำลังย่ามใจคาดหวังถึงผลสำเร็จที่กำลังจะเกิดขึ้น ทันใดนั้นทั้งคู่ก็เริ่มรับรู้ได้ถึงความผิดปกติที่ฝ่ามือมันทั้งคันทั้งแสบร้อนและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ อีกอึดใจต่อมาความแสบร้อนนั้นก็ลุกลามไปตลอดท่อนแขนทั้งคู่อยากจะร้องก็ร้องไม่ได้ ต่างสบตากันพร้อมส่งเสียงกระซิบกระซาบบุ้ยใบ้ให้ล่าถอยจากไปอย่างรีบร้อน
หยางเถาอวี้แผ่ััลมปราณออกไปตรวจสอบอยู่ตลอดเวลานางรับรู้ได้ั้แ่ที่คนทั้งสองเข้ามาในรัศมีสิบจั้งตามความสามารถของผู้ฝึกปราณระดับปฐมแล้วอดรู้สึกภูมิใจมิได้ว่าเดี๋ยวนี้ไม่ต้องเอาแต่คอยพึ่งพาอาศัยฟังก์ชั่นสแกนพื้นที่ของทีเจวันตัวเองก็พอจะทำได้ในระดับหนึ่ง คืนนี้ค่อยสบายใจแล้ว คงไม่มีใครมารบกวนอีกนางจึงแว๊บเข้าไปบ่มเพาะพลังและฝึกยุทธ์ต่อในมิติส่วนตัวของรุ่ยเอ๋ออย่างมิได้เฉลียวใจว่าสองพ่อลูกนั่นได้แวะไปทำอะไรที่บริเวณก่อสร้างก่อน
“พรุ่งนี้หรือวันต่อๆไปจะใช้วิธีไหนดีน๊า” หยางเถาอวี้พึมพำเป็เชิงปรึกษารุ่ยเอ๋อ
“นายหญิงไม่แจ้งผู้ใหญ่บ้านหรือเ้าคะย่องเข้าบ้านคนยามวิกาลเช่นนี้ อย่างไรก็มิใช่เจตนาดี” รุ่ยเอ๋อเอ่ยถาม
“แจ้งแล้วจะได้อะไรยังไงก็ไม่มีหลักฐานชัดเจนว่าคนที่ย่องเข้ามาเป็พวกเขา” หยางเถาอวี้อธิบาย
"การที่พวกเขาถูกพิษที่นายหญิงทาไว้รอบหน้าต่างมิใช่หลักฐานหรือเ้าคะ”รุ่ยเอ๋อสงสัย
“เขาอาจจะอ้างว่าพวกตนถูกพิษอะไรอื่นที่ทำให้เกิดอาการคันหรือไม่สบายอะไรก็ได้ ไม่มีความชัดแจ้ง อีกอย่างข้าก็ไม่คิดจะหวังพึ่งผู้ใหญ่บ้านหรือทางการให้ลงโทษพวกเขาั้แ่แรก คนเช่นนี้หึหึหึ ข้าว่าต้องทรมานให้สาสมถึงจะสะใจ” หยางเถาอวี้ยิ้มร้าย
อ่า...นายหญิง ประโยคหลังจึงเป็เหตุผลที่แท้จริงของท่านใช่หรือไม่...
“ว่าแต่เ้าช่วยข้าคิดหน่อย คราวหน้าจะใช้วิธีไหนดี สองคนนั้นจะต้องหาวิธีการกลับมาแก้แค้นอีกแน่นอนั้แ่คืนพรุ่งนี้ข้าอยากให้เสี่ยวเหลยกับอาเหม่ยออกไปเฝ้ายาม่กลางคืนจะอย่างไรพวกมันก็เป็สัตว์อสูร น่าจะทำอะไรได้บ้างกระมัง เ้าเห็นว่าอย่างไร”หยางเถาอวี้ปรึกษา
“ข้าเห็นด้วยเ้าค่ะนายหญิงไม่คิดจะทำพันธะสัญญากับอาเหม่ยและเสี่ยวเหลยหรือเ้าคะ หากท่านทำพันธะผูกอสูรกับพวกมันจิตของท่านและพวกมันจะสื่อถึงกันได้ ไม่ว่าจะอยู่ห่างกันแค่ไหน ตราบเท่าที่กำลังจิตของท่านแผ่ไปถึงอีกทั้งท่านยังจะได้รับรู้ถึงความสามารถของพวกมันด้วยนะเ้าคะ”
“เช่นนั้นหรือพันธะผูกอสูรมีข้อผูกพันอย่างไรบ้าง จะทำร้ายพวกมันหรือไม่” หยางเถาอวี้เอ่ยถาม
“เมื่อทำพันธะผูกอสูร พวกมันจะต้องซื่อสัตย์และเชื่อฟังคำสั่งของท่านอย่างมิอาจบิดพริ้วได้ตราบใดที่พวกมันไม่ทรยศท่านก็จะไม่เป็อันตรายใดๆ หากท่านมีอันเป็ไปจิตของพวกมันจะแหลกสลาย แต่หากท่านปลดปล่อยพันธะสัญญาแก่พวกมันก่อนพวกมันก็จะเป็อิสระ อีกอย่างที่พิเศษและสำคัญก็คือเมื่อทำพันธะสัญญาผูกอสูรตามแบบคัมภีร์แห่งแสง จะสามารถช่วยเพิ่มพลังให้แก่คู่พันธะสัญญาได้ด้วย”
“แม้ฟังดูเป็การเอาเปรียบพวกมันแต่ก็มีข้อดีชดเชยสินะ”หยางเถาอวี้รู้สึกลังเลใจที่จะทำ
“เช่นนี้ดีกว่าอาเหมย เสี่ยวเหลย พวกเ้ามานี่หน่อย”หยางเถาอวี้ะโเรียกม้าอสูรสองแม่ลูกที่กำลังและเล็มหญ้าอ่อนอยู่ใกล้ๆ
“พวกเ้ายินดีที่จะทำพันธะสัญญาผูกอสูรกับข้าหรือไม่ข้าสัญญาว่าจะไม่เอารัดเอาเปรียบพวกเ้า เราจะอยู่กันอย่างครอบครัวนะ” หยางเถาอวี้เอ่ย
สองม้าอสูรต่างพากันพยักหน้าอย่างไม่ลังเลเมื่อได้ยินคำถามของหยางเถาอวี้
“นายหญิงพวกมันเต็มใจยิ่ง ข้าจะถ่ายทอดวิธีสร้างพันธะสัญญาผูกอสูรให้กับนายหญิงนะเ้าคะ”รุ่ยเอ๋อเอ่ย
“ตกลง”
รุ่ยเอ๋อยกนิ้วชี้ขึ้นกดลงบนจุดอิ้นถางซึ่งอยู่ตรงกึ่งกลางระหว่างคิ้วของหยางเถาอวี้เส้นแสงสีทองสว่างวาบขึ้นจากปลายนิ้วของนางและหลั่งไหลเข้าสู่จุดอิ้นถางของหยางเถาอวี้อย่างต่อเนื่องเพียงไม่นาน เมื่อหยางเถาอวี้ลืมตาขึ้น
“นอกจากพันธะผูกอสูรแล้วข้ายังถือโอกาสถ่ายทอดพันธสัญญานายบ่ายพันธะสัญญาเป็ตาย พันธะสัญญาสัจจะและพันธะสัญญาทาสแก่นายหญิงด้วยนะเ้าคะ”
“อืมข้ารับรู้แล้ว ขอบใจเ้ามาก” หยางเถาอวี้ทบทวนในใจ
พันธะสัญญานายบ่าวผูกพันธะเพื่อความซื่อสัตย์ของบ่าว หากบ่าวทรยศความทรงจำจะถูกลบเพื่อป้องกันมิให้ผู้อื่นใช้วิชาอ่านความทรงจำและจะต้องตกตายทันทีแต่ไม่ผูกชีวิตต่อเ้านาย
พันธะสัญญาเป็ตาย มีคุณลักษณะเหมือนพันธะสัญญานายบ่าวแต่มีผลผูกพันกับชีวิตของผู้เป็นายเหมือนพันธะผูกอสูร
พันธะสัญญาสัจจะ เพียงห้ามผิดสัจจะต่อกันเท่านั้น
ส่วนพันธะสัญญาทาสคล้ายพันธะสัญญานายบ่าว แต่ผู้เป็นายสามารถทรมานได้กระทั่งจิติญญาของทาส
หยางเถาอวี้ทบทวนความรู้ที่หลั่งไหลเข้ามาการทำพันธะสัญญามีความละเอียดไม่น้อยเลยนะนี่ นางหันไปหาอาเหม่ยและเริ่มทำพันธะผูกอสูรกับแม่ม้าอสูรก่อนปลายนิ้วชี้จิ้มลงบนหน้าผากของมัน กระแสลมปราณผสานเจตจำนงถ่ายเทลงฝังอักขระสัญญาสู่ห้วงลึกของจิติญญาเพียงชั่วลมหายใจก็รับรู้ได้ถึงสายสัมพันธ์ที่ถักทอขึ้นในห้วงจิตนางเริ่มรับรู้ได้ถึงความคิดและความสามารถตามสายเืของนางม้าอสูร ต่อมาจึงลงมือทำพันธะสัญญากับเสี่ยวเหลย ในชั่วพริบตาที่ผูกพันธะอสูรสำเร็จระดับพลังของทั้งอาเหม่ยและเสี่ยวเหลยซึ่งแต่เดิมเป็เพียงสัตว์อสูรระดับหนึ่งก็เลื่อนขึ้นเป็สัตว์อสูรระดับสองทันทีพวกมันดีใจยิ่งนัก
“ขอบใจพวกเ้ามากที่ยอมรับข้าเป็นาย อาเหม่ยเสี่ยวเหลย” หยางเถาอวี้เอ่ยขอบใจ
‘พวกข้ายินดีอย่างยิ่งที่ได้ทำพันธะสัญญากับนายหญิงเ้าค่ะชีวิตของพวกข้าเป็ของนายหญิงมาั้แ่วันที่นายท่านช่วยพวกเราเอาไว้แล้วเ้าค่ะ’
‘ใช่แล้วขอรับนายหญิง พวกข้ายินดีอย่างยิ่งที่ได้รับใช้นายหญิงขอรับ’
หยางเถาอวี้ดีใจยิ่งที่ทั้งสองยอมรับในตัวนาง“พวกเ้าทั้งสองนี่ไม่ธรรมดาเลยนี่นา มีความเร็วเป็เลิศ ประสาทััว่องไว เสี่ยวเหลยเ้าสามารถเรียกและควบคุมสายฟ้าได้ด้วยมิใช่หรือนั่น”หยางเถาอวี้รับรู้ได้ถึงความสามารถทางสายเืของอาชาอัสนีในตัวเสี่ยวเหลย
‘ขอรับความสามารถทางสายเืของข้าเพิ่งตื่นขึ้นหลังจากที่ข้าได้ดูดซับพลังปราณอันเข้มข้นและได้ดื่มกินน้ำทิพย์ทุกวันๆในมิติของท่านรุ่ยเอ๋อนี่เองขอรับ เวลานี้ทั้งท่านแม่และข้าต่างเลื่อนขึ้นเป็สัตว์อสูรระดับสองหรือเท่ากับขั้นมัชฌิมของมนุษย์แล้วขอรับ’
“ที่แท้ก็เป็เช่นนี้นี่เองหากเ้าเรียกสายฟ้าได้ั้แ่แรก คงไม่ถูกพวกนักล่าอสูรจับได้โดยง่ายแน่ๆ”
‘เป็เช่นนั้นขอรับ’
“นี่คงเป็โชคชะตานะ ที่นำพาให้พวกเราได้มาพบกัน”
‘เป็โชคชะตาที่พวกเราสองแม่ลูกยินดียิ่งเ้าค่ะนายหญิง’ อาเหม่ยตอบบ้าง
“่นี้พวกเ้าก็บ่มเพาะพลังให้มากๆ พักผ่อนให้ดีคืนพรุ่งนี้ที่โลกภายนอก ข้าจะไหว้วานให้พวกเ้าออกไปเฝ้ายามนะ”
‘รับทราบเ้าค่ะ/รับทราบขอรับ’ทั้งสองตอบโดยพร้อมเพรียง
"เอาล่ะ งั้นข้าก็จะไปบ่มเพาะพลังบ้างพวกเ้าทั้งสองตามสบายเถอะ” จากนั้นหยางเถาอวี้จึงนั่งลงบ่มเพาะพลังและศึกษาวิชาสกัดจุดต่อจากการศึกษาด้านจุดลมปราณทั้งหมดในร่างกาย
สามวันต่อมาในมิติของรุ่ยเอ๋อในที่สุดบ่อลมในจุดตันเถียนของหยางเถาอวี้ก็เปี่ยมล้นไปด้วยพลังปราณเลื่อนขึ้นสู่ตอนปลายของขั้นปฐมเป็ที่เรียบร้อย
...
ฝ่ายสองพ่อลูกแซ่จางทั้งคู่ได้รับความทุกข์ทรมานแสนสาหัส ฝ่ามือจนถึงต้นแขนของทั้งสองเห่อแดงคันคะเยอเกาจนหนังถลอกเืไหลซิบๆ ยิ่งเกาก็ยิ่งคัน กลับถึงบ้านต่างรีบหาน้ำมาล้างแขนแต่ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้ พยายามหายาแก้คันมาทา หวังบรรเทาอาการแต่ก็ไม่หายเมื่ออับจนหนทางเข้าจึงพากันนั่งแหมะลงน้ำตาไหลอาบแก้มตั้งใจว่ารุ่งเช้าจะรีบตามหมอมาดูอาการ
“ท่านพ่อที่พวกเราเป็อย่างนี้ต้องโดนพิษอะไรเข้าแน่เลย” จางหู่ตั้งคำถามคาใจไปเกาไป
“พ่อก็ว่าอย่างนั้นและพ่อสงสัยว่าจะเป็ฝีมือของนางเด็กชั่วนั่นแน่นอน” จางฉินตอบ
“เหตุใดท่านพ่อจึงคิดเช่นนั้นขอรับ”
“ที่ผ่านมาพี่สะใภ้จางไม่เคยกล้ามีปากมีเสียงกับพวกเราแม้แต่บ่ายวันนี้ ก่อนที่นางเด็กผีนั่นจะมาถึงนางก็ยังเหมือนเดิม แล้วเ้าดูสิพอนางเด็กนั่นมาถึงมันก็เถียงเราฉอดๆๆ จนพวกเราตั้งตัวแทบไม่ทันหากไม่ใช่ฝีมือของมันแล้วจะเป็ฝีมือผู้ใดไปได้” จางฉินตรองแล้วตรองอีกจากเหตุการณ์เมื่อ่บ่ายวันนี้
“ก็จริงของท่านพ่อนะขอรับฮึ่ม หากหายจากอาการคันนี่เมื่อไหร่ ข้าจะต้องกลับไปแก้แค้นให้ได้เลยขอรับ”สองพ่อลูกพากันพยักหน้าแข็งขัน ไม่มีความสำนึกในผลกรรมที่ตนได้รับมาแม้แต่น้อย
...
เช้าวันที่สองของการสร้างบ้านใหม่นายช่างอู๋เดินทางมาถึงพร้อมข้าวสาร 50 ชั่งและไก่ตัวเป็ๆ อีกยี่สิบตัวหยางเถาอวี้เห็นแล้วก็แอบอยากจะเป็ลม นางนึกถึงภาพสังหารหมู่ไก่แล้วก็ชักจะไม่อยากกินสุดท้ายจึงขอร้องอาเฮยกับคนงานอีกสองสามคนให้ช่วยทำหน้าที่เพชรฆาตไก่ห้าตัวก่อนไปทำงานตามหน้าที่จะได้เบาแรงยายจาง เมื่อได้เนื้อไก่สดเพียงพอต่อมื้อเที่ยงนางจึงบอกสูตรทำข้าวมันไก่พร้อมน้ำจิ้มรสเด็ดให้แก่ยายจางพร้อมกับช่วยกันลงมือ
ยายจางเมื่อได้สูตรทำข้าวมันไก่มาแล้วจึงลงมือทำความสะอาดตัวไก่ให้เรียบร้อยตั้งไฟต้มน้ำซุป ใส่เกลือ รากผักชี ซีอิ๊ว กระเทียมและเม็ดพริกไทยเล็กน้อยลงไปเมื่อน้ำซุปเดือดจึงใส่ไก่ทั้งห้าตัวลงไปต้มอีกราวสองเค่อเศษจากนั้นจึงตักมันไก่ที่ลอยอยู่หน้าน้ำซุปไปผสมหุงกับข้าวสารซึ่งผัดเตรียมไว้อย่างดีกับขิงแก่ทุบจนหอมใส่กระเทียมเจียวอ่อนๆ ปรุงรสด้วยเกลือ ส่วนน้ำซุปที่เหลือก็หั่นฟักลงไปต้มพร้อมปรุงรสหยางเถาอวี้คอยช่วยดูช่วยปรุงรสและทำน้ำจิ้มสูตรเด็ดด้วยขิงซอย เต้าเจี้ยวซีอิ๊วดำ และเช่นเคย นางใส่หมาล่าเล็กน้อยลงไปแทนพริกสดและใช้ผิงกั่วผลเขียวหั่นซอยลงไปแทนรสเปรี้ยวของมะนาว ชิมดูแล้วรสชาติใช้ได้น่าพอใจจากนั้นจึงแล่เนื้อไก่ออกมาจัดเรียงไว้
ราวชั่วยามเศษข้าวมันไก่ก็เรียบร้อยกลิ่นหอมโชยออกไปไกลเสียจนกระเพาะของเหล่าคนงานส่งเสียงร้องจ๊อกๆ ั้แ่ต้นยามอู่สุดท้ายนายช่างอู๋ก็ทนไม่ไหว สั่งพักเที่ยงก่อนเวลาเมื่อรู้ว่าอาหารเที่ยงพร้อมแล้ว
“เอาพวกเรามากินข้าวเที่ยงกันก่อนเถอะ ท้องข้าร้องแข่งกับเสียงตอกฆ้อนแล้วนี่”นายช่างอู๋ะโ
“เห็นด้วยขอรับเถ้าแก่เดี๋ยวข้าขึ้นไปเก็บงานตรงเสา้าแป๊บเดียวแล้วค่อยตามไปขอรับ” อาเฮยร้องตอบก่อนจะเริ่มปีนขึ้นไปบนนั่งร้านซึ่งมีความสูงราวแปดหมี่เพื่อจัดเสา้าที่เพิ่งตอกกันเสร็จทันใดนั้นสิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดพลันเกิดขึ้น เชือกที่มัดนั่งร้านไว้อย่างแ่าด้านหนึ่งกลับขาดผึงลงกะทันหันส่งผลให้ตัวนั่งร้านพังครืนลงมาทันที
884
