บทที่ 3 ชายผู้นี้หรือคือองค์ชายหก
สวี่จื่อลู่กลับมาจากซื้อสมุนไพรด้วยท่าทีสดใสร่าเริง เพราะนางหาซื้อสมุนไพรทั้งหมดได้จากร้านขายสมุนไพรเพียงสองร้านเท่านั้น มันต่างจากที่นางคิดเอาไว้เป็อย่างมาก คิดว่าจะต้องเดินไปหาซื้อสมุนไพรจากร้านที่กระจายอยู่รอบ ๆ เมืองเสียอีก เมื่อกลับมาถึงจวนนางก็รีบไปที่เรือนเล็กริมสระท้ายจวนทันที นางก็รีบนำสมุนไพรทั้งหมดมาให้จ้าวหนิงเอ๋อ
"พระชายาข้าซื้อสมุนไพรมาถูกต้องชนิดหรือไม่เ้าคะ"
"เก่งมากจื่อลู่ เ้าซื้อมาถูกต้องและครบทุกชนิดตามที่ข้าสั่ง"
"ข้าดีใจยิ่งนัก แล้วพระชายาทานอาหารเสร็จหรือยังเ้าคะ ข้าจะได้เก็บจานพวกนี้เ้าค่ะ"
"ข้ารู้สึกว่าจะเริ่มอิ่มแล้วล่ะ เ้าเก็บทั้งหมดนี้ได้เลย"
"แต่พระชายาทานไปเล็กน้อยเองนะเ้าคะ เป็เช่นนี้ร่างกายจะฟื้นฟูได้อย่างไรเ้าคะพระชายา"
"ร่างกายข้ายังมีพิษตกค้างอยู่ ยังไม่สามารถฟื้นฟูได้หรอกนะจื่อลู่ อีกอย่างเพราะร่างกายที่ทรุดโทรมของข้าจึงทำให้ข้าทานได้น้อยเช่นนี้ เ้าอย่าได้กังวลเลย"
"เ้าค่ะพระชายา เช่นนั้นข้าจะรีบเก็บอาหารเหล่านี้ออกไปเ้าค่ะ"
สวี่จื่อลู่รีบเก็บจานอาหารออกไปทันที ซึ่งนางก็ยังไม่หายกังวลยังคงเป็ห่วงสุขภาพของจ้าวหนิงเอ๋อ แม้จะเป็คำพูดของจ้าวหนิงเอ๋อที่ยืนยันให้นางคลายกังวลก็ตาม
จ้าวหนิงเอ๋อคัดแยกสมุนเป็สามส่วน ส่วนแรกสมุนไพรสำหรับขับพิษจากร่างกาย ส่วนที่สองสมุนไพรสำหรับรักษาพิษบนใบหน้า และส่วนที่สามเป็สมุนไพรที่ใช้สำหรับฟื้นฟูบำรุงร่างกาย
"ก่อนอื่นต้องขับพิษออกจากร่างกายก่อน ต้องดื่มยาเช้าและเย็นเป็เวลาสามวัน คงต้องให้จื่อลู่เป็คนไปต้มยามาให้เพราะคนที่น่าจะไว้ใจได้ที่สุดในที่แห่งนี้ก็น่าจะเป็จื่อลู่"
"จื่อลู่ !! จื่อลู่ !!"
"ข้ามาแล้วเ้าค่ะพระชายา" สวี่จื่อลู่รีบเข้ามาหาเ้าหญิงเอ๋อ
"สมุนไพรห่อเล็กหกห่อนี้ เ้าช่วยนำไปต้มมาให้ข้าดื่มวันละสองครั้งคือตอนเช้าและตอนเย็นที ต้มยาแต่ละครั้งใช้ทีละหนึ่งห่อเล็กนะ"
"ได้เ้าค่ะพระชายา เช่นนั้นข้าจะรีบนำไปต้มมาให้ท่านดื่มตอนนี้เลยหนึ่งห่อเล็กนะเ้าคะ"
"รีบไปเถอะ" จ้าวหนิงเอ๋อเอ็นดูในท่าทีกระตือรือร้นของสวี่จื่อลู่
ระหว่างที่รอสวี่จื่อลู่ไปต้มยา จ้าวหนิงเอ๋อก็นำสมุนไพรส่วนที่สองที่ใช้ขับพิษจากผิวหน้าและยังเกี่ยวกับความสวยความงามมาทำเป็สมุนไพรมาส์กหน้ารักษาพิษบนใบหน้าของนาง ที่มันติดสารพิษมาจากการปนเปื้อนสารปรอทจากเครื่องสำอางที่ชายารองสับเปลี่ยนมาหลอกให้นางใช้
ไม่นานสวี่จื่อลู่ก็นำยามาให้จ้าวหนิงเอ๋อดื่ม "พระชายายามาแล้วเ้าค่ะ"
"เอาวางไว้ก่อนประเดี๋ยวข้าจะดื่ม"
"พระชายาทำอะไรอยู่เ้าคะ" สวี่จื่อลู่ถามด้วยความสงสัย
"บดสมุนไพรทำมาส์กหน้า"
"มาส์กหน้าคืออะไรหรือเ้าคะ"
"เอาไว้ข้าทำเสร็จแล้วเ้าก็จะรู้เอง ยกยามาให้ข้าที"
"ได้เ้าค่ะ พระชายาบดยาเสร็จแล้วหรือเ้าคะ"
"ใช่ เหลือแค่ขั้นตอนสุดท้ายก่อนใช้งานก็เท่านั้น"
จ้าวหนิงเอ๋อดื่มยาที่ขมปี๋อย่างทุลักทุเล แต่นางก็กลั้นใจดื่มจนหมด เพราะหวังจะขับพิษออกจากร่างกายให้ได้โดยเร็ว
สวี่จื่อลู่ที่รู้สึกกังวลใจ นางจึงมีท่าทีแปลก ๆ แต่ก็ยังไม่กล้าบอกกับจ้าวหนิงเอ๋อ เพราะนางไม่มั่นใจว่าสภาพจิตใจตอนนี้ของจ้าวหนิงเอ๋อเป็อย่างไรแข็งแรงพอจะพูดถึงองค์ชายหกได้หรือไม่
"จื้อลู่เ้าเป็อะไรหรือ นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ได้"
"เปล่าเ้าค่ะ"
"บอกมา" จ้าวหนิงเอ๋อคาดครั้นเอาความจริง
"คือว่า...พระชายาเ้าคะ ตอนนี้องค์ชายหกทราบข่าวแล้วว่าพระชายายังไม่ตาย องค์ชายหกจะต้องมาพบพระชายาที่เรือนนี้เป็แน่เ้าค่ะ ข้าเป็ห่วงความรู้สึกของพระชายากลัวว่าเมื่อพระชายาพบหน้าองค์ชายหก จะทำให้กระทบกระเทือนจิตใจของพระชายาจนล้มป่วยไปอีกเ้าค่ะ"
สวี่จื่อลู่นำข่าวที่ได้ยินมาเล่าให้จ้าวหนิงเอ๋อฟัง นางเป็ห่วงจ้าวหนิงเอ๋อเป็อย่างมาก ในใจนางกลัวเป็อย่างมากว่าองค์ชายหกที่แสนจะโหดร้ายกับจ้าวหนิงเอ๋อ จะมาทำร้ายร่างกายและบีบบังคับใจให้จ้าวหนิงเอ๋ออับจนหนทางถึงขั้นเสียชีวิตอีก
"ไม่เป็ไรหรอกจื่อลู่ ข้ามิใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว จะไม่มีผู้ใดมาทำร้ายข้าได้อีกแม้แต่องค์ชายหก"
จ้าวหนิงเอ๋อเอ่ยด้วยความมั่นใจ ตอนนี้นางไม่เกรงกลัวผู้ใดอีกต่อไปแล้ว พร้อมจะสู้กลับอย่างเต็มที่กับคนที่ปองร้ายนาง
"ไม่คิดเลยว่าพระชายาจะอาการดีขึ้นรวดเร็วเช่นนี้ หรือว่าเมื่อเย็นวันก่อนพระชายาแค่แกล้งป่วยงั้นหรือเ้าคะ"
อู๋เยว่ซิงชายารองเอ่ยเสียงดังมาแต่ไกล นางเดินเข้ามาเยี่ยมจ้าวหนิงเอ๋อในห้องพร้อมกับองค์ชายหกหลี่ห่าวหราน นางเกาะเเขนหลี่ห่าวหรานไม่ห่างเพื่อแสดงความเป็เ้าข้าวเ้าของหลี่ห่าวหรานต่อหน้าเ้าหนิงเอ๋อ เพื่อจะทำให้จ้าวหนิงเอ๋อเห็นภาพบาดตาและเจ็บช้ำใจจนต้องตรอมใจตายไปเลย
แต่ว่า...จ้าวหนิงเอ๋อไม่สนใจคำพูดของอู๋ซิงเยว่เลยแม้แค่น้อย นางนิ่งเงียบไม่ตอบโต้หรือแก้ตัวใด ๆ จนอู๋ซิงเยว่แปลกใจเพราะปกติหากเป็สถานการณ์เช่นนี้นางจะต้องพูดแก้ตัวไปแล้ว
"นี่เ้ายังไม่ตายหรอกหรือ ข้าก็นึกว่าเ้าจะตายไปเสียแล้วเสียอีก หรือว่าเ้าจะแกล้งป่วยอย่างที่ซิงเยว่พูดจริง ๆ เ้านี่ช่างต่ำช้าเสียจริงที่กล้ามาหลอกลวงข้าผู้นี้ได้"
หลี่ห่าวหรานโมโหให้จ้าวหนิงเอ๋อ เขาเชื่อในคำที่อู๋ซิงเยว่พูดไปแล้ว โดยที่เขายังไม่ทันได้ฟังคำอธิบายจากปากจ้าวหนิงเอ๋อเลย เขาบีบต้นแขนจ้าวหนิงเอ๋ออย่างรุนแรงแล้วกระชากนางเข้ามาใกล้ ๆ เพื่อเผชิญหน้าโดยตรงกับเขา
"ั้แ่ที่ข้าเลิกกินขนมกุ้ยฮวาที่อู๋ซิงเยว่ส่งมาให้ข้ากินทุกวัน และเลิกใช้เครื่องสำอางที่อู๋ซิงเยว่ส่งมาให้ข้าใช้ ข้าก็รู้สึกว่าอาการของข้าดีขึ้นทันตาเห็น ไม่รู้ว่ามันจะเกี่ยวข้องกันหรือไม่นะเ้าคะ"
จ้าวหนิงเอ๋อขึ้นและจ้องหน้าหลี่ห่าวหรานโดยที่ไม่หลบสายตาเขาเลยสักนิด นางพูดจบก็หันไปสบตาอู๋ซิงเยว่เพื่อเป็การบอกนัย ๆ ว่านางรู้ทุกอย่างแล้ว ไม่ว่าจะเป็ข้าวของหรืออาหารที่อู๋ซิงเยว่ส่งมาให้นางนั้นล้วนแต่มีพิษทั้งนั้น ทำให้อู๋ซิงเยว่รนรานก้มหน้าไม่กล้าสบตาจ้าวหนิงเอ๋อเพราะกลัวความลับของนางจะถูกเปิดเผย
"เหลวไหล!! นี่เ้ากล่าวหาว่าซิงเยว่หญิงที่จิตใจดีทั้งวาจาและกิริยาอ่อนหวานเช่นนั้นหรือ นางจะกล้าวางยาพิษเ้าได้อย่างไร หากเป็เ้าก็ว่าไปอย่าง"
หลี่ห่าวหรานไม่ฟังคำที่จ้าวหนิงเอ๋อพูดเลยสักนิด เขาเข้าข้างและแก้ตัวให้กับอู๋ซิงเยว่ทันทีโดยที่ไม่ถามหาหลักฐานมาพิสูจน์คำพูดของเ้าหนิงเอ๋อเลยก็ตัดสินไปแล้วว่าจ้าวหนิงเอ๋อพูดจาใส่ร้ายอู๋ซิงเยว่ ซึ่งนั่นก็ทำให้อู๋ซิงเยว่แสยะยิ้มพอใจเยาะเย้ยจ้าวหนิงเอ๋อ
"ข้าจ้าวหนิงเอ๋อขอน้อมส่งองค์ชายหกกลับเรือนใหญ่เ้าค่ะ"
จ้าวหนิงเอ๋อที่ได้เห็นเช่นนี้นางก็เริ่มเข้าใจความรู้สึกของเ้าหนิงเอ๋อคนเดิม นางจึงทำเมินเฉย สีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ ไม่สนใจใยดีในตัวหลี่ห่าวหรานเหมือนที่ผ่านมา หากเป็จ้าวหนิงเอ๋อคนเก่าคงคุกเข่าคลานเข้าไปร้องขอให้หลี่ห่าวหรานเชื่อคำพูดของนางแล้ว
"นี่เ้า!! ไล่ข้าอย่างนั้นหรือ"
หลี่ห่าวหรานโกรธเกรี้ยวในท่าทีของจ้าวหนิงเอ๋อที่อยู่ ๆ ก็มีท่าทีเมินเฉยไม่สนใจเขาเช่นนี้ เพราะเหตุใดนางถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้ได้
"พระชายาไล่ท่านแล้วนะเ้าคะ ท่านก็ควรจะออกไปจากที่นี่ ไปที่เรือนของข้าดีกว่าเ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะปรนนิบัติท่านเป็อย่างดี"
อู๋ซิงเยว่พยายามพูดจาโน้มน้าวให้หลี่ห่าวหรานไปที่เรือนของนาง เพื่อที่นางจะได้ทำตามแผนคือหาทางนอนกับหลี่ห่าวหรานแล้วมีทายาทให้เร็วที่สุดให้ได้ ถึงเวลานั้นจะได้หาทางขับไล่จ้าวหนิงเอ๋อออกไปจากจวน นางจะได้เลื่อนขั้นขึ้นมาเป็พระชายาองค์ชายหกอย่างเต็มตัว
หลี่ห่าวหรานไม่สนใจในคำพูดของอู๋ซิงเยว่ เขาหงุดหงิดอารมณ์เสียเพราะจ้าวหนิงเอ๋อเลยพรานมาลงใส่อู๋ซิงเยว่ไปด้วย เขาเดินออกไปจากเรือนจ้าวหนิงเอ๋อด้วยความเกรี้ยวกราดพร้อมกับมีอู๋ซิงเยว่คอยวิ่งตามหลังไป
"พระชายาไม่เป็ไรใช่ไหมเ้าคะ"
สวี่จื่อลู่รีบเดินเข้ามาประคองจ้าวหนิงเอ๋อให้ไปนั่งพักที่เตียงนอนทันทีที่หลี่ห่าวหรานกับอู๋ซิงเยว่ออกไปจากเรือน
"ข้าไม่เป็อะไรหรอกนะจื่อลู่ เื่แค่นี้ข้ารับมือได้"
จ้าวหนิงเอ๋อบอกกับสวี่จื่อลู่ให้คลายกังวล นางมองไปที่โต๊ะเพื่อจะบอกสวี่จื่อลู่หยิบถ้วยสมุนไพรที่นางบดเอาไว้มาให้ แต่พบว่ามันหายไปแล้ว ทำให้นางและสวี่จื่อลู่เกิดความสงสัย เพราะก่อนที่หลี่ห่าวหรานกับอู๋ซิงเยว่จะเข้ามาในเรือนถ้วยสมุนไพรที่บดเอาไว้มันยังวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะอยู่เลย
"จื่อลู่ช่วยข้าหาไม่สมุนไพรเร็วเข้า"
"เ้าค่ะพระชายา"
จ้าวหนิงเอ๋อให้สวี่จื่อลู่ช่วยหาถ้วยสมุนไพรอยู่นานเป็เวลากว่าหนึ่งก้านธูปแล้ว และดูท่าว่าสวี่จื่อลู่จะเหน็ดเหนื่อยมากพอควร จ้าวหนิงเอ๋อจึงตัดสินใจให้สวี่จื่อลู่เลิกหา
"ช่างมันเถอะจื่อลู่ ค่อยไปซื้อสมุนไพรมาทำใหม่วันหลังก็ได้ วันนี้เ้าคงเหนื่อยมากแล้วเ้าไปพักผ่อนเถิด"
"เ้าค่ะพระชายา"
หลังจากที่สวี่จื่อลู่ออกไปแล้ว จ้าวหนิงเอ๋อก็เดินมานั่งลงที่โต๊ะที่เคยวางถ้วยสมุนไพรเอาไว้ นางก็บ่นคนเดียวไปเรื่อยตามนิสัยที่นางเคยทำจนชิน
"บ้าจริง ๆ ทำไมต้องหายไปด้วย ถ้วยสมุนไพรออกมานะ!!"
ทันใดนั้นถ้วยสมุนไพรก็ออกมาวางตรงหน้านาง ซึ่งนั่นก็เป็ครั้งแรกที่นางได้พบว่านางมีคลังมิติลับติดตัวมาด้วย นางรีบสำรวจในคลังมิติลับที่มีแค่นางเห็นได้คนเดียว ปรากฏว่าด้านในนั้นมีพวกอาวุธกับยารักษาโรค พวกอาวุธก็จะมีปืนอยู่สามชนิด ปืนสั้นแบบพกพา สไนเปอร์ และปืนอาก้า น่าเสียดายที่ไม่มีะเิ
ส่วนยารักษาโรค จะมียาขับพิษ ยาบำรุงร่างกาย สมุนไพรที่ใช้ทำมาส์กหน้า เครื่องบดสมุนไพรแบบพกพา ชุดหม้อต้มยาสมุนไพรขนาดเล็ก ชุดเข็มเงินที่ใช้สำหรับฝังเข็ม ซึ่งจ้าวหนิงเอ๋อพบว่าคลังนี้มีแต่สิ่งที่นางเคยประดิษฐ์ขึ้น พวกอาวุธต่าง ๆ นางเคยประดิษฐ์ขึ้นในโลกเก่าก่อนที่นางจะเสียชีวิต ส่วนพวกอุปกรณ์และยารักษานางเพิ่งจะหามันมาเป็ของตัวเองที่อยู่ในโลกนี้เมื่อไม่นานมานี้เอง
ซึ่งหมายความว่าทุกอย่างที่นางสร้างขึ้นหรือหามาด้วยตัวเองนางสามารถเก็บเอาไว้ในคลังมิติลับได้ คลังมิติลับถือเป็ไพ่ไม้ตายในการใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้ของจ้าวหนิงเอ๋อ
801
