เช้าสาย...
ผู้บริหารคนใหม่เริ่มต้นประชุมด้วยเื่โครงสร้างพื้นฐานที่ต้องปรับปรุง เพราะไม่อีกกี่วันข้างหน้าบริษัทแม่จะส่งสถาปนิกและวิศกรมาประจำตำแหน่ง และยังมอบโครงการรับเหมาหมู่บ้านจัดสรรให้เป็ผลงานริเริ่ม การประชุมเริ่มต้นไปด้วยความเคร่งเครียด เพราะพนักงานบริษัทนี้ไม่เคยทำงานหินมาก่อน...
“ผมรู้ว่านี่เป็งานหนัก แต่อยากให้ทำสุดความสามารถ”
“ครับ”
“มีใครจะเสนออะไรอีกมั้ย”
“เื่งบการเงินนิดหน่อยครับท่าน”
“เชิญ”
กรพยักหน้าให้หัวหน้าฝ่ายการเงิน ก่อนจะจ้องไปยังเลขาสาวที่นั่งจดปากกาอยู่มุมห้อง เมื่อแอลลี่เห็นมือหนาชี้มาที่ถ้วยกาแฟ เธอจึงรีบเดินเข้ามาดูและรีบนำไปชงให้ใหม่ทันที ใบหน้าสวยหวานแดงระเรื่อและเหงื่อชุ่มเต็มขมับ...เมื่อกาแฟแก้วใหม่ได้มาถึง...นิ้วมือของผู้บริหารก็ััหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“อ๊างงงง”
เพล้งงงง...
“…….”
“อึก….ขอโทษค่ะ.....อื้ออออ......ขอโทษค่ะท่าน......อื้มม”
เลขาสาวขาอ่อนก่อนที่จะมาถึงเ้านาย ร่างกายของเธอร่วงลงไปกับพื้นพร้อมกับเสียงครางประหลาด มือเรียวรีบเก็บเศษแก้วด้วยความลนลาน แต่ยิ่งเก็บ....มือของเธอก็ยิ่งกระตุกสั่นมากกว่าเดิม
“เดินให้มันระวังหน่อยสิ”
“ข….ขอโทษค่ะ”
แอลลี่ก้มหนับรับผิด ก่อนจะวิ่งออกมาจากห้อง กรมองภาพที่เห็นด้วยความพอใจ น้ำเสียงแหลมสูงเมื่อสักครู่มันลามกเหลือเกิน ท่าทางไร้ทางสู้เช่นนั้นมันทำให้ชายร่างสูง้าที่จะเห็นอีก หลังจากที่เลขาสาวนำผ้ามาเช็ดน้ำกาแฟที่หกเลอะพื้น การประชุมก็เสร็จสิ้นพอดี
“ขอบคุณทุกคนในวันนี้มาก หวังว่าเมื่อถึงตอนนั้นเราจะเตรียมการอย่างดี”
“ครับ/ค่ะ”
หัวหน้าฝ่ายต่างๆลุกขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง แอลลี่รีบใช้ผ้าเช็ดถูไปที่พื้นอย่างรวดเร็วเพื่อที่เธอจะได้นำมันไปทิ้ง แต่เมื่อร่างระหงลุกขึ้น ชายร่างสูงก็ยืนขวางประตูเอาไว้ ก่อนที่มือของเขาจะหมุนล็อคกลอนด้านในไม่ให้ใครเข้ามาได้
“ดิฉัน…ต้องเอาผ้าไปทิ้งค่ะท่าน”
“เข้าใจพูดดีหนิ”
ผู้บริหารเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับจ้องมองเรียวขาสั่นระริก น่องแน่นเนื้อเบียดเสียดกันไปมาอย่างห้ามไม่ได้ ยิ่งเห็นเช่นนั้น อารมณ์ความ้าของพ่อม้ายก็ขึ้นหน้าทันที
“เื่นั้นเอาไว้ก่อนดีกว่า”
“อ๊ะ….คุณ…คุณกรคะ”
“มาทำหน้าที่ที่แท้จริงของเธอได้แล้ว”
“อื้อออ”
กรลากร่างอวบอิ่มมาที่เก้าอี้ประจำตำแหน่ง ก่อนจะดันเลขาสาวมุดลงไปใต้โต๊ะประชุม เมื่อร่างสูงนั่งลงใบหน้าหวานสวยก็เฉียดใกล้อยู่กับเป้าเนื้อนูนเด่น กรรูดซิปของตัวเองลงพร้อมกับงัดแท่งลำใหญ่โตออกมา เลขาสาวสะดุ้งไปชั่วขณะหนึ่ง...นานแล้วที่เธอไม่ได้เห็นความใหญ่โตเช่นนี้
“แต่….ท่านคะ....คนข้างนอก”
“ถ้าอย่างนั้นเธอก็ต้องรีบทำเวลาแล้วล่ะ”
“…..”
“เร็วสิ”
“….ค่ะ”
แอลลี่ไม่มีทางเลือก มือเรียวค่อยๆเคลื่อนไปััแท่งเนื้อร้อนๆ อดีตที่แสนหวานหวนคืนให้นึกถึง ลำเอ็นแข็งขืนผงกหัวสู้มือของเธออยู่ตลอดเวลา ริมฝีปากค่อยๆััไปบนหัวบานใหญ่ช้าๆ จากนั้นลิ้นเรียวจึงตวัดลากเลียราวกับไอติม
“ซีดดด ตั้งใจทำหน่อยสิ”
“ค่ะ….อื้ออ”
“เลียอย่างนั้นมันไม่เหมือนเธอเลยนะ อ้าปาก”
“อื้อออออ”
โพรงปากคู่สวยอ้ากว้างจนกรามปวด มือหนาของผู้บริหารกดศีรษะหญิงสาวอัดกระแทกเข้าไปยังลำเนื้อจนสุดลำ เสียงสำลักดังขึ้นด้วยความทุรนทุราย แอลลี่พยายามดันร่างของตัวเองออกมา แต่แรงกดมหาศาลนั้นก็ทำให้เธอต้องจำใจกระอักความใหญ่จนน้ำตาไหลเป็สาย
“ซีดด นี่สิค่อยเหมือนเธอหน่อย”
“อึก คุณกร...”
“จัดการต่อซะ”
ร่างระหงกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ก่อนจะจับลำเอ็นบีบเค้นขึ้นลง โพรงปากอ้ากว้างเข้าเขมือบชิมรสชาติชายเถื่อน กลิ่นตัณหาคละคลุ้งขึ้นจมูกจนร่องข้างล่างชื้นแฉะ แอลลี่ไม่ได้รับรู้ความสยิวเช่นนี้มานานถึงสามปี และั้แ่ที่ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับคุณพ่อคนนี้ ก็ไม่มีชายคนไหนทำให้เธอถึงใจได้เลยซักคน....
“ซีดดดด อย่างนั้นแหละ อาาา แต่ฝีมือเธอตกไปเยอะเลยนะ”
“อึก อื้อออ”
“อยู่กับไอหน้าจืดนั้นนาน ทักษะความร่านที่เธอมีคงไม่ได้ใช้ล่ะสิ”
“อรัก อรัก....แพร่บ”
“แต่ไม่ต้องห่วง...เื่แบบนี้มันฝึกกันได้”
รอยยิ้มเ้าเล่ห์ก้มลงมามองใบหน้าแดงระเรื่อ ริมฝีปากอวบอิ่มคู่สวยมันวาวไปด้วยคราบน้ำลาย แอลลี่ไล่เลียแท่งเนื้อั้แ่โคนจรดปลาย เธอ้าให้เ้านายคนใหม่เสร็จสมเร็ววัน ไม่เช่นนั้นคนทั้งบริษัทคงสงสัยเป็แน่ถึงเื่ความหลังที่ผ่านมา
327
![[มี E-Book] The Murder ผมว่านี่คือคดีฆาตกรรม SS.2](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1734324504_43915913.webp)