ตอนต่อมา
ใบหน้าเ็าเรียบเฉยราวกับหมีขั้วโลก
"โธ่น้องพี่ความทรงจำเลอะเลือนหายไป ฝะฝ่าาเพคะอย่ากระนั้นเลยอี้จือจะพาน้องสาวกลับไปรักษาตัวที่บ้านหลง ฝ่าาโปรดอภัยให้นางด้วยนางตกบันไดสูญเสียความทรงจำไปเสียแล้ว"
"เสี่ยวปอ ลากตัวหลงเสวียนอี้จือ ออกจากห้องไป"
เสวียนอี้จือทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้นสะอื้นเบาๆ
"ฝ่าาโปรดเมตตาอี้ถานยังเด็ก อย่าได้อึก..อึกอย่าได้เคืองแค้นที่น้องทำให้องค์ชายสิบเจ็ดต้องตาย น้องเสียใจจนะโจากบันไดลงมา…"พูดยังไม่ทันจบ
"หุบปาก ไสหัวไป เสี่ยวป้อ เสี่ยวป้อรีบพานางไป"
เสี่ยวป้อวิ่งเข้ามาในห้องตัวสั่นงันงก รีบดึงร่างบางของเสวียนอี้จือให้ออกไป
"น้องพี่ พี่สัญญาจะพาเ้าออกไป"ยังไม่วายหันมาสั่งเสียกระปุกที่ยิ้มเจื่อนๆ อะไรกัน ต้องตั้งสติลำดับเหตุการณ์ให้ดี
"คราวนี้ เป็เื่ระหว่างเ้ากับข้า"กระปุกพยักหน้าขึ้นลงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
"อืมมม บอกมาที่นี่คือนรกหรือ์"
"ที่นี่คือ วังหลวงแคว้นเป่ยเอียน เ้าอย่างบอกนะว่าไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหนเสวียนอี้ถาน"
พลางนิ่วหน้า ความทรงจำของเสวียนอี้ถานหายไปจริงดังที่หลายคนกล่าวไว้ แม้แต่เื่เล็กน้อยนางยังจำไม่ได้
"ฉันอธิบายได้ฉัน ฉันแค่หลงทางมา ไม่ใช่เสวียนอี้ถานอะไรนั่น"น้ำเสียงจริงจังส่งสานตาอ้อนวอนจริงใจ
"คิดว่าพูดแบบนี้ทำท่าทีเป็หญิงบ้าใบ้แล้วข้าจะอภัยให้เ้าหรือปินกงต้องลาโลกไปเพราะหญิงงามมากรักเช่นเ้า ปินกงจริงใจเพียงใด เ้ากลับเห็นเขาเพียงแค่ เพียงแค่ ของเล่นต้องอย่างข้าใช่ไหมจึงจะสมน้ำสมเนื้อกับเ้า"
แววตาดุดันจนกระปุกเผลอกลืนน้ำลายลงคอ ใบหน้าขาวสะอาดหล่อเหลาแต่ยามโกรธดังมีเปลวไฟในดวงตา
"ฉันไม่ใช่เสวียนอี้ถาน"ยืนยันหนักแน่น
มือใหญ่กระชากร่างเล็กของกระปุกจนแนบอกจ้องหน้า ดวงตาที่ลุกโชนนั้น น่ากลัวพิลึก
เอางัยดี เอางัยดี…!
"เ้ารู้หรือไม่ปินกงเป็น้องชายที่ข้า กำลังจะแต่งตั้งเป็ชินอ๋องและเป็น้องชายที่ข้ารักที่สุด"
"แล้วเกี่ยวอะไรกับฉันเล่า ฉันบอกว่าฉันไม่ใช่อี้ถานอะไรนั่นเสียหน่อย พูดไม่รู้เื่เื่งัย คนบ้า…"
ร่างเล็กถูกดึงมากระแทกอกกว้าง
"อย่าคิดว่าแค่เพียงใบหน้างดงามกับคำโป้ปดของเ้าจะทำให้ข้าใจอ่อน แสร้งทำเป็บ้าเพื่อหลีกหนีความผิดที่เป็คนสร้างขึ้นด้วยมือของเ้าเอง"
"นี่ฉันหลุดเข้ามาในหนังเื่ จำเลยรักหรือวะนี่"กระปุกหันไปบ่นเบาๆ กับตัวเอง
"ป่วยการที่จะสอบสวนฝ่าาจองจำนางเถิด"
ร่างสมส่วนของสนม เจินหยูเดินเข้ามาในห้อง ด้วยอาภรณ์ในแบบสนมสวมรองเท้ารัดเท้าจนเล็กเดินด้วยท่าทางที่คนสมัยนั้นมองว่างดงามอย่างหญิงงามพึงปฏิบัติ ใบหน้า่ของสนมเจินหยูก็พอไปวัดไปวาได้ หากนางไม่ผัดแป้งจนหน้าขาววอกแล้วทาปากสีแดงเข้มตัดกับใบหน้าขาวเหมือน ๆๆผีกองก๋อยในหนังเื่ผักัดอย่ากัดตอบ
คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นใบหน้าของกระปุก ทำไมขะมุกขะมอมอย่างกับคนล่ะคน ไหนใครบอกว่าหลงเสวี่ยนอี้ถานคือหญิงงามล่มเมือง
"ฝ่าาเจินหยูได้ยินว่าฝ่าาพาตัวหญิงงามนามเสวียนอี้ถานเข้าวังมาด้วย แล้วเหตุใด…."หยุดคำพูดไว้เพียงเท่านั้น
"นางคือหลงเสวียนอี้ถาน เป็เพราะนางถูกคนที่งานดอกไม้ไฟทำร้ายจึงไม่เหลือความเป็เสวียนอี้ถานแต่กระนั้นท่าทีใสซื่อที่เสแสร้งของนางข้าก็พอจะมองออก ว่าคือคนคนเดียวกันไม่ผิดแน่"เจินหยูขมวดคิ้ว
กระปุกทำตาปริบๆ กำลังลำดับเหตุการณ์และประมวลผลนี่กระปุกต้องมาเจออะไรแบบนี้ฮ่องเต้หนุ่มหล่อ ที่เป็ไซโคพาสที่คงจะถูกตามใจจนเคยตัวจากคนรอบตัวที่ตามใจเกินเหตุเป็เด็กจะจับตีก้นให้เข็ด
“ผิดแล้วฉันไม่ใช่แม่นางเกวียนแม่นางถานอะไรนั่นฉันชื่อ…..อุอุ๊ปปปป”ทำไมพูดไม่ได้ทำไมเปล่งเสียงไม่ได้
กระปุกหลับตาลงช้าๆ นึกปลงสังเวช นี่คงต้องนรกแน่แล้วรถชนอย่างจังแบบนั้นคงตายแล้วหล่ะ กระปุกเอ๊ยกระปุก หรือนี่คือความฝันจริงสิปกติในซีรีส์นางเอกเกิดอุบัติเหตุจะต้องนอนเป็เ้าหญิงนิทราแล้วระหว่างนอนก็คือจะต้องฝัน ฝันไปในที่ต่างๆ มีให้เห็นเยอะไปกระปุกเอ๊ยคงเป็ฝันแหละ ใช่ไหม? เป็แค่ความฝันจริงๆ ใช่ไหม
ฮือๆๆๆๆ คืนข้ามปีของฉันที่ต้องมาเจอเหตุการณ์ราวกับความฝันแบบนี้
"ฝ่าา อย่าบอกนะว่าจะพานางเข้าวังในตำแหน่งสนม"
อีกคนพูดด้วยความระแวงสงสัย หรือเพราะอะไรไม่แน่ชัด
หลายปีมานี้สนมนางในไม่มีใครตั้งครรภ์แม้แต่คนเดียว
"ม่ายนะ"
กระปุกดึงผ้าห่มคุมั้แ่หัวจรดเท้า ถ้ามองไม่ผิดนะ ฮ่องเต้ชอบสะสมสนมนางใน ไว้บำเรอความใคร่กับ
“สนองตัณหา” หลุดปากพูดภาษาจีนยากๆ แบบนี้ออกมาได้อย่างไรกัน อีเต้หน้าแดงเป็ลูกตำลึง
"ฝ่าาคืนนี้คือวันดีเหมาะที่จะ ให้นางถวายตัว"สนมเจินหยูก็ยุไม่เลิกกระปุกเองเขินจนแทบจะมุดผ้าห่มหนี
"ไม่ ข้ามอบนางให้เ้าจินหยู พานางไปเก็บไว้ที่ตำหนักของเ้า"
"ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นฉันอยากกลับบ้าน"
ใบหน้าหล่อเหลายื่นมาตรงหน้า คนที่หน้าแดงถึงหูเมื่อครู่กลับเปลี่ยนท่าทีง่ายดายราวกับคนละคน กลายเป้่นน้ำเสียงเย้นเฉียบที่บาดลึกไปถึงหัวใจของกระปุกเลยทีเดียว
"ไม่มีทาง ไม่มีทางที่จะหนีพ้นที่นี่คือวังหลวงและที่นี่ข้าเป็ฮ่องเต้เ้าอย่าหวังว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือข้า"
เอาว๊ะ เป็ไงเป็กันกระปุกกะพริบตาช้าๆ สายตานั่นช่างน่า…หลงใหล ไม่พูดผิดน่าด่า…จริงจริ้งงงงไม่โกหกคนอะไรหล่อฉิบ
"ใช่ซี้ ก็ฉันเป็ลูกไก่ในกำมือแล้วนี่ จะใช้กำลังรังแกกันก็ง่ายนิดเดียว"ปินหยางขมวดคิ้วกับท่าทีของกระปุกท่าทีไม่ได้อ่อนข้อให้แม้แต่น้อยผิดกับที่เขาได้ยินมาเกี่ยวกับเสวี่ยนอี้ถานคนนั้น
"ฝ่าามอบนางให้เจินหยูเกรงว่า.."
"แค่ไม่ให้นาง หนีไปไหนระหว่างนี้ข้าไม่มีทางให้นางออกไปแต่งกับกุนเซ่อ บุตรชายท่านแม่ทัพกุนเต๋ออย่างทีนางปรารถนา นางจะได้รู้ว่านางมิใช่คนที่กุมทุกอย่างไว้ในมือด้วยความสวยของนางหากแต่เป็ข้ากงปินหยางที่เป็ผู้กำหนดชะตาชีวิตของนาง"
โหดร้ายที่สุดคืนข้ามปีที่จะต้องเคาน์ดาวน์บนดาดฟ้าของตึกที่สูงที่สุดในประเทศไทยสารภาพคำรักกับ ณดล ที่ตอนนี้เขาคงกำลังทำแบบเดียวกับผู้หญิงที่ชื่อสายป่านคนนั้น ไอ้บ้านั่นจะสำคัญอะไรสิ่งที่สำคัญที่สุดคือฉันหลงยุคหลงประเทศมาพบฮ่องเต้ ที่…หล่อแต่ปั่นประสาทน่าดู
“ช่วยด้วยยยยยยยยยยย”
3K
