“ท่านหมอโปรดช่วยลูกชายของข้าด้วยเถิดเ้าค่ะ ข้ารู้ว่าเงินที่ข้ามีมันไม่พอกับค่ารักษา แต่ท่านจะให้ข้าทำสัญญากู้ยืมเพื่อผ่อนชำระในภายหลังก็ได้นะเ้าคะ ข้าเหลือลูกชายแค่คนเดียว หากเขาตายไปแล้วข้าจะอยู่ยังไง” หญิงชรานั่งคุกเข่าอยู่หน้าโรงหมอของสกุลหลุน ข้างกายของนางมีชายวัยสามสิบนอนแน่นิ่งไม่ไหวติง ทั้งยังมีเืท่วมตัว คนที่ผ่านไปผ่านมาเห็นก็ได้แต่มองหญิงชราด้วยความสงสาร
“เ้าเอาศพมาให้โรงหมอของเรารักษา พวกเราไม่รับมันแปลกหรือ ดูจากสภาพของเขาแทบจะไม่เหลือลมหายใจแล้ว”
“แต่โรงหมอของท่านเป็โรงหมอที่ดีที่สุดของเมืองเราไม่ใช่หรือ ท่านหมอเทวดาเฉียวที่สามารถปลุกคนตายให้ฟื้นก็อยู่ที่โรงหมอของพวกท่านไม่ใช่หรือเ้าคะ ได้โปรดเถิดเ้าค่ะ โปรดช่วยลูกชายของข้าด้วย”
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น” หลุนหยุนซีเดินแหวกฝูงชนเข้ามาในร้าน วันนี้เขามีธุระที่ต้องออกไปเจรจาซื้อสมุนไพร พอกลับมาก็เห็นมีคนมุงอยู่หน้าโรงหมอมากมาย สร้างความแปลกใจให้เขาอย่างยิ่ง
“ลูกชายของแม่เฒ่าคนนี้เป็นายพราน เกิดพลาดท่าตกลงไปในหลุมดักสัตว์ของนายพรานคนอื่นขอรับคุณชาย” ลูกจ้างในโรงหมออธิบายเ้านาย
‘หลุนหยุนซี’ มองดูร่างของนายพรานหนุ่มก็ได้แต่ขมวดคิ้ว เหล็กแหลมแทงทะลุต้นขาน่ากลัวเป็อย่างมาก
“ท่านหมอเฉียวว่าอย่างไร” หลุนหยุนซีถาม
“ท่านหมอเฉียวบอกว่าให้รอก่อน อีกไม่นานคนที่รักษาคนไข้คนนี้ได้ก็จะเดินทางมาถึงขอรับ”
“คนที่รักษาอาการาเ็สาหัสเช่นนี้น่ะหรือ ผู้ใดกัน”
“ข้าก็ไม่ทราบขอรับ”
หลุนหยุนซีเดินเข้าไปในโรงหมอเพื่อขอคำอธิบายกับท่านหมอเฉียวด้วยตนเอง การที่จะปล่อยให้มีคนไข้มานอนอยู่หน้าโรงหมอไม่ใช่เื่ดี หากเกิดข่าวลือไม่ดีขึ้นมา มีหวังโรงหมอของเขาต้องได้รับผลกระทบไม่น้อย
“ท่านหมอขอรับ คนไข้ที่อยู่ด้านนอก...” หลุนหยุนซีเริ่มถาม แต่ก็ถูกท่านหมอเฉียวยกมือห้ามไว้ก่อน
“หลานสาวของข้ากำลังจะมา นางรักษาได้แน่นอน ตอนนี้เ้าให้คนไปพาคนไข้เข้าไปนอนรอในห้องพักก่อนเถอะ” ท่านหมอเฉียวนั่งยิ้มอย่างมีความสุข
ท่านหมอเฉียวมีฉายาว่าเป็หมอเทวดา เพราะเขาเป็ถึงผู้นำของสำนักโอสถ บุตรสาวของเขาคือมารดาของลู่อวิ๋นชย่า ตอนที่รู้ว่าบุตรสาวเสียชีวิตและหลานสาวถูกส่งมาไว้ทุกข์ที่หมู่บ้านเกษตรกรเซิ่งไห่ เขาตั้งใจว่าจะรับหลานสาวกลับไปอยู่ที่เขาโอสถด้วยกัน แต่หลานสาวกลับไม่ยินยอม เขาจึงทำได้เพียงถ่ายทอดวิชาฝังเข็มให้กับนาง ซึ่งดูไปแล้วลู่อวิ๋นชย่าดูจะมีพร์อยู่ไม่น้อย ใช้เวลาแค่หกเดือนก็สามารถคว้าเข็มเงินของเขาไปได้แล้ว
ส่วนเหตุผลที่ท่านหมอเฉียวรู้ว่าลู่อวิ๋นชย่ากำลังจะเดินทางมาหาตนก็เพราะไม่กี่วันก่อนมีนักพรตสติไม่ดีบอกกับเขาไว้ว่าหลานสาวของเขาหลุดพ้นจากประตูนรกมาได้แล้ว ชีวิตต่อจากนี้จะมีแต่รุ่งเรือง ทั้งความสามารถทางการแพทย์ก็เป็ที่หนึ่ง เพราะนางได้ศึกษาศาสตร์การแพทย์มาจากโลกอนาคต นักพรตสติไม่ดีขอให้ท่านหมอเฉียวถ่ายทอดวิชาฝังเข็มคืนิญญาและมอบชุดเข็มทองให้กับลู่อวิ๋นชย่า เท่านี้สำนักโอสถก็จะมีผู้สืบทอด ทั้งยังถือเป็การสร้างกุศลที่ยิ่งใหญ่ ภายภาคหน้าลู่อวิ๋นชย่าจะได้ไม่ต้องประสบเคราะห์กรรมอย่างเช่นมารดาของนาง
“แม่นาง้ามารักษาหรือมาซื้อยาหรือขอรับ”
“ข้ามาพบท่านหมอเฉียว ไม่ทราบว่าท่านหมออยู่หรือไม่”
“ท่าน...ท่านคือคุณหนูลู่ใช่หรือไม่ขอรับ” เสี่ยวอี๋ถามอย่างตื่นเต้น “ท่านหมอเฉียวรอคุณหนูอยู่ด้านในขอรับ”
“เ้ารู้จักข้าด้วยหรือ” ลู่อวิ๋นชย่าถามอย่างสงสัย
“เชิญคุณหนูที่ด้านในก่อนเถิดขอรับ” เสี่ยวอี๋รีบพาลู่อวิ๋นชย่าและหนิงผิงเข้าไปพบท่านหมอเฉียวและคุณชายหลุนทันที
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“มีธุระอะไร!” หลุนหยุนซีถามขึ้นอย่างหงุดหงิด เขานั่งรอลู่อวิ๋นชย่าอยู่ในห้องท่านหมอเฉียวมาครู่ใหญ่แล้ว ทั้งยังกังวลกับอาการป่วยของนายพรานผู้นั้นเป็อย่างมาก ถ้าเกิดมีคนไข้มาตายที่โรงหมอของเขา มีหวังบิดาต้องเล่นงานเขาแน่ๆ
“คุณชายขอรับ คุณหนูลู่มาแล้วขอรับ”
ท่านหมอเฉียวได้ยินก็รีบเดินไปเปิดประตูห้องทันที
“ชย่าเอ๋อ ในที่สุดเ้าก็มาหาตาแล้ว” ท่านหมอเฉียวถามทั้งน้ำตาคลอ ก่อนหน้านี้เขาแสร้งทำท่าทางสงบต่อหน้าหลุนหยุนซีเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าเมื่อเห็นหลานสาวมายืนอยู่ต่อหน้า เขาก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกแล้ว
“ท่านตาหรือเ้าคะ” ลู่อวิ๋นชย่าขมวดคิ้ว ความทรงจำของนางเกี่ยวกับท่านหมอเฉียวแทบจะไม่หลงเหลือเลยสักนิด แต่ก็ไม่น่าแปลกใจนักหรอก เพราะความทรงจำที่นางมีในเวลานี้ก็น้อยนิดเสียเหลือเกิน
“เ้า...เ้าจำตาไม่ได้แล้วหรือ” ท่านหมอเฉียวแทบจะหาเสียงของตัวเองไม่เจอแล้วในตอนนี้ “หรือว่าเ้ายังไม่ยอมยกโทษให้ตา เื่ของท่านแม่เ้า ตารู้ช้าไปจริงๆ”
“ไม่ใช่อย่างนั้นเ้าค่ะ ก่อนหน้านี้ข้าล้มป่วยจนสลบไม่ได้สติไปหลายวัน พอข้าฟื้นขึ้นมา ความทรงจำต่างๆ ก็เหมือนกับจะหายไปบ้าง” ลู่อวิ๋นชย่าเอามือคลึงขมับ ซึ่งเป็มันท่าประจำเมื่อนางพยายามค้นความทรงจำในอดีตขึ้นมา
“ยื่นมือมา ตาจะจับชีพจรให้” ท่านหมอเฉียวสั่งหลานสาว ซึ่งลู่อวิ๋นชย่าก็ทำตามอย่างว่าง่าย “อืม...ที่เ้าจำเื่ราวต่างๆ ไม่ได้ก็เพราะเส้นปราณที่สมองถูกปิดกั้น เอาไว้ตาจะฝังเข็มให้เ้าก็แล้วกัน”
“เอ่อ...ท่านหมอขอรับ ในเมื่อหลานสาวท่านมาถึงโรงหมอของเราแล้ว นายพรานคนนั้นเราจะทำอย่างไรต่อ” หลุนหยุนซีถามขึ้นอย่างร้อนใจ
“ชย่าเอ๋อตามตามา” ท่านหมอเฉียวเดินนำหน้าลู่อวิ๋นชย่าไปที่ห้องพักที่นายพรานคนนั้นนอนอยู่ “เ้าจะรักษาเขาได้หรือไม่”
ลู่อวิ๋นชย่ามองดูท่านหมอเฉียวอย่างใช้ความคิด รอยยิ้มที่ท่านใช้มองมาที่นางก็ทำให้นางรู้แล้วว่าท่านรู้ถึงความสามารถที่นางมี แต่จะรู้ได้ยังไงค่อยไปปรึกษากันทีหลังก็แล้วกัน เพราะดูจากอาการาเ็ของคนไข้รายนี้ หากนางไม่รีบทำการรักษา มีหวังคนไข้ต้องเสียชีวิตไปก่อนแน่ “รักษาได้เ้าค่ะ เคสนี้ต้องผ่าตัด”
“เ้า้าผู้ช่วยหรือไม่” ท่านหมอเฉียวยิ้ม
“ท่านตาช่วยข้าได้หรือไม่เ้าคะ” ลู่อวิ๋นชย่าถามกลับ
“ได้!”
ภายในห้องผู้ช่วยมีเพียงนายพรานที่นอนสลบอยู่บนเตียง ท่านหมอเฉียว และลู่อวิ่นชย่าอยู่เท่านั้น
“เ้า้าให้ตาทำอะไร” ท่านหมอเฉียวถามหลานสาวเมื่อเห็นท่าทางของลู่อวิ๋นชย่ามีแววคิดหนัก
“หากว่าข้า...เอ่อ...ข้าสร้างปาฏิหาริย์บางอย่าง ท่านตาจะคิดว่าข้าเป็ภูติผีปิศาจหรือไม่เ้าคะ”
“เ้าไปร่ำเรียนวิชาการแพทย์มาจากโลกอนาคต ตาจะคิดว่าเ้าเป็ภูติผีปิศาจได้อย่างไร”
“ท่านตารู้หรือเ้าคะ”
“เื่นี้เอาไว้คุยกันทีหลัง ที่สำคัญเราต้องช่วยผู้ป่วยก่อน”
“ข้าจะเอาสิ่งของบางอย่างออกมา เพื่อทำเป็ห้องผ่าตัด ท่านตาช่วยข้าจัดของได้หรือไม่เ้าคะ”
หลังจากนั้นลู่อวิ๋นชย่าก็เอาของออกมาจากมิติเพื่อสร้างเป็ห้องผ่าตัดขนาดเล็กอย่างครบครัน ห้องทั้งห้องถูกขึงด้วยผ้าใบสีขาวและฉีดน้ำยาฆ่าเชื้อโดยรอบ เครื่องมือผ่าตัดถูกนำออกมาวางไว้ในตำแหน่งเตรียมพร้อม
“ข้าจะทำการผ่าตัดเหล็กออกจากขาคนไข้ หากว่าท่านตาไม่อยากดู ท่านไปนั่งรอข้าที่เก้าอี้ตัวนั้นได้นะเ้าคะ” ลู่อวิ๋นชย่าชี้ไปที่เก้าอี้ที่ตั้งอยู่มุมสุดของห้อง
“เ้าไม่ต้องเป็ห่วงตาหรอก ตาอยากเห็นมานานแล้วว่าการผ่าตัดร่างกายของมนุษย์เขาทำกันอย่างไร”
“เช่นนั้นท่านตาก็สวมชุดปลอดเชื้อก่อนเ้าค่ะ”
ลู่อวิ๋นชย่าผ่าตัดเอาแท่งเหล็กออกจากขาคนไข้อย่างชำนาญ โดยมีท่านหมอเฉียวยืนดูการผ่าตัดอยู่ด้วยความตื่นเต้น อย่างไรเขาก็เป็หมอและมีจิตเมตตาที่จะรักษาคนไข้ เมื่อได้เห็นว่าในโลกอนาคตสามารถทำการผ่าตัดรักษาคนไข้ได้อย่างเป็ปกติ เท่านี้เขาก็มีความสุขมากแล้ว ไม่ว่าในโลกอนาคตนั้นจะเป็กี่ร้อยกี่พันปีหลังจากนี้ มันก็ทำให้เขารู้แล้วว่าต่อไปคนไข้คงจะเสียชีวิตน้อยลง
ลู่อวิ๋นชย่าใช้เวลาผ่าตัดอยู่ถึงสองชั่วยามกว่าจะเสร็จ
“ชย่าเอ๋อ ในโลกอนาคตนั้นการผ่าตัดเช่นนี้ คนเป็หมอสามารถทำได้ทุกคนหรือไม่”
“ไม่ใช่เ้าค่ะ ในโลกอนาคตหมอแต่ละคนจะมีความชำนาญที่แตกต่างกัน พวกเขาจะเรียนในโรงเรียนแพทย์ทั่วไปก่อนหกปี หลังจากนั้นก็จะออกไปทำงานแล้วก็ไปศึกษาในสาขาที่ตนเองสนใจ เรียกว่าแพทย์เฉพาะทางเ้าค่ะ”
“อืม...ได้ฟังอย่างนี้ตาก็รู้สึกดีใจ ต่อไปผู้คนก็จะมีโอกาสมีชีวิตรอดมากขึ้น แล้ววิชาฝังเข็มเล่า ยังมีคนเรียนอยู่หรือไม่”
“มีเ้าค่ะ แพทย์ฝังเข็มก็ยังมีอยู่ มีโรงเรียนแพทย์สอนทางด้านนี้โดยเฉพาะเช่นกันเ้าค่ะ” ลู่อวิ๋นชย่าตรวจชุดให้น้ำเกลือและชุดให้เือีกครั้ง เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยจึงชวนท่านหมอเฉียวออกไปด้านนอก
“เป็อย่างไรบ้าง เ้ารักษาคนไข้คนนั้นได้หรือไม่” หลุนหยุนซีถามออกไปทันทีที่เห็นลู่อวิ๋นชย่าและท่านหมอเฉียวเดินออกจากห้องมา
“คนไข้ปลอดภัยแล้วเ้าค่ะ”
“ฮือๆๆ” หญิงชราคุกเข่าลงตรงหน้าลู่อวิ๋นชย่าและท่านหมอเฉียว “ท่านหมอเทวดา ท่านหมอเทวดาน้อย ข้า...ข้าขอบคุณท่านมากเ้าค่ะ เื่ค่ารักษา...”
“เ้าไปตกลงกับคุณชายหลุนเองเถิด การรักษาที่ยากเช่นนี้ หากเ้าคิดที่จะบอกว่าเ้าไม่มีเงินก็คงไม่ได้ ถึงอย่างไรโรงหมอก็ต้องมีค่าใช้จ่ายเหมือนกัน” ท่านหมอเฉียวรีบพูดขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของหญิงชรา จริงอยู่ว่าการรักษาคนไข้จะคิดถึงแต่เื่เงินเพียงอย่างเดียวไม่ได้ แต่ใครใช้ให้ทักษะการแพทย์ของหลาวสาวเลิศล้ำเพียงนี้เล่า หากจะไม่เก็บค่ารักษาเลย ต่อไปหลานสาวของตนจะไม่ต้องลำบากไปเปล่าๆ หรอกหรือ
34K
