หลังจากวันที่ไปทานข้าวบ้านของญาดาและพายุนายหัวใหญ่ของสวนสายลมก็ผ่านมาสามวันแล้ว รักยังคงดูแลสองแสบและทำงานทุกอย่างในบ้านเองอาจจะเหนื่อยไปบ้างแต่รักมีความสุขที่ได้ทำได้ดูแลและคอยสอนให้สองแสบทำงานต่างๆ อย่างวันนี้ก็เช่นกัน เห็นว่าตอนบ่ายแดดไม่แรงประกอบกับลมเลก็อยู่บ้านด้วยรักและเอ่ยชวนสามพ่อลูกทำแปลงผักกันเพราะเมื่ออาทิตย์ก่อนรักแอบเพาะเมล็ดผักไว้ตอนสองแสบหลับ
“พวกเอ็งมาเก็บหญ้าตรงนี้บ้าง” ลมเลร้องบอกลูกชายที่เอาแต่รอเก็บหญ้าจากที่รักดายออกมา ไม่มีมาเก็บฝั่งเขาบ้างเลย
“พ่อก็เก็บเองสิ” ขุนอินทร์บอกทั้งเก็บหญ้าที่รักดายใส่ในถังขยะ
“ใช่ๆ น้องจันทร์กับอินทร์ต้องช่วยอารัก” ขุนจันทร์ตอบ
“เอาเข้าไปใครเป็พ่อพวกเอ็ง” ลมเลยืนจับจอบพูดนิ่งๆ อย่าง้ากวนลูกชาย
“ก็พ่อไง” สองเสียงตอบพร้อมกัน
“อ่อเหรอ นึกว่าลืมแล้วว่านี้เป็พ่อ” ลมเลยังพูดลอยหน้าลอยตา
“พ่องอนหรือ” ขุนจันทร์ถามหน้าสงสัยอย่างน่าเอ็นดูจนรักอดยกมือลูบหัวไม่ได้ แต่ผิดกับคนพ่อพอได้ยินลูกพูดแบบนั้นก็หน้าง้อทันทีใครมันจะไปงอนกัน
“ใครงอน เธอไม่ต้องดายแล้วเดี๋ยวฉันทำเอง ส่วนพวกเอ็งมาเก็บหญ้าตรงนี้ไปทิ้งเลย” ว่าจบก็ตั้งหน้าตั้งตาดายหญ้าต่อสองแสบก็ว่าง่ายมาช่วยเก็บหญ้ากันคนละไม้ละมือรักก็ช่วยเด็กทั้งสองด้วยเช่นกัน ผ่านไปสักพักใหญ่ๆ แปลงผักก็เริ่มเป็รูปเป็ร่างลมเลทำได้รวดเร็วมากเพราะทุนเดิมเป็ชาวสวนอยู่แล้ว
“กรี๊ด!”
อยู่ๆ หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวร้องขึ้นก่อนจะวิ่งมาเกาะอยู่ด้านหลังของลมเลที่กำลังขุดแปลงผักอยู่ทำเอาใตามไปด้วย สองแสบก็ใจนเผลอะโหลบตามมาเกาะรักอยู่ข้างๆ
“มีอะไร!” ลมเลถามขึ้นอย่างใ
“นั้น” มือขาวชี้ไปตรงแปลงผักด้านหน้าลมเล
ก็มองตาม สองแสบก็ชะโงกหน้าออกมามองคนละด้านและทั้งสามก็ร้องออกมาพร้อมกันอย่างสงสัย
“กิ้งกือ”
“แค่กิ้งกือเองเดี๋ยวพี่อินทร์จัดการให้” ขุนอิทร์หนุ่มน้อยใจกล้าก็ก้าวไปหยิบไม้มาเขี่ยๆ แต่ก็ต้องร้องลั่นวิ่งกลับมาเกาะรักที่เกาะแขนลมเลอยู่แน่นเพราะไอ้เ้าตัวมากขานั้นมันดิ้นกลิ้งไปมาจนน่าขนลุกทำเอาลมเลหัวเราะลูกชายเสียงดัง
“พวกเอ็งมันอ่อน” ว่าสมทบลูกชายไปทีก็เตรียมจะก้าวไปจัดการไอ้ตัวขามากที่เดินสบายอกสบายใจในแปลงผักเพราะรู้ดีว่ารักกลัวเ้ามากขาขึ้นสมองเขายังจำเหตุการณ์ครั้งก่อนได้ดี แต่พอก้าวเดินแขนกลับถูกแขนขาวๆ ของอีกคนเกี่ยวไว้แน่น “เธอปล่อยก่อน เดี๋ยวฉันเอามันออกไปให้” ลมเลร้องบอก รักที่พึ่งรู้ตัวว่าเกาะแขนลมเลอยู่ก็รีบปล่อยอย่างใรู้สึกอายขึ้นจนต้องยกมือมาเกาแก้มแก้เขิน
“อารักกลัวมากหรือ หน้าแดงเลยครับ” ขุนจันทร์ที่เกาะเอวอยู่แหงนหน้าขึ้นถาม แถมลมเลยังมาแอบหัวเราะเยาะกันอีกรักยิ่งไปไม่เป็เข้าไปอีก
“เรียบร้อย” ลมเลว่าเมื่อใช่จอมตักเ้ามากขาไปโยนทิ้งไกลๆ รักรู้สึกโล่งอกขึ้นมาแต่ก็ยังแอบระแวงอยู่ตลอด
“เราทำต่อกันเถอะค่ะเดี๋ยวเย็น” รักเอ่ยชวนเพราะเวลาก็ลวงเลยมามากแล้วเดี๋ยวต้องไปเตรียมข้าวเย็นกันอีก
ทั้งสี่ช่วยกันทำแปลงผักอยู่กันจนถึงบ่ายแก่ก่อนจะหยุดมือเพราะถึงเวลาต้องไปเตรียมข้าวเย็นถ้าช้ากว่านี้คงได้กินข้าวเย็นกันดึกแน่ๆ
จัดการให้สองแสบไปอาบน้ำโดยมีคุณพ่อของทั้งสองช่วยดูแลให้ รักเองก็มาจัดการเตรียมอาหารอยู่ในครัวมองของในตู้เย็นแล้วก็คิดเมนูที่จะทำขึ้นมามันก็เป็อะไรที่สนุกไม่น้อยการได้คิดเมนูให้สามพ่อลูกกิน เธอชอบมากเพราะไม่ว่าเธอจะทำเมนูไหนสองแสบก็จัดการจนหมดทุกครั้งเลยมีกำลังใจทำอาหาร ระหว่างหยิบจับวัตถุดิบอยู่ก็มีสายเข้ามาพอดีหยิบโทรศัพท์มาดูก็พบว่าเป็น้ำฟ้าโทรเข้ามา
“ว่าไงฟ้า” รักกรอกเสียงไปเมื่อรับสาย
“โทรหาเพื่อนต้องมีอะไรด้วยหรือคะ” เสียงกวนๆ ตอบกลับมา
“กวนนะเรา” รักว่าเพื่อนทั้งหัวเราะไปด้วย
“ทำอะไรอยู่แก” น้ำฟ้าถาม
“กำลังทำอาหารเย็น”
“ไม่เหนื่อยหรือไงทั้งดูแลสองแสบแล้วยังเื่งานในบ้านอีก” น้ำฟ้าถามอย่างเป็ห่วง เพราะั้แ่ป้าอุ่นประสบอุบัติเหตุรักก็จัดการทำเองหมดทุกอย่างเลยอดเป็ห่วงเพื่อนไม่ได้ พอพูดเื่นี้ก็นึกหงุดหงิดทุกทีกับความดื้อของรักทั้งที่พี่ชายเธอจะจ้างคนใหม่มาทำแทนป้าอุ่นแท้ๆ แต่รักก็ไม่ยอม พี่ชายเธอก็กะไรยอมรักไปเสียหมดไม่ว่ารักจะพูดอะไร
“ก็ไม่ได้เหนื่อยอะไร สนุกดี” รักตอบไปทั้งท่าทีสบายเพราะรู้สึกดีที่ได้ดูแลสามพ่อลูกด้วยตัวเอง
“ดื้อ มีใครเคยบอกแกไหมว่าแกดื้อมาก”
“ก็ฟ้าไง ว่าเราประจำ” รักตอบกลับ คนในสายกรอกตาขึ้นอย่างระอากับคำตอบของเพื่อน
“ฉันไม่เถียงกับแกแล้วปวดหัว แค่จะโทรมาบอกว่าฉันกลับบ้านพรุ่งนี้นะ แกจะเอาอะไรไหม” น้ำฟ้าเบื่อจะเถียงเลยเปลี่ยนมาพูดถึงจุดประสงค์หลักที่ตั้งใจั้แ่แรก
“ไม่รู้จะเอาอะไร อ่อฝากซื้อฝอยทองกับทองหยอดที่เพชรมาให้หน่อย” รักนึกได้ว่าตอนนั่งรถทัวร์มารถจอดให้พักตรง่เพชรบุรีพอดี
“อยากกินหรือ” น้ำฟ้าถามอย่างสงสัย
“เปล่านะ จะเอามาทำเค้กให้ขุนอินทร์กับขุนจันทร์ อ่อฝากซื้อหมึกหยองให้ด้วยนะ” จากที่ว่าไม่เอาอะไรกลับสั่งไปเสียหลายอย่างเลย
“หมึกหยอง” น้ำฟ้าทวนถามขึ้นอย่างสงสัย
“ใช่ๆ หมึกที่เขาทำเป็เส้นๆ ไง” รักอธิบาย
“ฉันรู้ แต่ที่สงสัยคือเอาไปทำไมแกไม่ชอบกินสักหน่อย”
“เอาให้คุณลม วันมาที่นี้ซื้อมาฝากเห็นชอบทานนะ” รักบอกไปเมื่อนึกถึงวันที่มาจำได้ว่าหมึกหยองห่อใหญ่หมดั้แ่เที่ยงของอีกวันเพราะนายจ้างของเธอหยิบกินไม่ได้หยุด
“อ่อ เออใช่พี่ลมชอบ เคๆ เดี๋ยวซื้อไปให้แล้วแกไม่เอาไรแน่นะ นึกถึงแต่คนอื่นตลอด แม่ฉันโทรมาบ่นอยู่นะว่าแกนะดูแลแต่สองแสบไม่ค่อยดูแลตัวเองเลย”
“ฉันไม่ได้เป็อะไรไม่จำเป็ต้องดูแลอะไรมาก” รักตอบกลับไปอย่างใจคิดเธอก็เป็ของเธอมาแบบนี้
“จ้าแม่คุณ จิตใจงดงามจริงๆ แล้วกับพี่ลมนี้ยังฉันรู้นะ” น้ำฟ้าเหน็บไปเบาๆ ก่อนจะมาจิกเื่พี่ชายเพราะได้คุยกับญาดามาว่าสองคนที่มีอะไรที่ดูจะแอบลึกซึ่งกัน
“มะ ไม่มีอะไรสักหน่อย” รักตอบไปไม่เต็มเสียงนัก
“อย่ามาโกหกค่ะ” น้ำฟ้าตอบกลับทั้งหัวเราะชอบใจที่เห็นเพื่อนอ่ำอึ่ง
“ก็ไม่มีอะไรจริงๆ” จะให้บอกไปว่ารู้สึกมีใจให้กับพี่ชายเพื่อนใครมันจะกล้ากันละรักคิด เื่นี้มันไม่ใช่เื่ง่ายๆ ยิ่งลมเลมีครอบครัวด้วยแล้วยิ่งยากเข้าไปอีก ตอนนี้เลยทำได้แค่พยายามห้ามใจตัวเองไม่ให้ถลำลึกไปมากกว่านี้
“ไม่มีก็ไม่มี แต่ก็จำไว้นะว่าเพื่อนอย่างฉันพร้อมรับฟังแกเสมอ” น้ำฟ้าไม่อยากจะไปคาดคั้นอะไรเพื่อนมากไม่ใช่ยอมแพ้แต่เพราะเข้าใจรักดี และอีกอย่างพรุ่งนี้เธอก็กลับบ้านค่อยมาเค้นเอาความจริงตัวต่อตัวเลยดีกว่า หึหึ
“ขอบใจนะฟ้า” รักรู้สึกขอบคุณที่เพื่อนเข้าใจกัน
“เปล่าเดี๋ยวฉันไปเค้นแกที่นู้นเองดีกว่า ฮาๆๆ” ว่าจบน้ำฟ้าก็วางสายไปเสียดื้อๆ ปล่อยให้รักษ์หัวเสียอยู่คนเดียวเธอก็อุตส่าห์หลงคิดดีใจ น้ำฟ้านี้ไว้ใจไม่ได้จริงๆ ถึงใจนึกต่อว่าเพื่อนแต่รักกลับยิ้มออกมา
........................................................................................................................................................
ลูกคู่มาต่อแล้วน่าาาาาาา ฝากเป็กำลังใจและติดตามลูกคู่ด้วยนะจ้าาาาา ลูกคู่รักทุกคนจ้าาาาาาาา
15K
