โชคดีฉันได้สามีสามคน

        สายฝนโปรยปรายเป็๲ระยะยามค่ำคืน มารตีและปพนต์เดินฝ่าสายลมฝนไปยังแกลเลอรี่เล็กๆริมถนนย่านศิลปะ ที่เ๽้าของเป็๲เพื่อนของจิรภา ศิลปินสาวอารมณ์เกินร้อยบรรยากาศภายในอบอวลด้วยกลิ่นสีน้ำมัน และแสงไฟสลัวสะท้อนบนผืนผ้าใบหลากหลายชิ้น

        จิรภาปรากฏตัวในชุดแจ็กเก็ตหนังสีดำกับชุดยีนส์สไตล์บอยโชติก เธอเดินข้ามห้องอย่างเร่งรีบมาคว้าแขนมารตีด้วยรอยยิ้มเ๯้าเล่ห์

        “รตี! สวยเป๊ะเหมือนเดิมเลย ฉันดีใจมากมั้ยล่ะ?” เธอมองสำรวจไปทั่วร่างแขกสาวสวยตาเป็๲ประกายพร้อมยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะลากมารตีไปดูภาพเขียนชุดใหม่สีสันจัดจ้าน มุมมองบิดเบี้ยว ราวกับกำลังตีแผ่อารมณ์ลึกๆ

        เสียงนุ่มของชายหนุ่มดังขึ้นเบาๆ จากมุมห้อง เขาใส่เชิ้ตผ้าลินินสีขาวกับกางเกงสีเทาบางๆซึ่งแค่มองผ่านๆ ก็เห็นอย่างชัดเจนว่าเขาสวมแค่กางเกงตัวนอกเท่านั้น โครงหน้าของเขาดูอบอุ่นต่างจากจิรภาชัดเจน

        “สวัสดีครับ คุณมารตี คุณปพนต์ ผมดีใจที่ได้เจอทุกคน ผมวรเมธ สามีของจิราภาครับ”เขายิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวใสเรียงแถวชัดเจน

        มารตียิ้มรับ...ใจเต้นนิดๆเมื่อสังเกตเห็นบางสิ่งที่ดันนูนตรงเป้ากางเกงของชายหนุ่ม

        ทั้งหมดพากันเดินชมภาพหญิงสาวที่จิรภาวาดไว้ แสงไฟส่องเห็นเงาสองคนเดินเคียงกันมารตีรู้สึกถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือเล็กๆ ที่จิรภาค่อยๆ แตะใต้หลังมือเธอ

        วรเมธชวนคุยถึงแรงบันดาลใจของภาพ “ภาพชุดนี้ผมวาดตอนจิรภาไปนอร์เวย์เธอเขียนจดหมายเล่าเ๹ื่๪๫แสงเหนือให้ฟัง ผมก็เลยอยากจับอารมณ์นั้นไว้”

        มารตีฟังแล้วพลันนึกถึงการเดินทางของตัวเองกับปพนต์การแลกเปลี่ยนมุมมองทำให้หัวใจเธอเปิดกว้าง

        จิรภานำน้ำองุ่นหมักในถังไม้โอ๊กจากสหรัฐฯมานั่งจิบกันตรงโซฟาหนังวินเทจ “จิบช้าๆ แล้วปล่อยให้สีสันในปากมันพาเราไป”

        มารตีเองก็ดื่มแล้วหลับตายามไวน์หวานซ่านคอ รู้สึกว่าศิลปะ คำพูดและกลิ่นไวน์ผนึกเป็๲ประสบการณ์ใหม่ที่ชวนให้หัวใจเต้นรัว

        เสียงฝีเท้าเบาๆ เมื่อแสงแฟลชจากกล้องสลายไป จิรภาจับแขนมารตีเข้าไปใกล้“คืนนี้ลองปล่อยใจดูนะรตี” ริมฝีปากของจิรภากระซิบใกล้ๆ กับลำคอของเธอ จนมารตีรับรู้แรงสั่นไหวในอก

        มารตีแลกสายตากับปพนต์ เขาพยักหน้าช้าๆรับรู้ว่าเธอพร้อมจะเปิดโลกใบใหม่อีกครั้ง “ฉันพร้อมแล้ว” เธอตอบในใจ ด้วยความรู้สึกที่ตื่นเต้นก่อนจะยิ้มออกมาอย่างจริงใจ

        ในตอนนี้ มารตีจะได้เริ่มเปิดประตูสู่ “โลกศิลปะ” อย่างเต็มตัวผ่านทั้งความงดงามและเสน่ห์ลึกลับของคู่ศิลปิน จิรภาและวรเมธ…

        วันต่อมา...

        แสงแดดยามสายทอดผ่านม่านผ้าบางเบาในสตูดิโอกลางเมืองที่ห้อมล้อมด้วยกลิ่นสีกาแฟ และกลิ่นเนื้อไม้…มารตีก้าวเข้าสู่พื้นที่แปลกใหม่ที่แตกต่างจากโลกของธุรกิจที่เธอคุ้นเคย

        จิรภา ศิลปินสาวผู้มีดวงตาคมลึกและรอยยิ้มกวนๆ เดินเข้ามาใกล้ เธอสวมเสื้อเชิ้ตผู้ชายตัวใหญ่หลวมโคร่งแม้จะปลดแค่กระดุมสองเม็ดบนเท่านั้นแต่ก็มองทะลุเห็นสองเต้าอวบขาวผ่องที่ปราศจากสิ่งห่อหุ้มเด้งไปมาราวติดสปริงยามเธอก้าวเดินท่อนล่างสวมกางเกงผ้าแสนสบาย ผมเปียข้างเดียวที่ดูไม่ตั้งใจแต่กลับยิ่งเน้นเสน่ห์ของเธอ ให้น่าค้นหามากขึ้น

        “ลองปล่อยให้ตัวเองหายใจแบบไม่ต้องมีกรอบดูสักวันไหมจ๊ะรตี”เสียงของจิรภาดั่งเสียงดนตรีแจ๊สเบาๆ ในคาเฟ่ยามบ่าย ไม่เร่ง ไม่รีบแต่พาให้รู้สึกอยากอยู่ต่ออีกนิด

        วรเมธ คู่ชีวิตของจิรภา ร่างสูงโปร่งสวมเสื้อยืดสีซีดกับกางเกงเปื้อนสี เขายิ้มอย่างอบอุ่นมือถือพู่กันเปื้อนสีในอากัปกิริยาที่เหมือนทุกอย่างเป็๞เ๹ื่๪๫ธรรมดาแต่มองลึกแล้วช่างเต็มไปด้วยจังหวะของชีวิต

        “วันนี้เราจะวาดอะไรที่ไม่จำเป็๲ต้องสวยครับ แค่ให้ คุณ‘รตี’ได้ปลดปล่อยสิ่งที่อยู่ข้างใน”

        มารตีรับพู่กันด้วยมือที่ยังแข็งนิดๆ แต่ภายในกลับกำลังสั่นไหว เธอไม่เคยคิดว่าสีแดงเ๧ื๪๨นกสีฟ้าน้ำทะเล และสีทองหม่นบนผืนผ้าใบเปล่าๆ จะสามารถปลุกบางอย่างในใจของเธอให้ค่อยๆละลายออกมาเป็๞รูปร่างได้

        เสียงเพลงคลอเบาๆ ในห้อง จิรภาเดินวนรอบมารตี เธอไม่จับจ้องไม่สอนตรงๆ แต่แค่ “อยู่ด้วย” อย่างเปิดกว้าง และนั่นกลับทำให้มารตีรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด

        วรเมธหยิบผืนผ้าใบเปล่ามาอีกผืนหนึ่ง วางข้างๆ คู่กับมารตีและเริ่มวาดเช่นกัน แต่เขาไม่พูด ไม่ถาม แค่แสดงให้เห็นว่า“ทุกความรู้สึกมีสิทธิ์จะเป็๞ศิลปะ”

        เมื่อเวลาผ่านไป มารตีเริ่มลืมแม้กระทั่งว่านี่คือ “การนัดพบ” เธอเริ่มหัวเราะกับเสียงพู่กันตกเริ่มหันไปสบตาจิรภากับวรเมธนานขึ้น และเริ่มยิ้มให้กับภาพสีเลอะเทอะที่ตนเองสร้างขึ้น

        และในขณะนั้นเอง จิรภาเดินเข้ามาข้างหลังเธอ วางมืออุ่นๆ ลงบนบ่าของมารตีอย่างแ๵่๭เบา“บางที เราอาจไม่ต้องหาคำตอบว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนี้…แค่ให้มันเป็๞อย่างที่มันควรเป็๞ก็พอ”

        น้ำเสียงของจิรภาไม่ลึกซึ้งแบบปรัชญา แต่กลับ๼ั๬๶ั๼หัวใจของมารตีได้มากกว่าอะไรทั้งหมดเธอหันไปมองจิรภา ใกล้เสียจนเห็นแสงในตาคู่นั้น สาวสวยรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกจูบ…แต่ไม่...

        จิรภาแค่แตะเบาๆ ที่แก้มของเธอ และยิ้มเหมือนรู้ดีว่า“ทุกอย่างกำลังเริ่มต้น”

        คืนนั้น มารตีกลับบ้านพร้อมกับสีที่ติดมือ และเลอะเต็มเสื้อ พร้อมด้วยหัวใจที่อบอวลด้วยพลังแปลกประหลาดมันไม่ใช่ความเร่าร้อนแบบที่ปพนต์เคยพาเธอไป๱ั๣๵ั๱ แต่มันคือความ “เปิด”ที่เธอไม่เคยรู้ว่าตนเองมีถึงระดับไหน เธอหลับตาลงด้วยรอยยิ้ม และตื่นขึ้นพร้อมเสียงข้อความจากจิรภา

        “พรุ่งนี้…มาวาดต่อไหมอีกไหมจ๊ะ?”

        “ไม่ใช่วาดบนผ้าใบ แต่วาดภาพบนตัวของเราเอง ”

        ห้องสตูดิโอในค่ำคืนวันเสาร์ถูกปรับแสงให้เหลือเพียงแสงสีส้มอบอุ่นจากโคมไฟเก่าๆกับเทียนกลิ่นวานิลลาและไม้ซีดาร์ที่ค่อยๆ ถูกเผาไหมอย่างช้าๆ  กลิ่นหอมลอยคลุ้งอยู่ทั่วห้องจนมารตีรู้สึกเหมือนหายใจเข้าไปพร้อมกับความฝันผืนผ้าใบขนาดใหญ่ถูกวางลงกลางห้อง แทนโต๊ะ แทนเตียง แทนคำพูด

        จิรภาอยู่ในชุดคลุมผ้าไหมสีมะกอกซีดผิวของเธอดูเหมือนจะเรืองแสงภายใต้แสงเทียน ส่วนวรเมธอยู่มุมห้อง กำลังจัดเตรียมขวดสีเจลใสใส่พู่กันนุ่มกับผ้าเย็นสะอาดที่พับไว้อย่างประณีต

        “คืนนี้เราไม่ใช้พู่กัน” จิรภาหันมายิ้มให้มารตี“เราจะใช้แค่...ปลายนิ้ว กับจินตนาการ”

        มารตีนั่งลงบนพื้นพรมหนานุ่มใต้ตัว กับสายตาสองคู่ที่จ้องเธอเหมือนเธอคือผืนผ้าใบสีขาวที่ว่างเปล่ารอการแต่งแต้มสีลงไปมือของจิรภาแตะลงบนไหล่ของหญิงสาวเบาๆ อุ่น ละมุน และมั่นคงอย่างไม่น่าเชื่อ

        สาวสวยไม่ได้ถอดเสื้อผ้าออกที่เดียวทั้งหมด แต่แค่ปลดกระดุมช้าๆทีละเม็ด เสียงกระดุมกระทบกันเบาๆ กลับดังก้องในใจ...ในที่สุดร่างงามก็เหลือเพียงชุดชั้นในลายลูกไม้สีขาวบางเบา

        วรเมธเดินเข้ามา เงียบขรึมแต่เต็มไปด้วยพลัง เขาแตะสีเจลสีทองที่มือแล้วค่อยๆ ไล่ปลายนิ้วไปตามต้นแขนมารตี ความเย็นของสีกับความร้อนจากปลายนิ้วของเขา ปะทะกันในจังหวะที่สมบูรณ์แบบ

        “คิดว่าเธอคือผลงานชิ้นหนึ่ง” จิรภากระซิบที่ข้างหูเพื่อนสาว“ผลงานที่เราอยากรู้จักผ่านผิว ผ่านกลิ่น ผ่านทุก๱ั๣๵ั๱”

        มารตีไม่ได้ตอบอะไร...ก่อนจะค่อยๆ รูดปราการชิ้นสุดท้ายออกจากร่างกาย แต่เธอเริ่มหลับตายอมให้ร่างกายเปลือยเป็๲ผืนผ้าใบว่างเปล่าที่สองศิลปินใช้ความรู้สึกแทนถ้อยคำ

        มือของจิรภาเคลื่อนผ่านหลังเธอ ลากเส้นบางๆของสีฟ้าใสตามแนวกระดูกสันหลัง ส่วนวรเมธแตะสีแดงนุ่มไว้ที่ปลายนิ้วลากจากต้นคอไล่ลงจนถึงเนินอกอวบนุ่มมือ...หยุดลงตรงหัวใจ พลางขยับนิ้วคลึงไปมาช้าๆราวกับจะส่ง๱ั๣๵ั๱นั้นเข้าสู่ใจของมารตีโดยตรง

        ทุกการแตะ ไม่ได้เร่ง ไม่ได้ผลัก ไม่ได้พยายามข้ามขั้น มันคือการเขียน...ด้วยการ“ฟัง” มารตีเริ่มรู้ตัวว่าร่างกายเธอกำลัง ‘เปล่งเสียง’ เสียงที่ไม่ได้ออกมาทางปากแต่สะท้อนผ่านลมหายใจที่เริ่มหนักขึ้น ผ่านผิวที่ชื้นเหงื่อและผ่านหัวใจที่เต้นแรงแบบไม่สามารถซ่อนได้อีก

จิรภาประคองใบหน้าของเธอแล้วแนบริมฝีปากลงมาช้าๆ