ตอนที่ 8
หลังจากที่ขอบคุณกันเรียบร้อยแล้ว จึงคิดที่จะรีบกลับออกไปจากบ้านตงทันที เพราะตอนนี้รู้สึกเกรงใจเป็อย่างมากแล้ว ที่มารบกวน
"พี่ชุนิ พี่หลิงลี่" เหลียงจินจู ที่ตัดสินใจได้แล้วว่า้าอะไร จึงได้เรียกทั้งสองคนเอาไว้ก่อน อย่างที่บอกว่าไม่อยากให้เื่พวกนี้เกิดขึ้น แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว ก็ควรที่จะยอมรับมันให้ได้ และเธอเองก็เป็ผู้หญิงเหมือนกัน แม้จะไม่มีลูกสาว แต่ถ้าเธอมีลูกสาวต้องมาเจออย่างนี้คงจะปวดใจไม่น้อยเลย
"มีอะไรหรือเปล่า จินจู พวกเรารบกวนพวกเธอมานานแล้ว พูดมาเถอะ"
เมื่อได้ยินเสียงเรียก จึงได้หยุดเดิน และหันมาถามทันที เพราะสงสัยว่าอีกฝ่ายเรียกทำไม แม้จะเสียใจไปบ้างที่อีกฝ่ายไม่พูดถึงความเสียหายของลูกสาวที่เกิดขึ้น แต่ก็เข้าใจได้ จึงไม่ได้ว่าอะไร พร้อมที่จะยอมรับ ไม่ได้โกรธอีกฝ่ายด้วย
"ฉันคิดว่าเื่ที่ลูกสาวของพี่เสียหายนั้น ฉันคิดว่าจะให้หวางโจ แต่งกับ ซูหลิน ลูกสาวของพี่ เพราะอย่างไรแล้ว เื่นี้มีชาวบ้านเห็นอยู่มาก คงจะปล่อยเอาไว้ไม่ได้ แม้เราจะคิดว่าเป็การช่วยชีวิต แต่พวกชาวบ้านคงจะเอาไปพูดในทางไม่ดีอย่างแน่นอน สู้ให้พวกเขาแต่งงานกันเสียเถอะ"
ตัดสินใจพูดออกมาในที่สุด จึงสร้างความแปลกใจให้กับบ้านซ่ง เป็อย่างมาก เพราะถ้าบ้านตงยืนกรานที่จะไม่แต่ง พวกเขาก็จะไม่คิดที่จะเรียกร้องอยู่แล้ว จึงได้คิดที่จะกลับบ้านกันไปเฉยๆ อย่างนี้
"จินจู เธอคิดดีแล้วหรือ เธอเองก็รู้ว่าลูกสาวของฉันไม่แข็งแรง อาจจะทำให้บ้านเธอลำบากได้ เธอคิดใหม่ได้นะ พวกเราไม่ได้ว่าอะไรพวกเธอหรอกนะ เราเข้าใจดี"
เมื่อเห็นว่าแม่ของอีกฝ่าย คิดที่จะรับลูกสาวของเธอเป็ลูกสะใภ้ แต่ก็ยังกังวลใจอยู่ เื่ที่ลูกสาวไม่สบาย และเจ็บป่วยบ่อย
"นั่นสิ ฉันไม่บังคับเธอกับลูกชายของเธอหรอกนะ ลูกสาวคนเดียว พวกเราเลี้ยงได้"
แม้จะซาบซึ้งใจ แต่ก็ยังเป็ห่วงลูกสาวคนนี้อยู่ดี
"ผมว่า ลุงกับป้า ทำตามที่แม่ของผมบอกเถอะครับ ผมเองก็ไม่ได้มีใคร ให้พวกเราแต่งงานกันเถอะครับ จะได้ไม่ต้องมีใครมาว่าพวกเราทั้งสองบ้านได้"
เขาเองก็ทำใจมาบ้างแล้วเื่ที่จะต้องรับผิดชอบ ซ่งซูหลิน และอีกอย่างเขานั้นก็ยังไม่มีคนที่ถูกใจ แม่ของเขาจะได้ไม่ต้องมาบ่นเขาให้รีบแต่งงานอีกด้วย
"อย่างนั้นหรือ ถ้าไม่ลำบากก็รบกวนพวกเธอแล้ว ส่วนเื่สินสอด พวกเราไม่เรียกร้องอะไร เอาตามที่เห็นสมควรแล้วกัน และก็ขอบใจมากนะ ที่ช่วยเหลือ แม้จะรู้ว่าทำให้เดือดร้อนก็ตาม"
หลังจากที่ตกลงกันได้แล้วว่าจะให้ทั้งสองคนได้แต่งงานกัน จะได้ไม่เป็ที่ครหาเอาได้ บ้านซ่ง จึงได้พากันกลับบ้านกัน
ทางด้านบ้านซ่ง ที่กลับมาถึงบ้านแล้ว ก็รีบสอบถามลูกสาวถึงเื่ที่เกิดขึ้น ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แม้จะสบายใจเื่ที่ลูกสาวจะได้แต่งงานแล้ว แต่เื่ที่ไปพบที่ทะเลเป็เื่ที่ค้างคาใจเป็อย่างมาก
ส่วนคนที่รู้สึกร้อนตัว ไม่ใช่ใคร แต่กลับเป็สองสะใภ้ ที่ตัวเองทำเื่อะไรไว้ ใจของทั้งสองคนรู้ดี แต่ก็ยังพอทำใจดีได้บ้าง เพราะรู้ว่าน้องสาวของสามีนั้น เป็คนที่ไม่เคยเอาเื่ที่พวกเธอทำมาพูด จึงทำให้พวกเธอนั้นยิ่งทำมากยิ่งขึ้นไปอีก และมากขึ้นเรื่อยๆ และครั้งนี้เธอเองก็คิดว่าคงจะเป็อย่างนั้นเหมือนกัน
"ลูกเล่าให้พวกเราฟังได้ไหม ว่าลูกไปที่ทะเลทำไมกัน อย่าบอกว่าไปเดินเล่นเด็ดขาด เพราะว่าพวกเราไม่เชื่ออย่างแน่นอน"
"ใช่แล้ว พี่ใหญ่ก็ไม่เชื่อเหมือนกัน พวกเรารู้จักนิสัยน้องเล็กดี ขอให้พูดความจริงนะ"
"ส่วนพี่รองและพ่อนั้น แม้จะไม่พูด แต่ก็พยักหน้าเห็นด้วย มีเพียงพี่สะใภ้ ที่ตอนนี้กำลังลุ้นอยู่ในใจ และเหงื่อออกเต็มหน้า ทั้งๆ ที่อากาศไม่ได้ร้อนเลยสักนิดเดียว
"ฉันอยากที่จะจบชีวิตค่ะ แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่ตาย กลับไปติดที่โขดหินได้"
เธอไม่คิดที่จะปิดบังอีก เพราะเื่ที่ฆ่าตัวตายเป็เื่จริง และได้ทำสำเร็จอีกด้วย เธอรับรู้ได้ถึงความรู้สึกเศร้าเสียใจของเ้าของร่างได้ดี
"ลูกทำอย่างนั้นทำไม ดีแล้วที่ไม่เป็อะไรไป ถ้าลูกเป็อะไรไป แม่จะอยู่อย่างไรกัน" เธอไม่อยากที่จะคิดเลย มันทำใจไม่ได้
"นั่นสิ พ่อไม่เข้าใจว่าอะไรทำให้ลูกตัดสินใจอย่างนั้น อย่าทำอย่างนั้นอีกเลยนะ พ่อไม่อยากจะเสียลูกไปอีก ครั้งนี้ยังมีความโชคดีอยู่ อย่าให้มีครั้งต่อไปเลย ครั้งหน้าอาจจะไม่โชคดีอย่างนี้แล้ว"
"น้องเล็ก อะไรทำให้น้องเล็กคิดที่จะทิ้งพวกเราไปอย่างนี้กัน พวกเรารักน้องเล็กมากเลยนะ"
"นั่นสิ พี่รองก็รักน้องเล็กมาก อย่าทำอย่างนั้นอีกได้ไหม สัญญากับพวกเราได้ไหม ว่าน้องเล็กจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว"
เมื่อได้ยินคำว่า้าจะจบชีวิน นั่นหมายความว่าไม่อยากอยู่แล้ว ทำให้คนที่รักเ้าตัวถึงกับไม่อยากได้ยิน และไม่อยากให้เกิดขึ้นเลยสักนิดเดียว
"ใช่แล้วลูก แต่แม่ไม่เข้าใจ ทำไมลูกถึงได้ทำอย่างนั้นกัน ถึงแม้ลูกจะเจ็บป่วย แต่พวกเราทุกคนก็มีเงินที่จะรักษาได้อยู่แล้ว"
ไม่เข้าใจเลย เพราะว่ากันตามความเป็จริง การทำงานถึงสี่คน ย่อมต้องได้เงินไม่ใช่น้อยเลย จึงไม่ได้ลำบากและอดอยากอย่างแน่นอน แม้จะต้องซื้อยาอยู่บ่อยครั้งก็ตาม
"แต่ว่าพี่สะใภ้ทั้งสองคนบอกกับฉันทุกวันว่าบ้านของเราไม่มีอาหารจะกินไม่ใช่หรือคะ ฉันไม่ได้กินอาหารเลย เพราะเงินที่ได้ต้องนำมาซื้อยาให้ฉัน ฉันเป็ตัวภาระสำหรับทุกคนไม่ใช่หรือคะ"
ในเมื่อพี่สะใภ้คิดที่จะทำร้ายเธอ โดยไม่มีคุณธรรมในใจเลยสักนิดเดียว อย่างนั้นเธอก็ขอเอาคืนแทน ซ่งซูหลิน ที่ตายไปแล้วสักหน่อยก็แล้วกัน ถ้ามีความเป็คนสักหน่อยเธออาจจะช่วยปิดต่อไป แต่ดูแล้วทั้งสองคนไม่ได้สำนึกเลยสักนิดเดียว
"จินมู่ลี่ ซินลู่เจียว เป็พวกเธอสองคนเองสินะ ที่ทำให้ลูกสาวของฉันคิดสั้นอย่างนั้น แล้วอะไรคือลูกสาวของฉันไม่ได้กินอาหาร ทั้งๆ ที่ฉันเตรียมเอาไว้แล้ว พวกเธอทำตัวร้ายกาจมากเลยนะ เสียแรงที่เชื่อใจ"
"แม่สามี พี่ชุนหลาง ฉันไม่ได้ทำนะคะ เข้าใจผิดแล้ว" จินมู่ลี่ รีบปฏิเสธทันที อย่างลนลาน
"เธอจะบอกว่าน้องสาวของฉันใส่ร้ายเธออย่างนั้นหรือ ไม่คิดเลยนะ ว่าคู่ชีวิตของฉันจะใจคอโหดร้ายถึงเพียงนี้ เสียแรงที่ไว้ใจให้ดูแลแก้วตาดวงใจของบ้านเรา ฉันผิดหวังกับเธอจริงๆ"
เมื่อได้ยินสิ่งที่น้องสาวของเขาพูดออกมาในที่สุดเขาเชื่อสนิทใจ เพราะน้องสาวของเขาจะไม่พูดอะไรที่มันไม่เป็จริง และเื่นี้ก็ทำให้เขารู้สึกเ็ปใจมากที่สุด ไม่คิดว่าคนที่ทำตัวดีมาตลอด ต่อหน้าจะทำอีกอย่าง พอลับหลังก็ทำสิ่งที่เลวร้ายจนไม่อาจที่จะอภัยได้จริงๆ เขารู้สึกผิดหวังมากๆ
( ฝากติดตามด้วยนะคะ )