หนึ่งชั่วโมงต่อมา หวังอวี่ก็เดินทางมาถึงจุดที่สูงที่สุดของป่าแห่งนี้ เมื่อมองออกไป สภาพแวดล้อมโดยรอบทั้งหมดก็อยู่แทบเท้าของเขา
เขาควบคุมโดรนถ่ายภาพทางอากาศให้บินวนรอบหนึ่ง เพื่อให้ผู้ชมในห้องไลฟ์สตรีมได้เห็นทัศนียภาพที่สวยงามรอบตัว จากนั้นหวังอวี่ก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า "เพื่อน ๆ ผู้ชมทุกคน ตอนนี้รู้หรือยังครับว่าทำไมผมถึงบอกให้พวกคุณหาจุดที่สูงที่สุด"
"การหาจุดที่สูงที่สุด ไม่เพียงแต่จะช่วยให้เราวางแผนเส้นทางที่จะเดินต่อไปได้ แต่ยังช่วยให้เราค้นหาแหล่งน้ำได้อย่างรวดเร็วอีกด้วย"
"ทุกคนดูนะครับ ในตำแหน่งที่ผมอยู่ตอนนี้ ทางทิศเหนือจะเห็นแม่น้ำสายหนึ่งอยู่ราง ๆ "
"เป็ที่รู้กันดีว่าในประวัติศาสตร์การพัฒนาของมนุษย์นั้น ไม่อาจแยกออกจากแม่น้ำได้"
"ในป่าดงดิบ หากเราพบแม่น้ำสักสายหนึ่ง แล้วเดินตามลำน้ำนั้นไป เราจะสามารถกลับคืนสู่โลกอารยธรรมได้อย่างแน่นอน ดังนั้นจุดหมายปลายทางของเส้นทางที่ผมวางแผนไว้ก็คือแม่น้ำสายนี้ จากการกะด้วยสายตา ผมกับแม่น้ำสายนี้ห่างกันประมาณเก้าสิบกิโลเมตร"
"ความเร็วในการเดินของคนคือห้ากิโลเมตรต่อชั่วโมง หากไม่หยุดพักเลย ผมต้องเดินติดต่อกันถึงสิบแปดชั่วโมงจึงจะถึงจุดหมาย แต่ในป่าดงดิบที่มีภูมิประเทศซับซ้อนแบบนี้ ความเร็วในการเดินของผมจะลดลงอย่างมาก"
"อย่างน้อยที่สุดต้องใช้เวลาเดินสามวัน หรืออาจจะนานกว่านั้น! ดังนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดของผมในตอนนี้คือการหาแหล่งน้ำ"
แม้ว่าหวังอวี่จะยืนอยู่บนจุดสูงสุดแล้ว แต่เมื่อมองลงไปเบื้องล่างกลับเห็นเพียงสีเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา
ต้นไม้สูงใหญ่ที่ขึ้นหนาทึบบดบังทัศนวิสัย ต่อให้ในป่าจะมีแหล่งน้ำอยู่จริง ก็มองไม่เห็นจากตรงนี้
"ถ้าพวกคุณตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับผมในตอนนี้ในป่าดงดิบ ในกรณีที่อยู่บนจุดสูงสุดแล้วไม่สามารถมองเห็นแหล่งน้ำได้โดยตรง คุณสามารถใช้วิธีนี้ได้ครับ
วิธีนี้คือการหาแหล่งน้ำตามลักษณะภูมิประเทศและสภาพพื้นที่ สุภาษิตโบราณบอกว่า คนเดินขึ้นที่สูง น้ำไหลลงที่ต่ำ ในบริเวณที่พื้นที่ต่ำกว่า โอกาสที่จะพบแหล่งน้ำจะมีมากกว่า"
[โอ้โห! ได้ความรู้ภูมิศาสตร์เพิ่มอีกแล้ว]
[นาทีนี้ฉันอยากจะบอกว่า สตรีมเมอร์รู้เยอะมาก]
[ฉันว่าสตรีมเมอร์หล่อมากเลย รักนะจ๊ะสตรีมเมอร์!]
[สุดยอดเลย สตรีมเมอร์ทำเอาฉันอยากไปลองรายการ Man vs. Wild บ้างแล้ว]
[คนข้างบน ฉันก็เหมือนกัน]
หวังอวี่สังเกตภูมิประเทศรอบ ๆ อย่างละเอียด และพบว่าด้านล่างมีพื้นที่ต่ำอยู่สองแห่ง ซึ่งห่างจากตัวเขาประมาณหกร้อยเมตร และแปดร้อยเมตรตามลำดับ
"เราลองไปสำรวจตรงนั้นกันก่อน ดูว่ามีแหล่งน้ำไหม"
หวังอวี่ชี้ไปยังพื้นที่ต่ำที่อยู่ห่างออกไปประมาณหกร้อยเมตร
ความเร็วในการเดินลงจากที่สูงนั้นเร็วกว่าการเดินขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
แม้ว่าตลอดทางจะมีพืชพรรณมากมายคอยขัดขวางฝีเท้า แต่เขาก็มาถึงจุดหมายในอีกสิบห้านาทีต่อมา
ที่นี่มีร่องน้ำกว้างประมาณหนึ่งเมตร ภายในร่องน้ำเต็มไปด้วยกิ่งไม้และใบไม้แห้ง
สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังก็คือ แม้ว่าดินในร่องน้ำนี้จะชุ่มชื้นกว่าดินในบริเวณอื่น แต่ที่นี่ก็ยังไม่มีวี่แววของแหล่งน้ำอยู่ดี
"ดูเหมือนดวงผมจะกุดนิดหน่อย ทุกคนเห็นร่องน้ำตรงหน้าผมไหมครับ? กิ่งไม้และใบไม้แห้งในร่องน้ำเหล่านี้ เห็นได้ชัดว่าถูกน้ำป่าพัดพามาที่นี่"
หวังอวี่ใช้มือหยิบดินในร่องน้ำขึ้นมาหนึ่งกำมือ แล้วพูดกับกล้องไลฟ์สตรีมว่า "แม้ว่าดินที่นี่จะมีความชื้นมากกว่า แต่สำหรับผมแล้วมันไม่มีประโยชน์ในทางปฏิบัติ เพราะที่นี่ไม่มีแหล่งน้ำ
การเอาชีวิตรอดในป่าดงดิบก็เป็แบบนี้แหละครับ ธรรมชาติไม่ได้มอบสิ่งดี ๆ ให้เราทุกครั้งไป ในเวลานี้เราอย่าเพิ่งท้อแท้ ให้รักษาทัศนคติที่มองโลกในแง่ดีไว้ ตอนนี้เราไปที่จุดหมายถัดไปกันเถอะ!"
[สตรีมเมอร์ ถ้าที่ต่อไปยังไม่มีแหล่งน้ำอีกจะทำยังไง?]
[ถามเหมือนกัน สตรีมเมอร์ ถ้านายหาแหล่งน้ำไม่เจอเลยจะทำยังไง?]
[รู้สึกว่าสตรีมเมอร์จิตใจเข้มแข็งมาก ถ้าเป็ฉันต้องลนลานแน่ ๆ ]
[สตรีมเมอร์ งูกินได้ไหม มันไม่มีพิษเหรอ?]
"เนื้องูโดยตัวมันเองไม่มีพิษครับ เพราะพิษของงูจริง ๆ แล้วก็คือหนึ่งในน้ำลายของพวกมัน ดังนั้นขอแค่ตัดส่วนหัวและเครื่องในออก เนื้องูก็สามารถรับประทานได้ แต่แม้ว่าเนื้องูจะไม่มีพิษ แต่แนะนำว่าควรทานให้น้อยที่สุด เพราะสัตว์ป่าประเภทนี้อาจมีพยาธิในตัวจำนวนมาก ดังนั้นเวลาปรุงอาหารต้องต้มให้สุกก่อนถึงจะทานได้ หากจัดการไม่ดีอาจทำให้ร่างกายติดเชื้อได้ง่าย"
หวังอวี่อธิบายข้อสงสัยของผู้ชมผ่านกล้องไลฟ์สตรีม
"ถ้าที่จุดหมายถัดไปยังหาแหล่งน้ำไม่เจอ ผมจะใช้วิธีอื่น ส่วนเื่กินงู ตอนนี้ยังไม่พิจารณาเื่นี้ คุณต้องรู้ว่า่เวลาไหนควรทำอะไร และไม่ควรทำอะไร"
"ตอนนี้เป้าหมายแรกของผมคือการหาแหล่งน้ำ หลังจากหาแหล่งน้ำได้แล้ว จึงจะเดินตามเส้นทางที่วางแผนไว้ พอเหลือเวลาอีกสองชั่วโมงก่อนจะมืด ผมถึงจะหาทำเลที่เหมาะสมเพื่อสร้างที่พัก เมื่อสร้างที่พักเสร็จแล้ว ผมถึงจะพิจารณาเื่การกินงูครับ"
เนื่องจากบริเวณที่เขาอยู่ตอนนี้เคยเกิดน้ำป่าไหลหลาก จึงมีกิ่งไม้จำนวนมากถูกพัดลงมาจากต้นน้ำจนขวางทาง ส่งผลให้ความเร็วในการเดินของหวังอวี่ในตอนนี้ช้าลงอย่างมาก
เขาโต้ตอบกับผู้ชมในห้องไลฟ์สตรีมไปพร้อม ๆ กับการปีนข้ามขอนไม้แห้งที่ขวางทางอยู่
ในขณะที่มือของเขากดลงบนขอนไม้ ทันใดนั้นก็มีความรู้สึกเจ็บจี๊ด ๆ เล็กน้อยเกิดขึ้น
ความเจ็บเพียงเล็กน้อยนี้ หากเป็เวลาปกติ หวังอวี่คงจะเพิกเฉยไป แต่ตอนนี้เขาอยู่ในป่าดงดิบ อุบัติเหตุเพียงเล็กน้อยใด ๆ ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาเสียชีวิตได้
เขารีบหยุดเดินและยกมือซ้ายขึ้นมาตรวจสอบ
"มดตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง"
หวังอวี่เอื้อมมือไปจับมดตัวที่กัดเขาแล้วพึมพำกับตัวเอง
ความเจ็บจี๊ดเมื่อครู่เกิดจากการถูกมันกัดนั่นเอง
หลังจากมองเห็นรูปร่างของมดชัดเจนแล้ว หวังอวี่ก็พูดกับห้องไลฟ์สตรีมด้วยน้ำเสียงลึกลับว่า "พวกคุณลองทายดูสิครับว่า ผมเจอของดีอะไรเข้าให้แล้ว?"
คำถามของหวังอวี่ทำให้ผู้ชมในห้องไลฟ์สตรีมต่างพากันส่งข้อความรัว ๆ
[อยากรู้จัง! คงไม่ใช่เห็ดหรอกนะ แถว ๆ โคนต้นไม้ชอบมีเห็ดขึ้นนี่นา!]
[สตรีมเมอร์อย่าให้พวกเราทายเลย รีบบอกมาเร็วว่าเจออะไร]
[เชี่ย หรือจะเป็แมลงน่าเกลียด ๆ แบบนั้น?]
[สตรีมเมอร์ ถ้านายกล้ากินแมลงตัวนั้น ฉันจะส่งเรือสำราญสุดหรูให้ลำหนึ่งเลย!]
[คนข้างบน ฉันจำไอดีนายไว้แล้วนะ ถ้าไม่ส่งนายเป็หลานปู่เลย]
เมื่อเห็นว่าบรรยากาศในห้องไลฟ์สตรีมถูกปลุกปั่นจนคึกคักแล้ว หวังอวี่ก็ไม่แสร้งทำเป็ลึกลับอีกต่อไป
3K
