ตอนที่ยี่สิบหก ตายแล้วไปเป็ปะการัง
่เวลาแห่งความสุขมักผ่านไปไวเสมอ ความเศร้าก็เช่นกัน แผลกายหายง่าย แผลใจนี่สิไม่รู้ว่าจะหายเมื่อใด
ทุกสิ่งอย่างล้วนมีเวลา เวลาที่เป็เสมือนยาในการรักษา
นี่ก็ครบรอบหนึ่งเดือนแล้วที่คุณยายของลูกพีชจากไป
วันและเวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วแต่ความคิดถึงความทรงจำของคนที่จากไปยังคงมีอยู่ในทุกวัน อคิน และลูกพีชยังคงอยู่รอทำตามความ้าของคุณยายนั้นคือ การเอาเถ้ากระดูกคุณยายไปทำปะการัง เพื่อเป็บ้านให้กับสัตว์ในท้องทะเล ดังคำพูดที่ ว่าตายแล้วไปเป็ปะการัง
การตายแล้วไปเป็ปะการัง คือการนำเถ้ากระดูกไปผสมกับซีเมนที่เป็มิตรกับสิ่งแวดล้อม เพื่อสร้างเป็ปะการังเทียม เพื่อไว้ให้ปลาในทะเลมีที่อยู่อาศัย
ลูกพีชถืออัฐิใส่เถ้ากระดูกคุณยายกอดไว้ไม่ห่างจากตัวเธอทำใจที่จะเทไปรวมกับซีเมนในถังเพื่อหล่อเป็ปะการังเทียม
“ลูกพีชครับ เทเลยครับเด็กดีเดี๋ยวแด๊ดคนผสมให้ครับ” เสียงของอคินบอกลูกพีชเธอยืนกอดอัฐิไว้กับตัวไม่ยอมปล่อย
คำพูดของอคินทำให้นึกถึง ว่า คงต้องปล่อยต้องปล่อยแล้ว
สุดท้ายแล้วลูกพีชก็เข้าใจเพราะมันคือความ้าของคุณยาย เ้าตัวเเล็กยังคง้าทำความ้าของคุณยายอยู่
ลูกพีชเปิดอัฐิของคุณยายออก มีเศษเถ้ากระดูกฟุ้งออกมาตามลมชายฝั่งเป็เื่ธรรมดาเพราะลมแรง เธอเทเถ้ากระดูกของคุณยายด้วยความตั้งใจ และโฟกัสกับของร่างที่สลายกลายเป็ผงไปแล้วของคุณยาย นึกย้อนถึง่เวลาที่อยู่ด้วยกันั้แ่ยังจำความได้ ก็มีแต่คุณยายที่ดูแลเธอ
“คุณยายครับไปเป็ปะการังนะครับ ลูกพีชทำตามที่คุณยาย้าแล้วนะ ลูกพีชรักคุณยายนะครับ” ลูกพีชไม่ได้เศร้าที่ทำแบบนี้ แต่กำลังพูดกับคุณยายด้วยความสุข
หนึ่งเดือนที่คุณยายจากไปอาจมีเศร้าบ้าง แต่ก็เพราะมีอคินคอยอยู่เขียงค้าง เธอจึงก้าวผ่านเื่ทุกอย่างมาได้
หลังจากที่เทเถ้ากระดูกผสมกับปูนเรียบร้อย ก่อนที่ปูนจะแห้ง ลูกพีชและอคิน ประทับลายฝ่ามือลงไปที่บริเวณ
ฐาน้าของปะการังเพื่อเป็เหมือนสัญลักษณ์ และเพื่อแสดงถึงว่าคุณยายไม่ได้ตัวคนเดียวในท้องทะเล แต่มีมือของหลานชายสุดที่รักและว่าที่หลานเขยคอยกอบกุมอยู่กับท่านเสมอ
รอปูนแห้งหนึ่งวันเต็มก่อนจะแกะออกจากบล็อคได้
เป็วันที่ท้องฟ้าแจ่มใสอากาศเป็ใจในการล่องเรือ
เรือเร็วแล่นไปยังทะเล เพื่อหาตำแหน่งปล่อยปะการัง แนวชายฝั่งอีกที่ ที่อุดมสมบูรณ์
อคินและลูกพีชช่วยกันยกปะการังเทียมที่มีเถ้ากระดูกของคุณยายช่วยกันก่อนจะปล่อยลงน้ำทะเล เพื่อไปเป็ที่อยู่อาศัยให้กับปลา
ทั้งคู่ปล่อยปะการังเทียมลงทะเลพร้อมกัน เป็อัน เสร็จสรรพ จุดประสงค์หลักความ้าของคุณยายได้ไปเป็ปะกาลังให้เหล่าสัตว์ทะเลตัวน้อยทั้งหลายได้อาศัยอยู่
จบด้วยการโรยกลีบดอกกุหลายสีชมพูล่องลอยไปในทะเลคล้ายการลอยอัฐิ
สวัสดีค่ะนักอ่านทุกท่าน เนื้อหาของตอนนี้เป็การรณรงค์เพื่อทะเลเพื่อปะการังนะคะ พอดีนักเขียนไปเห็น
Eternal reefs มาค่ะจึงเป็แรงบันดาลใจให้นักเขียนได้เขียนตอนนี้ขึ้นมา ซึ่ง นักเขียนเป็คนที่รักทะเลและอยากอนุรักษ์ทะเลค่ะ ดูเหมือนที่ไทยจะยังไม่มีโครงการนี้
นะคะ แต่มีอยู่ที่สหรัฐอเมริกาค่ะ
ถ้าใครสนใจโครงการนี้นะคะสามารถเข้าไป
ที่ www. eternalreefs.com ได้ค่ะ ถ้าในอนาคตนักเขียน
มีโอกาสได้ทำจะเอามาแบ่งปันทุกคนนะคะ
“ตายแล้วไปเป็ปะการัง”
Alice คนชอบทะเล
58.22M
