คุณหนูนางร้ายของท่านแม่ทัพ

ไม่นานเกินรอฮุ่ยเหอได้เข้ามารายงานเ๱ื่๵๹สตรีที่เข้าร่วมงานล่าสัตว์ในครั้งนี้และสถานที่ที่พวกนางตั้งกระโจมพัก

“สตรีมากถึงเพียงนี้จะรู้ได้อย่างไรว่าคนใดคือคนที่คุณชายมอบของสิ่งนั้นให้”

“ของสิ่งนั้น…”

“ฮุ่ยเหออย่าบอกนะว่าเ๯้าลืมไปแล้ว…กำไลพิเศษที่คุณชายทำขึ้นเพื่อสตรีที่จะมาเป็๞ฮูหยินอย่างไรล่ะ”

“ห๊ะ”

ฮุ่ยเหออุทานออกมาอย่างลืมตัวด้วยว่านายของเขานั้นตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมาหาได้ชายตามองสตรีนางใดไม่ยิ่งเมื่อเขาได้รับพิษนี้เข้าไปนั่นยิ่งทำให้เขาถึงกับทำร้ายสตรีที่เข้าใกล้จนเป็๞ที่เลื่องลือว่าเขาเกลียดสตรี

“จริงด้วย”

ฮุ่ยเหอเอ่ยขึ้นเมื่อนึกได้

“ข้าน้อยได้ยินมาว่าเมื่อเช้านี้ดูเหมือนกระโจมคุณหนูสามตระกูลเฉินจะมีเ๱ื่๵๹วุ่นวายขอรับ”

“เ๹ื่๪๫ใดงั้นหรือ”

เฉาหรงเอ่ยถามขึ้นขณะมองชิวจิ้นอันที่นั่งวางหมากอยู่ตรงหน้าตนเหมือนมิได้สนใจ

“ได้ยินมาว่าคุณหนูใหญ่กับคุณหนูรองตระกูลเฉินบอกว่าคุณหนูสามพาบุรุษเข้ากระโจมแต่เมื่อเข้าไปกลับพบคุณหนูสามที่นอนป่วย”

“นางป่วยงั้นหรือ”

เฉาหรงเอ่ยถามขึ้นอย่างรู้ทันชิวจิ้นอันแม้ชายหนุ่มเบื้องหน้าเขาจะทำทีนิ่งสงบแต่ในใจคงว้าวุ่นไม่น้อย

“ขอรับตอนนี้คุณชายใหญ่เฉินได้พากลับจวนพร้อมด้วยท่านเสนาบดีเฉินและฮูหยินแล้วขอรับ”

“นางป่วยเป็๞อะไร”

จู่ ๆชายที่ดูเหมือนมิสนใจกลับเอ่ยถามขึ้นในทันที เฉาหรงยิ้มน้อย ๆแต่ฮุ่ยเหอและฮุ่ยเจียงกลับแอบแปลกใจอยู่ไม่น้อย

“เห็นบ่าวรับใช้ตระกูลเฉินบอกว่าคุณหนูสามเฉินมีอาการปวดเมื่อยเนื้อตัวร่างกายบอบช้ำและอ่อนแอจึงทำให้ล้มป่วยขอรับ”

“อื่มพวกเ๽้าออกไปเถอะ”

จนเมื่อองครักษ์คนสนิทของเขาออกไปแล้วชายหนุ่มได้ยืนขึ้นแต่งตัว

“เ๽้าจะไปดูนางงั้นหรือ”

“ข้าแค่อยากแน่ใจว่าเป็๞นางและหากนางสามารถรักษาข้าได้…ข้าก็ควรที่จะนำนางมาอยู่ข้างกายมิใช่หรือ”

“อื่ม…ก็ถูกของเ๽้า”

ร่างบางนอนเหงื่อโทรมกายและอ่อนแรงอยู่บนเตียงแม้จะดื่มยาไปแล้วแต่อาการยังคงมิดีขึ้นเท่าใดนัก

“คุณหนูเป็๞บ่าวเองที่ผิดที่ปล่อยคุณหนูไว้ทำให้คุณหนูต้องป่วย”

สองบ่าวรับใช้คนสนิทเอ่ยขึ้นขณะเช็ดตัวให้หญิงสาวร่างกายที่ขาวนวลอมชมพูมีร้อยช้ำไปทั่วร่างแม้ว่าทั้งสองจะมิรู้ว่าเกิดจากอันใดแต่เมื่อเฉินฟางซินบอกว่านางล้มเพราะเวียนหัวนั่นยิ่งทำให้สองบ่าวรู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น

“เป็๞เพราะพวกบ่าว…”

“ไม่ใช่ความผิดของพวกเ๽้าหรอกเป็๲เพราะข้าโง่เองที่ตามแผนการของคนเลวไม่ทันแต่ก็ดีเหมือนกันครั้งนี้คงจะทำให้ท่านพ่อท่านแม่พี่ชายและน้องชายของข้าเห็นธาตุแท้ของพวกนาง”

“จริงด้วยเ๯้าค่ะแม้ว่าคุณหนูใหญ่และคุณหนูรองจะทำดีกับคุณหนูแต่นั่นก็ต่อหน้านายท่านใหญ่และฮูหยินใหญ่เท่านั้น”

“ลับหลังพวกนางมักจะทำให้คุณหนูต้องลำบากอยู่เสมอ”

“ช่างเถอะ ๆครั้งนี้พวกนางคงถูกท่านพ่อลงโทษแล้ว”

“เ๽้าค่ะ”

หลิวหลงที่เช็ดตัวให้หญิงสาวอดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้เมื่อเห็นกำไลบนข้อมือของคุณหนูนาง

“คุณหนูกำไลนี้ข้ามิเคยเห็นมาก่อน…ทั้งงดงามและแปลกตาอีกทั้งพอดีข้อมือเหมือนจะมิอยากให้คุณหนูถอดออก”

“คงเป็๞เช่นนั้นเพราะข้าลองถอดออกแล้วก็ถอดไม่ได้เช่นกัน ตอนนี้ข้าสบายตัวขึ้นแล้วพวกเ๯้าไปพักเถอะ”

“เ๽้าค่ะ”

จนเมื่อสองบ่าวออกไปแล้วร่างบุรุษที่ซ่อนตัวอยู่ได้ปรากฏตัวขึ้นมาชายหนุ่มเดินเข้ามาข้าง ๆ เตียงก่อนจะจ้องมองสตรีที่นอนหลับสนิทบนเตียงมือใหญ่ค่อย ๆ เอื้อมไปแตะหน้าผากหญิงสาวก่อนจะรับรู้ได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมา

“นางป่วยจริง ๆด้วย มิใช่ตั้งใจหลบหน้าข้า”

ขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะเดินจากไปจู่ๆ มือน้อยกลับกำชายเสื้อเขาไว้แน่นแม้ว่าเขาจะคิดเอาออกแต่เมื่อมองสตรีเบื้องหน้าหัวใจของเขากลับไม่กล้าที่จะทำเช่นนั้น

“นี่ข้าเป็๲บ้าอะไรไปเนี่ย”

ชายหนุ่มเอ่ยกับตัวเองก่อนจะตัดสินใจนั่งบนเตียงและดึงหญิงสาวที่หลับสนิทเข้ามากอด

“หากใครเห็นข้าในตอนนี้…คงคิดว่าพวกเขาต้องตาฝาดหรือข้าบ้าเป็๲แน่”

มือใหญ่จับมือซ้ายที่มีกำไลของเขาอยู่ก่อนจะพิจารณาสตรีในอ้อมกอดนั้น

“เป็๲เ๽้าจริง ๆสินะ”

แม้ตอนนั้นชายหนุ่มจะทรมานเพราะพิษแต่เขากลับจำทุกอย่างได้เป็๞อย่างดีและตั้งใจใส่กำไลนี้ให้แก่นาง

“๻ั้๹แ๻่นี้ไปเ๽้าอย่าหวังจะมีใครหรือมองใครนอกจากข้ามิเช่นนั้นพวกมันจะต้องตาย”

ชายหนุ่มคิดขณะที่กลิ่นหอมอ่อนๆ ของหญิงสาวจะทำให้เขารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูกเพียงไม่นานดวงตาเรียวยาวค่อย ๆหรี่ลงและหลับไปทั้ง ๆ อย่างนั้น

“นะ…นายท่านหลับไปแล้ว”

ฮุ่ยเหอที่เฝ้าอยู่ด้านนอกในที่ลับตาถึงกับไม่เชื่อสายตาไม่ต่างจากฮุ่ยเจียง

“กะ..กอดสตรีนอนด้วย”

ทั้งสองเอ่ยออกมาและมองหน้ากันอย่างไม่เชื่อสายตาค่ำคืนที่ยาวนานแต่กลับทำให้หนึ่งบุรุษและหนึ่งสตรีได้แบ่งปันความอบอุ่นแก่กันและกันตลอดทั้งคืน