- 2 -
ผมรู้สึกเหมือนตัวเองฝันไป
แต่ตอนนี้ผมอยู่ในบ้านของอาจารย์
นั่งอยู่บนเก้าอี้ ในห้องที่เต็มไปด้วยหนังสือ
“เป็อะไรไปเรอะ?” อาจารย์ขยับแว่นถามด้วยภาษาไทยสำเนียงแปร่งๆแบบของเขา
ผมมองไปรอบๆ ยังเป็บ้านของอาจารย์ที่เต็มไปด้วยหนังสือ
ชายชาาวยุโรป ผมสีขาวแทบจะล้าน เขามีหนวดเคราสีขาวสั้นๆ ทำให้ดูเหมือนพ่อมดในนิยาย
“ฝันเหรอ?” ผมอุทาน และมองไปรอบๆ
ผมไม่ได้มาที่บ้านนี้อีกั้แ่จบมัธยม หมายความว่าตอนนี้ผมยังไม่จบมัธยม และเื่ราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้นเป็ความฝันเหรอ
“โอ... ผีเสื้อฝันว่าเป็จวงจือ หรือจวงจือฝันว่าเป็ผีเสื้อ ล่ะ” อาจารย์ของผมถามเมื่อเห็นท่าทางสับสนของผม
ผมเกิดในตัวเมืองของต่างจังหวัด อำเภอเมืองแต่ก็ต่างจังหวัด
แถวบ้านของผมมีร้านเช่าหนังสือร้านหนึ่ง
ตอนเย็น ในขณะที่ทุกคนไปเที่ยวเล่น หรือเล่นกีฬากัน ผมมักจะไปที่ร้านเช่าหนังสือนี้ และนั่งอ่านหนังสือ
เ้าของร้านคงเบื่อที่จะไล่ผมแล้ว จึงทำเป็ไม่รู้ไม่เห็น
ผมชอบหนังสือ ชอบเื่แต่งทั้งหลาย เื่ของวีรบุรุษต่างๆดึงดูดผมไว้
แต่สิ่งที่ผมชอบที่สุดคือเื่ราวทางประวัติศาสตร์
ความคิดของมนุษย์ และพัฒนาการของมนุษย์ในอดีต เป็สิ่งที่ดึงดูดผมไว้
ไม่นานผมก็อ่านหนังสือทุกเล่มที่มีอยู่ในร้านเช่าแห่งนั้น
ไม่แน่ใจว่าเ้าของร้าน้ากำจัดเด็กที่อ่านหนังสือฟรี หรือหวังดีกับผมจริงๆ เธอจึงแนะนำให้ผมรู้จักกับชายคนหนึ่ง
เขาเป็ชายชรา อายุน่าจะห้า-หกสิบปี
โกนผมจนหัวโล้น ไว้หนวดเคราะสั้นๆสีขาว
และเป็ชาวต่างชาติ
บางคนบอกว่าเขาเป็หมอเผยแพร่ศาสนา
บางคนก็บอกว่าเป็อาจารย์มหาลัยที่เกษียณแล้ว
แต่บ้านของเขาเต็มไปด้วยหนังสือ และเขาให้ผมอ่านหนังสือ แค่นั้นก็พอแล้ว
มีเื่ราวมากมายที่ผมเรียนรู้จากบ้านหลังนั้น
หนังสือมากมาย
เมื่อผมอ่านหนังสือภาษาไทยจนหมด เขาสอนให้ผมอ่านหนังสือภาษาอังกฤษ
ผมอ่านเื่ราวความรุ่งเรืองและการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน
อารยธรรมของตะวันออกกลาง
ประวัติศาสตร์ของเมืองจีน
ากลางเมืองญี่ปุ่น
ระเบียบและาของยุคกลางยุโรป
การฟื้นฟูศิลปะวัฒนธรรม
ความขัดแย้งและการปฏิรูปศาสนา
ากลางเมืองอังกฤษ
การผจญภัยสู่โลกใหม่
การก่อร่างสร้างตัวในดินแดงอาณานิคม
การประกาศเอกราช
การปฏิวัติอุตสาหกรรม
การปฏิวัติฝรั่งเศส
านโปเลียน
การล่าอาณานิคม
โลกในยุคาโลก
โลกในยุคาเย็น
ผมอ่านเื่ราวของวีรบุรุษทั้งหลาย
เื่ราวของการพัฒนา การเปลี่ยนแปลง และความคิดต่างๆ
ผมอยากเป็อย่างคนเ่าั้ สร้างการเปลี่ยนแปลง เพื่อนำสิ่งดีมายังโลก และจากรึกชื่อไว้
ตัวผมในความฝันเมื่อครู่ ตัวผมที่เป็ผู้ใหญ่ คงจะลืมไปแล้วว่าเพราะอะไร
แต่ตัวผมตอนนี้ที่เป็เด็กยังรู้สึกถึงความรู้สึกนี้ดี
ผมรู้สึกสบายใจ เมื่อพบว่าเื่ทั้งหมดเป็ความฝัน ผมยังคงเป็เด็ก และยังอยู่ในพื้นที่ที่คุ้นเคย
ไม่มีปืน
ไม่มีการคอรัปชั่น
ไม่มีมือของผมที่แปดเปื้อน
“ในฝันผมทำเื่ผิดพลาดไป หลายอย่าง เพราะคิดว่าความเลวร้ายอาจจะสร้างสิ่งดีๆได้” ผมบอกอาจารย์
เขาพยักหน้าเหมือนทุกครั้ง
ใบหน้าที่มีหนวดเคราสีขาวนั้นยิ้มจางๆให้ผม
“ดีแล้วแหละ... เธอยังเด็กอยู่ทีเดียว ความเป็เด็กไม่ว่าผิดพลาดสักกี่ครั้งก็เรียนรู้ที่จะแก้ไขได้” เขาบอก “คราวนี้ก็อย่าได้พลาดเหมือนเดิมอีกล่ะ”
“หา…”
ก่อนที่ผมจะเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด ทุกสิ่งก็เคลื่อนไปอย่างรวดเร็ว