บทที่ 8
ธุรกิจใหม่ในโลกแห่งการฝึกฝน (รีไรท์)
ใน่กลางคืน หลินตงเฉิงทราบเื่การทะเลาะเบาะแว้งของฉินหลงและหยางเซียวเล่อจากนักท่องเที่ยวที่มาเยี่ยมเยือนที่บ้านของเขา
ภายในใจเขาคิดว่านี่คือโอกาสดี ดังนั้นเขาจึงไปหา ฉินหลงทันที หลังจากพูดคุยตกลงราคาเรียบร้อย หลินตงเฉิงก็จากไปด้วยความพึงพอใจ
หลังจากนั้น สองวันต่อมา ฉินหลงขวางทาง หยางเซียวเล่อ ในขณะที่เขากำลังจะออกไปข้างนอก ไม่นานหลังจากนั้น ผู้คนมากกว่า 20 คน ก็มารวมตัวกันที่ประตูบ้านตระกูล หยาง มีฉินหลงและหลินตงเฉิง ยืนอยู่เคียงข้างกันและกัน
“เ้าเด็กตระกูลหยาง ออกมาเร็ว ๆ!” ชายผู้ะโเป็ชายหนุ่มหน้าตาดุร้ายคนหนึ่ง ส่วนฉินหลงกอดแขน และเยาะเย้ยบนใบหน้าอย่างเรียบ ๆ
หยางเซียวเล่อที่กำลังคุยโทรศัพท์กับลูกพี่ลูกน้องของเขาตกตะลึงมาก เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่อยู่นอกประตู ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียด
เขาขอให้พ่อแม่ของเขากลับเข้าห้องชั้นในก่อน เพราะ หยางเซียวเล่อเดาได้ทันทีว่า ต้องเป็ฉินหลงที่จ่ายเงินให้ใครบางคน โดยผ่านหลินตงเฉิง เพื่อมาสร้างปัญหาแก่เขา !
หลินตงเฉิง แสร้งทำตนเป็คนดี เขาร้องด่า หยางเซียวเล่อและประจบประแจงฉินหลงเป็ระยะ
เมื่อพบเหตุการณ์นี้ หยางเซียวเล่อประเมินในใจของตนเองว่า ไม่ว่าร่างกายของเขาจะแข็งแกร่งเพียงใด เขาก็ยังไม่ได้รับการฝึกฝนให้เป็ะ และเขาไม่สามารถเอาชนะคนจำนวนมากได้ !
เขาตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก !
ปลายสายของโทรศัพท์ หลิวเหวินรุ่ยได้ยินเื่นี้และใบหน้าของเขาอดกลั้นความรู้สึก เขาพูดขึ้นว่า
“เซียวเล่อ รอฉันแป๊บนึง ฉันจะพาคนไปช่วย ! มีเพื่อนสองสามคนกำลังขี่มอเตอร์ไซค์ไปที่หมู่บ้านหลิวหยางแล้ว”
หลังจากหยางเซียวเล่อวางสาย เขาวางแผนที่จะถ่วงเวลาทันที จากนั้นเขาร้องถามอย่างเรียบง่าย
“ฉินหลง เกิดอะไรขึ้น นายเป็อะไรกับลุงตงเฉิงกันแน่ และมาที่นี่ทำไม” หยางเซียวเล่อร้องถามด้วยใบหน้ามืดมน
เมื่อคนอื่น ๆ มองเห็นท่าทางที่สงบนิ่งนี้ ทำให้ทุกคนที่อยู่นอกบ้านตระกูลหยางตกตะลึงทันที
แต่ทว่าภายใน หยางเซียวเล่อนั้นตื่นตระหนกมากในใจ เขาลังเลใจว่าจะล่อคนทั้งหมดไปที่สวนหลังบ้าน และใช้ความช่วยเหลือของค่ายกลลวงตาของดินแดนซิ่วเจินดีหรือไหม
ในฐานะที่เป็อาณาเขตของเขา ไม่ว่าพวกเขาจะมีจำนวนมากเพียงใด ก็เป็เพียงมดสำหรับเขาเท่านั้น เพียงแต่ว่า ความลับของเขาจะถูกเปิดเผย !
เขาไม่สามารถทำแบบนั้นได้ จนกว่าจะมีอันตรายถึงชีวิต ! เนื่องจากความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขานั้นย่ำแย่มาก !
เขาจึง้าทำใจดีสู้เสือ โดยใช้ทั้งไม้อ่อน ไม้แข็งในการพูดคุย เมื่อเวลาผ่านไป ที่หยางเซียวเล่อพูดพร่ำ ทำให้ฉินหลงก็ค่อย ๆ หมดความอดทนลง ภายในใจเขา้าให้คนกลุ่มใหญ่ทุบตีหยางเซียวเล่อเท่านั้น !
ในมุมมองของฉินหลง ตราบใดที่เขาแสดงความแข็งแกร่งและทำให้หยางเซียวเล่อดูเหมือนคนโง่ หลี่ซีซีก็จะไม่ชื่นชอบหยางเซียวเล่ออีกต่อไป
ฉินหลงยิ้มอย่างน่ากลัว เขานำกลุ่มคนมาล้อมร่างของ หยางเซียวเล่อและสั่งโจมตี หลังจากการต่อต้านอย่างดื้อรั้น เสี่ยวหยินร้องเห่าอย่างกังวลใจ มันกระโจนออกไปและกัดคนจำนวนมาก
หยางเซียวเล่อพึ่งพาร่างที่แข็งแกร่งของเขา และความช่วยเหลือของหยินเทียนหลางที่คอยป้องกันการโจมตี แต่ หยางเซียวเล่อทำได้แค่ปกป้องตนเอง ส่วนคนอื่น ๆ ที่ถูกสุนัขไล่ฟัดก็ใจนทำอะไรไม่ถูก
น่าเสียดายที่หยินเทียนหลางไม่สามารถใช้พลังเกินกว่ากฎของโลกนี้ได้ มิเช่นนั้น มันจะถูกพลังย้อนกลับ และจะได้รับาเ็สาหัส
ซึ่งจะส่งผลให้ไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับกฎของโลกนี้และการฟื้นฟูความแข็งแกร่งของเขาในอนาคต !
หาไม่แล้วกลุ่มมนุษย์เพียงโหล ไม่คู่ควรจะเอ่ยถึง ?
บัดซบ ! เพียงใช้นิ้วจิ้มก็เพียงพอแล้ว ! สิ่งนี้ทำให้จิตใจของหยินเทียนหลางขมขื่นมาก เนื่องจากตอนนี้เขานั้นไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนดั่งอดีต และยากที่จะเอาชนะด้วยขาเล็ก ๆ ทั้งสี่ของเขา
และในที่สุดเขาก็ถูกจับกดเอาไว้แน่น
ฉินหลงมองดูหยางเซียวเล่อที่กำลังดิ้นรนเพื่อต่อต้านฝูงชน เขาหัวเราะอย่างมีความสุขและบ้าคลั่งในใจ “เมื่อไม่กี่วันก่อน แกยังดุร้ายอยู่เลยนี่นา แสดงว่าก่อนหน้านั้น คือ เสแสร้ง งั้นเหรอ !”
“ฝากเอาไว้ก่อน !” หยางเซียวเล่อกัดฟันและพ่นเืออกมาจากปาก
“กล้าขู่ฉันในตอนนี้เหรอ ฮ่า ๆๆ ฉันจะรอ...” ในขณะที่ ฉินหลงยังพูดไม่จบประโยคดี
ปังปัง—ที่สุดขอบถนนก็มีเสียงคำรามของเครื่องยนต์จำนวนมาก สิ่งนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง
ในไม่ช้า รถมอเตอร์ไซด์ที่ดุร้ายมากกว่า 30 คันก็พุ่งเข้ามายังหมู่บ้านหลิวหยาง !
ทุกคนในรถล้วนสวมชุดหนังและหมวกกันน็อคสีดำ ดูทรงอิทธิพลอย่างมาก !
“ใครรังแกลูกพี่ลูกน้องของฉัน !” หน้ารถมอเตอร์ไซค์ มีชายหนุ่มตัวสูงะโออกมาดัง ๆ
“เกิดอะไรขึ้น ?” ด้านนอกลานบ้านของตระกูลหยาง คนหนุ่มสาวที่ได้รับการว่าจ้างจากหลินตงเฉิง ที่มาจากหมู่บ้านและเมืองอื่น ๆ กลืนน้ำลายอย่างประหม่า พวกเขารู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย
หลายคนแอบย่องเข้าไปในกลุ่มนักท่องเที่ยวและชาวบ้านในบริเวณใกล้เคียง แสร้งเป็นักท่องเที่ยวอย่างแเี
ส่วนหลินตงเฉิงนั้นกระสับกระส่ายเล็กน้อย เขาอายุห้าสิบเศษ แต่เขาก็เข็ดขยาดกับการถูกทุบตี
ในขณะที่ความสนใจของทุกคนหยุดอยู่ที่กำลังคนที่มาพร้อมมอเตอร์ไซค์ เขาก็แอบหลบไปอย่างเงียบ ๆ
ฉินหลงตกตะลึง หัวใจของเขาเต้นแรงมาก เขาพิจารณาแล้วว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี จากนั้นหยางเซียวเล่อจึงใช้โอกาสนี้พลิกตัวขึ้นทันที !
ในเวลาเพียงไม่กี่สิบเมตร ผู้คนจำนวนมากก็หลั่งไหลเข้ามาเหมือนกับกระแสน้ำในทันที !
“ทุบตีพวกมัน !” หลิวเหวินรุ่ยร้องคำราม รถมอเตอร์ไซค์บิดคันเร่งมากกว่า 30 คัน คนที่ถูกจ้างมาโดยฉินหลงและ หลิวตงเฉิงต่างกระจัดกระจายไป
ส่วนที่เหลือถูกไล่ล่า ทุบตี และวิ่งหนี ฉินหลงรู้ทันทีว่า หยางเซียวเล่อจะไม่ปล่อยเขาไป !
ดังนั้นฉินหลงจึงหลบหนีไป และค่อยมาเอาชนะ หยางเซียวเล่อในภายหลัง
ในไม่ช้า เื่ราวก็สงบลง ไม่มีใครกล้าทำเื่ใหญ่ผิดกฎหมายเกินไป
หลินตงเฉิงได้เรียนรู้จากฉินหลงว่า คนที่มาช่วย หยางเซียวเล่อคือใคร มันทำให้เขาหวาดกลัวและไม่กล้าลงมือเนื่องจากหลิวเหวินรุ่ยทำงานในบริษัทสื่อ และเขายังมีผู้สนับสนุนในจังหวัดที่ค่อนข้างใหญ่โต แม้แต่ฉินหลงก็ไม่กล้ายั่วยุเขา
ฉินหลงถูกทุบตีและเสียหน้า มันเหมือนกับการโยนหินทุ่มใส่เท้าตนเอง !
ฉินหลงนั้นสำลักความโกรธจัดจนห้ามไม่อยู่ !
หลังจากเื่ราวต่าง ๆ สิ้นสุดลง ทำให้ความรู้สึกภายในของหยางเซียวเล่อเข้าใจเกี่ยวกับวิกฤตของชีวิตมากขึ้น เขาอยากที่จะแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว
ไม่ว่าเขาจำเป็จะต้องฝึกฝนหนักแค่ไหน เขาจะขวนขวายโดยไม่บ่นอะไรสักคำ เพื่อให้เขากลายเป็ะ
ฉันมันไร้ประโยชน์จริง ๆ! ในตอนนี้ เขาต้องพัฒนาความแข็งแกร่งของเขาโดยเร็วที่สุด สิ่งนี้ได้กลายเป็เป้าหมายที่สำคัญที่สุดของเขาแล้ว !
วันรุ่งขึ้น หลี่ซีซีและคนอื่น ๆ พากันเดินเล่นไปในูเาที่อยู่ใกล้เคียง หยางเซียวเล่อเดินตรงไปที่เมือง และซื้อเสื้อผ้า พร้อมของขบเคี้ยว เช่น บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและมันฝรั่งทอดกรอบ
จากนั้นเขาเดินทางไปยังสวนหลังบ้าน แล้วโยนของลงไปในบ่อน้ำโบราณ และเข้าสู่โลกแห่งการฝึกฝน
ในขณะที่ไม่มีใครอยู่บ้าน เขาเดินทางไปหาชายชรา หยาง เพื่อขายสินค้าและเปลี่ยนสิ่งของ พวกโสม และยามหัศจรรย์อื่น ๆ รวมถึงหินพิเศษบางส่วน
ผู้าุโหยางให้หยางเซียวเล่อยืมถุงมิติมาจากเขา ซึ่งถือได้ว่าเป็เงินล่วงหน้าสำหรับขวดสุ่ยหยู มันมีขนาดไม่ใหญ่มาก มีประมาณสิบลูกบาศก์เมตร เป็ถุงมิติเกรดต่ำ แต่สามารถแก้ปัญหาเมื่อ้าใช้งานอย่างเร่งด่วนได้ดี
"ขวดสุ่ยหยูนั้นเป็ที่้าจำนวนมาก มันถูกใช้แก้ไขความ้าอย่างเร่งด่วนจากความ้าของเมืองนี้ ก่อนหน้านี้ เ้าเมืองได้ซื้อยาเป่ยหยวน และยาอื่น ๆ เป็จำนวน ทำให้ขวดสุ่ยหยูมีความ้ามากขึ้น หากเ้ามีของเพิ่มเติมเมื่อไร...สามารถบอกข้าได้ทุกเมื่อ"
ผู้าุโหยางยิ้มอย่างเบิกบานบนใบหน้าของเขา เห็นได้ชัดว่านอกเหนือจากราคาที่จ่ายให้กับหยางเซียวเล่อแล้ว
เขายังมีรายได้อื่น ๆ เพิ่มขึ้นอีกด้วย บางทีเขาอาจจะมีลูกค้าดี ๆ และสามารถขายยาอายุวัฒนะให้คนอื่น ๆ ได้เพิ่มเติม
ในฐานะที่เป็มนุษย์ แม้ว่าผู้าุโหยางจะสงสัยเกี่ยวกับที่มาของสิ่งของจากหยางเซียวเล่อ และการจากไปแบบปุบปับของเขา แต่ชายชราก็ไม่คิดที่จะเอ่ยถาม เนื่องจากในตอนนี้ ทุกคนล้วนได้ประโยชน์ เขาจึงไม่ใส่ใจ
สิ่งนี้ทำให้หยางเซียวเล่อถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ก็ยังมีร่องรอยของความระมัดระวังอยู่ในหัวใจของเขา
“ก็ดี คราวนี้ยังมีอย่างอื่นมาอีกด้วย” หยางเซียวเล่อกล่าวและหยิบขนมออกมาหลายห่อ
"สิ่งนี้คืออะไร ?" ผู้าุโหยางตะลึงงัน พลางหยิบห่อมันฝรั่งทอดขึ้นมาหนึ่งห่อและกล่าวว่า “วัสดุและเนื้อััมีเอกลักษณ์มาก”
"มันฉีกและเปิดกินแบบนี้" หยางเซียวเล่อไม่ตอบ แต่หยิบถุงขนมขึ้นมาเพื่อสาธิตวิธีการเปิด
ขนมกรุบกรอบรสไก่ ผู้าุโหยางตกตะลึงมาก เขาเปิดห่อขนมด้วยตนเอง และอึ้งงันเล็กน้อย จากนั้นจึงลองชิมไปหนึ่งชิ้นทันที
"แม้ว่าสิ่งนี้จะขาดออร่าพลังไป แต่รสชาตินั้นแตกต่างจากที่เคยลิ้มรส"
"นั่นแหละคือสิ่งสำคัญ" หยางเซียวเล่อหัวเราะ แม้ว่าเครื่องเทศจะมีผลอย่างมากต่อการฝึกฝน แต่โลกของการฝึกฝน ไม่ได้มีของกินที่หลากหลายเกินไป ทำให้หยางเซียวเล่อมองเห็นโอกาส
เครื่องเทศในโลกนี้ที่ค่อนข้างมีเอกลักษณ์เฉพาะ หากพวกเขาอาศัยเทคโนโลยีที่ทันสมัยเข้ามาช่วยได้ เกรงว่าจะสามารถผลิตเครื่องเทศที่ยอดเยี่ยมกว่านี้ได้ ทันทีที่เขาขบคิดเรื่อยเปื่อย เขาก็นึกถึงวิธีที่ดีในการหาเงินเพิ่มขึ้นในใจ
เพราะเขาไม่สามารถทำเงินจากการขายโสมไปตลอดกาล และยามหัศจรรย์อื่น ๆ ได้ตลอดเวลา
ข้าวของยิ่งหายาก ก็ยิ่งมีราคาแพงมากขึ้น
ไม่ต้องพูดถึงว่าวัสดุยาล้ำค่าชนิดนี้มีขายจำกัด หากขายเยอะเกินไป จะทำให้ความ้าลดลงไปอย่างมาก
เขาพยายามที่จะหาเงินจากการทำธุรกิจระหว่างสองโลกที่ลงตัวที่สุด ระหว่างนั้นหยางเซียวเล่อล้มเลิกความคิดในใจกับการหาเงินเล็กน้อย เขาร้องบอกผู้าุโหยางขึ้นว่า
“ลองดูอีกครั้ง และช่วยหยิบหม้อต้มน้ำร้อนที่ใช้ดื่มมาด้วย” หยางเซียวเล่อคว้าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และสั่งให้คนรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างเขา นำน้ำร้อนมาให้ ไม่นานนักน้ำร้อนก็ถูกส่งมอบ
ภายใต้สายตาที่ประหลาดใจของผู้าุโหยาง หยางเซียวเล่อทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้เขาลองทาน เมื่อยกฝาปิดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปขึ้น คนรับใช้ข้าง ๆ ผู้าุโหยางกลืนน้ำลายลงคอไปสองสามคำ
"หอมจริง ๆ" ดวงตาของผู้าุโหยางเป็ประกาย แม้ว่าดินแดนซิ่วเจิน จะให้ความสนใจกับออร่าพลังในการฝึกฝน แต่ความปรารถนาที่อยากจะกินยังคงหลีกเลี่ยงไม่ได้ นอกจากนี้ อาหารที่น่ากินและเหมาะกับการฝึกฝนมีอยู่น้อยมาก
หลังจากชิมขนมทั้งหมดแล้ว ผู้าุโหยางนั้นไม่ใช่คนโง่ ในไม่ช้าเขาก็เข้าใจเจตนาของหยางเซียวเล่อ
“หากต้นทุนในการทำสิ่งนี้...ต่ำกว่าหินิญญาคุณภาพต่ำ เช่นนั้น...” ผู้าุโหยางพูดเบาว่า "น่าจะต้องใช้อีกมาก !"
หยางเซียวเล่อมีความสุขมาก อาหารพวกนี้ราคาถูกกว่าหินิญญามาก !
สำหรับสินค้าอื่น ๆ ทั้งหมด เขาจะนำมาส่งมอบให้กับผู้าุโหยางทีหลัง
ขนมขบเคี้ยวเป็ที่นิยมอย่างน่าประหลาดใจ ไม่น่าเชื่อว่ามันสามารถพิชิตใจเหล่าผู้ฝึกฝนอย่างล้นหลาม
เนื่องจากบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมีราคาถูกและอร่อย คนร่ำรวยส่วนมาก มักชื่นชอบในการบริโภคบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
ผู้าุโหยางนั้น้าทำการค้าอย่างยั่งยืน ดังนั้น หยางเซียวเล่อจึงหาซื้อบ้านและตั้งรกรากอยู่ในเมืองนี้ เพื่อเป็สถานที่ส่งมอบสิ่งของให้ผู้าุโหยาง เขาซื้อคนรับใช้หลายคนมาคอยดูแลการส่งมอบ
ส่วนตัวเขาก็นั่งลงและกลืนยา เพื่อทำให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้น หลังจากนั้นเขาก็รีบกลับไปที่สวนหลังบ้านของเขาทันที
4K
![[จบ] พันธะรักวิวาห์จำเป็น [Bond of Love - Wedding]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1649843972_61584910.webp)