ซู่ววว ซู่วววว เสียงลมทะเลพัดเข้ามากระทบฝั่ง ลูกตาลนั่งมองทะเลด้วยสภาพจิตใจที่หม่นหมอง ภายในหัวนึกถึงแต่เื่ของลีโอ ภาพเหตุการณ์ต่างๆกิจกรรมที่เคยทำร่วมกัน จู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมา
“ลีโอ คุณจะรู้หรือเปล่าว่าฉันอยู่ที่นี่ เมื่อไหร่ คุณจะมาช่วยฉันซักที ฉันคิดถึงคุณ…” ลูกตาลได้เเต่พูดความในใจให้ทะเลฟังเพราะมันเป็สิ่งเดียวที่สามารถรับฟังเธอได้ในตอนนี้ ลูกตาลทำกิจวัตรเดิมๆซ้ำๆจนเวลาผ่านไปถึงเย็น ตอนนี้พ่อของเธออาการดีขึ้นเรื่อยๆหลังจากที่นอนติดเตียงเป็เวลาเกือบหกเดือนจนตอนนี้เขาเริ่มฝึกเดินได้บ้างแล้ว ถึงแม้ว่าการอยู่ที่นี่มันจะตอบโจทย์เื่การรักษาพ่อของเธอแต่ทว่า ภายในใจของเธอแล้วเธอพยายามหาทางออกจากที่นี่ทุกวันและแล้ววันที่เธอจะได้รู้ความจริงก็มาถึง..น้ำร้อนที่ชงชาในห้องหมด ลูกตาลจึงอาสาออกมาหาน้ำเปล่าไปเติมในตอนนั้นเองเขาก็ได้ไปเจอกับอัคคีโดยบังเอิญ ซึ่งตอนนี้อัคคีกำลังคุยโทรศัพท์อยู่
“นายจะให้คุณลูกตาลอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่ครับ”
“(ก็จนกว่าฉันจะมั่นใจว่าซอลญ่าเลิกส่งคนตามลูกตาลแล้ว)”
“แล้วนายไม่กลัวว่าคุณลูกตาลจะโกรธหรอครับ ถ้าคุณลูกตาลรู้ความจริงว่าคนที่จับเธอมาขังไว้ที่นี่คือคุณอาทิน” ลูกตาลถึงขั้นตาเบิกโพลงเมื่อรู้ว่าแท้จริงแล้วอาทินตั้งใจจะจับเธอและครอบครัวมาขังไว้ที่นี่ ลูกตาลไม่รอช้าเธอวิ่งปรี่เข้าไปแย่งมือถือจากอัคคีมาคุยทันที
“ฉันรู้แต่แรกแล้วว่าคุณเป็คนเลว แต่ฉันก็ไม่คิดว่าคุณจะเลวขนาดนี้ คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร!!!”
“(ลูกตาล!!)”
“ใช่ ฉันเอง…แต่ฉันไม่ได้รู้สึกดีใจหรอกนะที่คุณจำเสียงฉันได้ ฉันรู้สึกรังเกียจคุณมากกว่าที่คุณทำพฤติกรรมแย่ๆแบบนี้กับฉันและครอบครัวของฉัน ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่คุณทำอยู่มันคืออะไร แต่ถ้าคุณทำเพื่อให้ฉันกลับไปคืนดีกับคุณ ฉันบอกเลยว่ามันไม่มีวันจะเป็ไปได้ เพราะฉันเกลียดคุณไปแล้ว”
“(ลูกตาล… ผมรู้ว่าคุณหมดรักผมแล้ว แต่ที่ผมทำไปทั้งหมดผมมีเหตุผลนะ คุณจะไม่ฟังหน่อยหรอว่าที่ผมต้องพาคุณไปอยู่ที่นั่นก็เพราะ…….)”
“ฉันไม่สนว่าเหตุผลของคุณคืออะไร สิ่งที่ฉัน้าตอนนี้คือ ฉันกับครอบครัวอยากเป็อิสระ และฉันหวังว่า คุณจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวในชีวิตครอบครัวของฉันอีก!!” ลูกตาลกดวางสาย โดยที่ไม่ฟังเหตุผลของอาทินเลยเธอคืนมือถือให้อัคคีพร้อมกับเดินร้องไห้กลับห้องไป ซึ่งทางด้านอาทินเองก็หงุดหงิดไม่น้อยที่ลูกตาลไม่ยอมฟังเขาเลย อาทินปามือถือลงที่โซฟาก่อนจะหันหลังกลับมาเจอซอลญ่าที่ยืนพิงประตูห้องน้ำพร้อมมองหน้าเขาอยู่
“ซอลญ่า!!”
“สรุปคนที่ทำให้ลูกตาลหายตัวไปก็คือคุณสินะ อาทิน”
“ซอลญ่า มันไม่ใช่แบบนั้น ฟังผมอธิบายก่อน”
“คุณยังรักลูกตาลอยู่ใช่ไหม?” ซอลญ่าเปล่งคำถามสั้นๆออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เพราะเธอกลัวว่าคำตอบนั้นจะยิ่งทำให้เธอเ็ป
“ซอลญ่า!! คือผม!!”
“ที่คุณพาลูกตาลหนีไป เพราะคุณกลัวว่าญ่าจะทำอะไรเธอใช่ไหม นี่คุณยังรักและแคร์ลูกตาลมากขนาดนี้เลยหรอ วันนี้ที่คุณมาทำดีกับญ่าก็เพียงเพื่อให้ญ่าตายใจสินะ เหอะ!.. ญ่ามันโง่เองที่หลงเชื่อว่าคุณจะกลับมาหาญ่าจริงๆ”
“ซอลญ่า!!… ผมก็แค่ไม่อยากให้คุณดึงใครเข้ามายุ่งเกี่ยวในเื่นี่อีก”
“อืม…ญ่าเข้าใจแล้วค่ะ งั้นญ่าขอตัวนะคะ”
“เดี๋ยว!! นี่คุณจะไปไหน?”
“คือญ่า.. อยากจะขอทบทวนอะไรกับตัวเองสักระยะน่ะค่ะ คุณไม่ต้องห่วงนะคะ ญ่าสั่งให้คนของญ่าเลิกตามลูกตาลตั้งเเต่วันที่คุณผิดนัดญ่าและไปหาเธอที่ รพ.แล้วล่ะค่ะ”
“คุณรู้…….”
“รู้ค่ะและก็รู้มาอีกอย่างว่า จริงๆแล้วญ่าก็เป็เเค่เงาของลูกตาล ที่คุณมาคบกับญ่าก็เพราะญ่ามีอะไรหลายๆอย่างที่เหมือนแฟนเก่าของคุณ ่เวลาที่เราอยู่ด้วยกันญ่ามีความสุขมาก ขอบคุณนะคะ”ซอลญ่าแกะมือของอาทินออกจากข้อมือของเธอช้าๆก่อนที่เธอจะเดินมาหยิบเอากระเป๋าพร้อมกับเดินผ่านอาทินออกไป ตอนนี้อาทินเริ่มสับสนไปหมด ที่ผ่านมาเขาเข้าใจว่าซอลญ่าจ้องจะทำร้ายลูกตาล เเต่ทว่าทุกอย่างไม่ได้เป็ไปตามนั้นเพราะซอลญ่าไม่เคยส่งคนตามลูกตาลเลย เธอเจอลูกลูกตาลครั้งเดียวคือที่ รพ. ส่วนที่ส่งลูกน้องตามสืบคือ เธอส่งคนตามอาทินต่างหาก เพียงเเต่ว่าตอนนั้นอาทินอยู่กับลูกตาลด้วย มันจึงทำให้อาทินเข้าใจผิดไปเอง ซอลญ่าเดินร้องไห้เสียใจเพราะเธอไม่คิดว่าอาทินจะตลบหลังเธอโดยการเอาลูกตาลไปซ่อนไว้อีกที่ ซึ่งเื่นี้ก็ทำให้ซอลญ่าเข้าใจผิดว่าอาทินเลือกลูกตาลแต่เเรก โดยที่เธอเป็เเค่หมากตัวนึงของเขาเท่านั้น ซอลญ่าขึ้นแท็กซี่กลับมาที่ห้องของตนเอง เธอนั่งมองรูปถ่ายของเธอกับอาทินด้วยความเสียใจและภาพก็ได้เฉลยว่าวันที่เธอจะไปหาอาทินเพื่อฉลองวันครบรอบ7 ปีนั้น เธอได้ถูกชายคนนึงในคาสิโนโป่ะยาและพาเธอไปทำไม่ดีไม่ร้ายในห้องน้ำ ซึ่งกว่าเธอจะรู้ตัวว่าตนเองโดนอะไรไปบ้าง ผู้ชายคนนั้นก็ได้หายไปแล้ว ซึ่งเป็จังหวะเดียวกับที่อาทินเข้ามาเจอเธอพอดีเพราะมีคนไปบอกเขาว่าเธอเป็ลมในห้องน้ำ เธอถูกอาทินพาขึ้นไปชั้นสองโดยที่เธอยังไม่ได้ทำความสะอาดร่างกายตัวเอง เเน่นอนว่าวันครบรอบอาทินจึงอยากจะ Make Love เพื่อฉลองกับเธอ เเต่ทว่าเื่ทั้งหมดก็กลับตาลปัตรเพราะอาทินคิดว่าเธอไปนอนกับคนอื่นก่อนที่จะมาเจอเขาแถมยังทิ้งหลักฐานเอาไว้ให้เขาเจ็บใจอีกด้วย เื่ราวนี้ซอลญ่าไม่เคยมีโอกาสได้อธิบายเพราะั้แ่เหตุการณ์วันนั้นเกิดขึ้นอาทิน ก็ไม่อยากเข้าใกล้เธออีกจนกระทั่งวันนี้ ความเจ็บช้ำนั้นมันยังคงฝังอยู่ในใจเธอตลอดมา
380
