เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น
ผมมีเวลาอีก 1 ชั่วโมงก่อนจะเริ่มการทดสอบ
สิ่งที่ผมเห็นด้านนอกแคปซูลคือ แซด (82) และ วอริค (82)
ที่กำลังบริหารร่างกายเพื่อเตรียมรับการทดสอบอย่างตั้งใจ
ผมเปิดประตูแคปซูลออกไป
บิลลี่กำลังยืนเส้นยืดสายอยู่หน้าแคปซูลข้างๆ
ก่อนเราจะเดินหน้าไปรวมกับสองคนนั้น
คนอื่นยังไม่ออกมา
และดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจการวอร์มอัพแต่อย่างใด
แต่หลังจากนั้นไม่นานทุกคนก็ทยอยตื่นกันมายืดเส้นยืดสาย
แคล (84) กับเวนดี้ (84) ยืนหลับตานิ่งๆ ไม่ทำอะไร
เหมือนพวกเขากำลังทำสมาธิ
แต่ก็ยังไร้วี่แววเบอร์ 81
และแกงค์สามทหารเสือ (85)
5 นาที สุดท้ายก่อนการทดสอบ
วิน (85) และไวท์ (85) กำลังช่วยกันปลุกเหวียง (85)
ที่กำลังนอนอยู่อย่างสบายใจเพราะดันไปตั้งเวลาเล่นก่อนนอน
แซต (82) ต้องมาช่วยจนเปิดได้สำเร็จ
เมื่อนาฬิกาหยุดเดิน
ชายผมยาวเ้าเก่าก็ปรากฎตัวขึ้น
“การทดสอบครั้งนี้มีสิ่งเดียวที่พวกเ้าต้องทำ
นั่นคือการวิ่งไปให้ถึงเส้นชัย”
ทันใดนั้นโถงด้านหลังก็ขยายออกเป็อุโมงสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่
ความยาวประมาณ 2-3 กิโลเมตร
ธงสีแดงตั้งตระหง่านอยู่ในสุดทางของอุโมง
ดูแล้วก็ไม่น่ายาก
และทุกคนก็ดูมั่นใจซะด้วย
นั่นอาาจะหมายความว่าถ้าใครไปถึงสุดทางก่อนก็จะเป็ผู้ชนะสินะ
ผมหันไปหาบิลลี่เพื่อให้สัญญาญแต่เขาดูพร้อมกว่าผมเสียอีก
“ทุกคนพร้อมแล้วนะ การทดสอบจะเริ่มใน 10”
“9”
“8”
“7”
“6”
“5”
ผมคิดบางอย่างขึ้นมาได้
“4”
ยังมีคนที่ไม่พร้อมนี่
“3”
เบอร์ 81ไง
“2”
เดี๋ยวก่อนนะ
“1”
“เริ่มได้”
ผมหันไปที่แคปซูลด้านหลัง
เบอร์ 81 ทั้งสองคนยังนอนนิ่งอยู่ในนั้น
ผมชะงักในขณะที่ทุกคนกำลังออกตัว
บิลลี่ไม่รอช้าเขาวิ่งด้วยความเร็วตรงไปที่แคปซูลสองตัวนั้น
ก่อนกดเปิดฝาแคปซูลออกอย่างรุนแรง
ผมวิ่งตามมาด้วยความสงสัยในความเร็วและพละกำลังของเขา
ตั้งผงะกับดวงตาสีแดงสองคู่ที่พุ่งสวนออกมาจากแคปซูลหมายเลข 81
มันพุ่งผ่านตัวผมตรงไปที่เส้นชัย
ทันใดนั้นร่างกายของเราทั้งสองคนก็โปร่งแสง!
มันเกิดอะไรขึ้น?
ผมหันไปมองฟิลิคด้วยสีหน้าแบบเดียวกัน
ก่อนตัดสินใจวิ่งไปที่จุดออกตัว
ที่น่าใคือทางข้างหน้าถล่มเหมือนพึ่งมีาเกิดขึ้น
พวกเราวิ่งะโข้ามพื้นที่เป็รูขนาดใหญ่ มีเศษกำแพงที่ถล่มและสะเก็ดไฟเต็มไปหมดตลอดทาง
ผมได้แต่คิดว่าคนอื่นจะวิ่งผ่านสิ่งกีดขวางพวกนี้ได้จริงหรือ
ไม่นานผมก็ตาม เหวียง (85) ทัน
แต่พื้นด้านหน้าเขาก็ถล่มลงจนเขาร่วงลงไปต่อหน้าต่อตา !
บิลลี่พุ่งตัวไปคว้าไว้แต่ไม่ทัน
“ััตัวกันไม่ได้มันทะลุผ่านไปเลย”
บิลลี่มองไปที่มือโปร่งแสงของตัวเอง
ผมก็เช่นกัน
“รีบไปกันเถอะ”
บิลลี่พูดก่อนะโข้ามรอยแยกไป
ผมที่ตามมาติดๆ รู้สึกประหลาดปนประทับใจกับการเคลื่อนไหว
ที่คล่องแคล่ว และสวยงามของชายคนนี้
ในใจก็ได้แต่คิดว่า
ซักวันเราต้องทำให้ได้แบบเขา
ผมตัดสินใจะโข้ามหลุมที่อยู่ตรงหน้า
ก่อนจะพลาดตกลงไป...
827
