วันนี้คุณเพิ่งเลิกงานหลังจากถูกใช้งานมาอย่างหนัก พร้อมกับฟ้าฝนที่ดูเหมือนจะถูกใช้งานมาอย่างหนักเหมือนกันในวันนี้
"เห้อ...เราควรลาออกดีมั้ยเนี่ย"
คุณพึมพำอยู่คนเดียวท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำ
"นี่ก็ค่ำแล้วด้วย คงต้องเดินตากฝนกลับสินะ"
คุณบ่นในใจหลังจากค้นในกระเป๋าแล้วไม่เจอร่ม
โดยปกติแล้วคนเราจะรีบวิ่งกลับเวลาต้องตากฝนแต่คุณกลับเดินอย่างเฉยฉา เลื่อนลอยเพราะความเหนื่อยล้าที่เจอตลอดทั้งวันนั้นเล่นไม่ให้คุณได้พักแม้แต่วินาทีเดียว
คุณมองเหล่าผู้คน คู่รัก คนรอบข้าง เดินอย่างมีความสุขภายใต้ร่มที่แสนสวยงามด้วยสายตาอิจฉา
"ทำไม่นี้เราถึงไม่มีความสุขเลย ไม่ว่าจะเล่นเกม อ่านนิยาย ฟังเพลง ทำไมสิ่งที่เคยชอบทำมันถึงทำแล้วไม่มีความสุขเลยกันนะ"
คุณพูดกับตัวเองพร้อมกับแววตาและสีหน้าที่แสนเศร้า
ภายใต้แสงไฟของชานเมืองที่เริ่มสว่างใน่หัวค่ำ กับท้องฟ้าที่ฝนเริ่มตกเบาลง คุณก็เลือบไปเห็นใบปลิวที่ตกพื้นอันหนึ่งที่ช่างดึงดูดสายตาเหลือเกิน คุณเลยตัดสินใจที่จะหยิบขึ้นมาลองอ่านดู
"คุณกำลังเบื่อในยุคสมัย เหนื่อยจากการทำงานอย่างหนัก หรือรู้สึกว่าสิ่งต่างๆรอบตัวนั้นไม่ค่อยสนุกเหมือนแต่ก่อนหรือเปล่า ร้านขายเื่ราวผ่านฝัน นั้นสามารถช่วยคุณได้คุณจะได้พบเจอกับประสบการณ์แบบใหม่ที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนในโลกนี้! หากสนใจสามารถอ่านรายละเอียดที่อยู่ด้านหลังได้"
คุณมองด้วยสายตาที่งงและคิดในใจว่า ไร้สาระชะมัดเลยนี่ฉันเสียเวลาอ่านมันทำไมเนี่ย แต่ลองดูก็ไม่น่าเสียหาย คุณตัดสินใจเก็บใบปลิวนั้นกลับไปที่บ้านของคุณ
"กลับมาแล้วครับ"
คุณเปิดประตูมาในบ้านที่ว่างเปล่าไม่มีใครอยู่ แล้วเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าคนในบ้านนั้นไปทริปต่างจังหวัดกันหมดมีแต่คุณที่ต้องอยู่บ้านเพราะมีงานต้องทำในวันพรุ่งนี้อีกวันนึง
เมื่อคุณถึงบ้านก็รีบเก็บข้าวของและอาบน้ำทันที ระหว่างที่อาบน้ำอยู่นั้นคุณก็นึกสนใจใบปลิวอันนั้นขึ้นมา และเมื่อกำลังทานมื้อค่ำนั้นคุณเอาใบปลิวนั้นขึ้นมาอ่านด้านหลังของมัน
"หากคุณสนใจบริการขายเื่ราวผ่านฝันของเรานั้นมีวิธีที่ง่ายมากๆ เพียงแค่นำกระดาษแผ่นเล็กๆที่วาดรูปดาวห้าแฉกตรงกลางพร้อมกับวงกลมล้อมรอบดาวไว้แล้ววาดสี่เหลี่ยมทับอีกทีหนึ่งไว้ที่หัวที่นอนของคุณ และอย่าให้มีแสงสว่างใดๆเล็กลอดเข้ามาในห้องของคุณแม้แต่นิดเดียว จากนั้นให้นอนลงบนเตียงแล้วท่องคำว่า *ฉันเป็ได้ทุกสิ่ง ฉันอยู่ทุกหนแห่ง ฉันอยู่ทุก่เวลา ฉันคือใคร* ในใจ 3 ครั้ง เพื่อใช้บริการของเราและเรายินดีอย่างยิ่งหากคุณให้คะแนนการบริการของเราหลังจากเสร็จการบริการ"
*ฟรีสำหรับท่านลูกค้าที่เคยใช้งานครั้งแรก เราจะคิดค่าบริการในครั้งถัดไปที่คุณใช้งาน*
"นี่เราอ่านอะไรไปวะเนี่ย อย่างกับเื่ลี้ลับในเน็ต......แต่ลองเล่นๆดูก็ไม่เสียหายนะ"
คุณคิดในใจหลังจากอ่านจบด้วยความงงว่ามันจะทำได้จริงมั้ย
เมื่อคุณทานข้าวเสร็จคุณก็ทำตามสิ่งที่อยู่บนใบปลิวนั้นทุกประการด้วยความคิดที่ว่าจะทำมันไปทำไม แล้วเตรียมเข้านอนในทันที
"เอาล่ะมันต้องท่องว่าอะไรนะ อ๋อจำได้ละ"
"ฉันเป็ได้ทุกสิ่ง ฉันอยู่ทุกหนแห่ง ฉันอยู่ทุก่เวลา ฉันคือใคร"
"ฉันเป็ได้ทุกสิ่ง ฉันอยู่ทุกหนแห่ง ฉันอยู่ทุก่เวลา ฉันคือใคร..."
"ฉันเป็ได้ทุกสิ่ง ฉันอยู่ทุกหนแห่ง ฉันอยู่ทุก่เวลา ฉันคือใคร......"
คุณรู้สึกตัวว่าคุณได้หลับลงไปแล้วและนี่คือความฝัน คุณเห็นความฝันที่ไม่มีอะไรเลยเป็สีขาวบริสุทธิ์ มันว่างเปล่าไม่มีอะไรอยู่เลยจริงๆ แต่ทันใดนั้นที่คุณกำลังคิดอยู่ว่านี่มันเื่อะไร คุณก็ได้ยินเสียงที่เชื่อยชา สบายๆ เบาๆ เหมือนคนจะหลับได้ตลอดเวลาขึ้นมา
"สวัสดีค่า...คุณลูกค้า....คุณเป็ลูกค้าคนแรกของเรา....ั้แ่เปิดร้านมา....ดิฉันดีใจมากๆเลยล่ะค่ะ....วันนี้สนใจเื่ราวแบบไหนดีคะ...."
"คุณอยู่ไหนน่ะ แล้วนี้คือเสียงใครกันพนักงานหรอ แล้วนี่มันเื่อะไรเนี่ย"
คุณพูดด้วยน้ำเสียงใกับความงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"ขออภัยด้วยค่า...ที่ฉันอธิบายช้าไป...ฉัน...เป็เ้าของร้านเองค่า...ให้คุยกันแบบนี้มันออกจา...ลำบากไปหน่อย...คุณลูกค้ากรุณา...ช่วยคิดถึงคน...ที่คุณคิดว่าจะสบายใจ...ที่จะคุยด้วย"
เสียงๆนั้นตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงละสำเนียงแบบเดิม
"ก็ได้ถ้านั่นช่วยให้คุณบอกผมทุกอย่าง"
คุณพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจเพราะสำเนียงของเธอที่ดูเหมือนคนเพิ่งตื่นตลอดเวลา
คุณหลับตาลงนึกถึงคนที่คุณสบายใจ ชอบ หรือ รักมากตามที่บอก พอลืมตาขึ้นมาคุณถึงกับอุทานในสิ่งที่เห็น
"อะไรกันวะเนี่ย"
คุณพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูใพร้อมกับเธอ/นาย? คนนั้นที่คุณเพิ่งนึกถึงไปกำลังสำรวจร่างกายตัวเองอย่างละเอียด
"นี่คุณชอบแบบนี้สินะเนี่ย..."
แม้ว่าร่างกายกับน้ำเสียงจะเหมือนตัวจริง แต่วิธีการพูดนั้นไม่ใช่
"หยุดทำแบบนั้นเลย! และเล่าให้ผมฟังหน่อยว่านี่คือเื่อะไร"
คุณพูดอย่างดังเพื่อห้ามเธอก่อนที่จะถอดเสื้อผ้าของตัวเอง
"อ๋า...เกือบลืมเลย...สวัสดีค่า..ฉันเป็เ้าของร้านแห่งนี้...ร้านขายเื่ราวผ่านฝัน...และคุณกำลังใช้บริการของเราอยู่"
"ก็คือสิ่งที่ผมทำตามในใบปลิวนั่นมันทำได้จริงๆอ่ะนะ ผมขอโทษนะครับที่โวยวายั้แ่เจอกันคุณ..."
"ไม่เป็ไรค่า...เรียกฉันว่า...เม็มโม ก็ได้ค่ะ คุณสนใจในเื่ราวไหนค้า...วันนี้"
ในที่สุดเธอก็เริ่มค่อยๆเปลี่ยนวิธีการพูดของเธอ คุณคิดในใจ
"ผมไม่รู้เหมือนกัน ไม่คิดว่ามันจะทำได้จริงด้วยซ้ำ งั้น..คุณแนะนำมาเลยก็ได้ครับ"
"งั้นทางเราขอเสนอเื่นี้เลยค่า..."
แม้จะมีติดขัดอยู่บางแต่น้ำเสียงของเธอก็ดีขึ้นกว่าเดิมจริงๆแหละ
"ผมขอนอกเื่หน่อยนะครับ คุณเป็ผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่"
คุณถามด้วยความสงสัย
"แล้วแต่จะคิดเลยค่า..."
เธอพูดด้วยสีหน้าทีเล่นทีจริงพร้อมกับยื่นหนังสือเล่มหนึ่งมาให้กับคุณ
คุณเห็นเด็กผู้หญิงที่สวยงาม หน้าตาน่ารัก ผมสีม่วงปนชมพูถือดาบยาว พร้อมกับผู้คนมากมายที่รายล้อมเธอด้วยหน้าตาที่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข และคุณก็ได้ไปอ่านชื่อที่อยู่บนหน้าปก
*เื่ราวการเดินทางของ ไร ริวซากิ*
"นี่เป็เื่เกี่ยวกับอะไรหรอครับ" คุณเอ่ยด้วยความสงสัยแต่ก็รู้สึกชื่นชมกับใบหน้าที่งดงามของเธอ
"เื่นี้เป็เื่เกี่ยวกับเด็กสาวที่้าจะเป็วีรสตรีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ค่ะ อยู่ในหมวดหมู่ แฟนตาซี ผจญภัย แล้วก็แอ็คชั่นค่า..."
"แล้วมันสนุกเพราะอะไรหรอครับ ดูแล้วก็เหมือนๆเื่อื่น จุดที่น่าสนใจก็มีแค่หน้าตาของเธอ"
คุณพูดด้วยความไม่เข้าใจว่ามันดียังไง
"ขออภัยทีค่า...พอดีชั้นเธอบายไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ แต่เื่นี้ส่วนสำคัญอยู่ที่ระหว่างทางค่า...ว่าเธอจะต้องเจออะไรบ้าง"
"เอิ่ม ผมจะเชื่อคุณก็แล้วกันครั้งแรกฟรีใช่มั้ยผมจำได้นะ"
"ใช่ค่ะ สามารถใช้บริการได้จนกว่าจะหมดเลยค่า...ในการใช้บริการครั้งแรก"
"งั้นผมเอาเื่นี้ก็ได้ พอดียังไม่ค่อยชินกับการบริการแบบนี้สักเท่าไหร่"
คุณคิดในใจด้วยความหวังว่าสิ่งนี้จะช่วยทำให้มีความสุขขึ้นได้จริงๆนะ
"งั้นเอาตามนี้นะคะ"
ในที่สุดเธอก็พูดแบบปกติได้สักที
"เดี๋ยวก่อนครับ แล้วมันเริ่มการใช้บริการยังไงหรอครับ"
"อ๋อ... ง่ายๆค่ะก็แค่นำหนังสือนั่นมาให้ดิฉัน...แล้วที่เหลือดิฉันจะจัดการให้เองค่ะ"
เธอกลับมาพูดติดขัดแบบเดิมอีกแล้ว
คุณยื่นหนังสือไปให้กับ คุณเม็มโม แล้วจากนั้นเธอก็เปิดหนังสือ ออกข้างในนั้นว่างเปล่าไม่มีอะไรเลยจากนั้น ความฝันสีขาวที่ว่างเปล่าของคุณก็เริ่มเปลี่ยนไป เป็บรรยากาศธรรมชาติที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อน
"ทุกสิ่งที่คุณจะได้เห็นนี้...คุณจะทำได้แค่การรับชมนะค้า...การบริการจะเสร็จสิ้นในตอนที่คุณตื่น"
เม็มโมกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉื่อยชาอีกครั้งนึง
"เรามาเริ่มกันดีกว่าค่า...ฉันจะแสดงให้คุณได้อ่านเอง..."
"อ้อ...แล้วก็อีกอย่างนึง...ช่วยฉันตัดสินด้วยนะค้า...ว่า..."
"ความทรงจำของเธอมีค่าพอจะจดจำหรือไม่"
1K
