"พลอย"ผมเห็นเธอก็ใมากเพราะผมเคยบอกเธอเเล้วว่าอย่ามาที่ทำงานของผม
"คุณมาได้ยังไง ผมเคยบอกคุณแล้วหนิ"ผู้หญิงของผมทุกคนไม่เคยมาถึงที่ทำงานของผมเลย
"ก็เเฮียไม่มาหาพลอยสักทีพลอยก็ต้องมาหาเฮียสิค่ะ"
"รู้ไหมพลอยรอเฮียนานเเค่ไหน"เธอเดินเข้ามากอดผม
"พลอยปล่อยเฮียย"ผมกลัวมีคนเห็นจริงๆครับ เเล้วยิ่งถ้าคุณแม่มาเห็นผมต้องเเย่เเน่ๆ
"อะไรกันค่ะ นี่เฮียจะทิ้งพลอยจริงๆใช่ไหมค่ะ พลอยไม่ยอมๆ"เธอโวยวายเสียงดัง
"พลอยใจเย็นๆสิ"
"ไม่ค่ะ พลอยไม่ยอมจริงๆนะคะ"เธอเริ่มเอ๊ะอะโวยวายอีกครั้ง
"เฮียโดนบังคับ...."ในที่สุดผมก็เล่าทุกอย่างให้เธอฟัง เธอดูใจเย็นลง
"มันคือเื่จริงใช่ไหมค่ะ"
"อืมม"
"พลอยดีใจที่สุดเลยค่ะ"เธอเข้ามากอดผม
"แต่เฮียขอร้องพลอยกลับไปก่อนนะเดียวเฮียไปหา"
"ได้ค่ะ พลอยกลับก่อนนะคะ จุ้บ จุ้บ"เธอเข้ามาจุ้บเเก้มผมทั้ง2ข้าง
"เห้อออ กลับไปได้สักที"
"ไลลา..."สักพักไลลาเดินเข้ามา
"เออ...คุณมาได้ยังไง"
"คุณแม่ให้เอาข้าวมาให้คุณค่ะ"
"อ่อ.....แล้วมานานรึยัง"
"สักพักเเล้วค่ะ"หมายความว่าเธอต้องเห็นพลอยสิ เหอะให้ตายเถอะทำไมเื่มันวุ่นขนาดนี้
"เออ...เเล้วเธออจะ..."
"ฉันจะมาขอพี่คิมพายายไปหาหมอค่ะ"เธอพูดไม่มองหน้าผมสักนิด
"วันไหนเหรอ"
"อาทิตย์หน้าค่ะ"
"อ่อเอาสิ เดียวฉันไปส่ง"
"ไม่เป็ไรค่ะ พี่คิมคงมีงานให้ดูแลอีกเยอะ"
"อ่อออ...."
"ไลกลับก่อนนะคะ"ไลลากำลังจะเดินออกจากห้องไปผมเลยคว้ามือเธอเอาไว้
"เดียวสิ"
"ค่ะ"
"กลับพร้อมฉัน"
"เออ..."
"มานี่ มานั่งรอฉันตรงนี้นะ"ผมลากเธอไปยังโซฟาของผม
"เดียวฉันเช็คเอกสารอีกแปปก็เสร็จเเล้ว"
"ค่ะ"ระหว่างผมนั่งทำงานเธอก็นั่งอ่านหนังสือที่โซฟารอผม ผมหันนไปมองเธอเป็ระยะ ระยะเธอน่ารักมากเธอเหมือนเด็กที่น่าถนุถนอมมากๆเลยครับ ใจผมนี่เต้น ตุ้บ ตุ้บ หรือว่าผมจะเริ่มชอบเธอขึ้นมาเเล้ว
"พี่คิมค่ะ พี่คิมม"
"ห้ะๆ"
"โทรศัพท์ค่ะ"ใช่เสียงโทรศพท์ในห้องดังผมมั่วเเต่มองหน้าเธอเลยไม่ได้สนใจโทรศัพท์เลย
"อ่อๆ เออ"
"ครับ ตอนนี้เลยใช่ไหมครับ"
"เออ....ได้ครับ"
"เธอรอที่ในห้องก่อนนะ พอดีฉันมีประชุมด่วนอ่ะ"
"ค่ะ"
"อย่าพึ่งกลับล่ะ ถ้ากลับเธอ....."
"ค่ะ ฉันจะรออยู่ในห้องโอเคไหมค่ะ"
"อืมดี เดียวฉันไปประชุมก่อนล่ะ"
ไลลา
"ไลลาลูกช่วยเอาข้าวเที่ยงไปให้พี่คิมได้ไหมลูก"
"ได้ค่ะ คุณเเม่"คุณแม่ขอช่วยให้ฉันเอาข้าวเที่ยงไปให้พี่คิม โดยมีลุงจิตคนขับรถของคุณเเม่มาส่งฉัน
"ขอบคุณมากค่ะลุง "
"เดียวผมรอตรงนี้นะครับคุณหนู"
"ไม่ต้องรอค่ะ เดียวหนูกลับเองว่าจะเเวะซื้อของสักนิดด้วยค่ะ"
"ได้ครับ"หลังจากนั้นฉันก็ขึ้นมาหาพี่คิมที่ห้อง ระหว่างทางพนักงานพากันสวัสดีฉันกันนทุกคน เพราะทุกคนรู้ว่าฉันเเต่งงานกับพี่คิม
"คุณไลลา"ฉันเดินมาหน้าห้องเขาเเละเหมือนกับว่าเลขาของพี่คิมใมากที่ได้เห็นฉัน
"สวัสดีค่ะ"
"เอออ...คุณไลล"ฉันเหมือนกับได้ยินเสียงเอ๊ะอะโวยวายมาจากในห้อง พอฉันฟังชัดๆ นั้นมันเสียงผู้หญิงที่ใส่ชุดดำมางานเเต่งฉัน
"เอออ เดียวฉันไปเรียกคุณคิมให้นะคะ"
"ไม่เป็ไรค่ะ"ฉันเลยยืนนฟังอยู่เเบบนั้นเเละได้ยินทุกอย่างที่เขาพูด เอาง่ายๆคือฉันคือเมียจ้างของเขา หึมันเจ็บเหมือนกันนะ ทั้งๆที่ฉันไม่ได้เป็อะไรกับเขาเเต่รู้สึกเจ็บจริงๆ ฉันได้เเต่พูดกับตัวเองว่าอย่าคิดอะไรให้ลึกซึ้งไปมากกว่านี้
748
