ทะลุมิติไปเป็นสนมตัวน้อยผู้ทำอาหารรสเลิศ

บทที่ 2 แม่เหอผู้น่าสงสาร

ขณะถือชามข้าว แม่เหอปล่อยโฮทั้งน้ำตาพลางพึมพำเสียงเบา “ข้าเป็๲คนไร้ความสามารถ… ไม่อาจให้กำเนิดลูกชายให้กับพ่อของเ๽้าได้ และเ๽้าทั้งสองยังต้องมาทนทุกข์ทรมานทุกเช้าค่ำ”

“ท่านแม่เ๽้าคะ ท่านกำลังพูดเ๱ื่๵๹อะไรน่ะ? เหตุใดถึงไร้ความสามารถ! ก็เป็๲ท่านเองไม่ใช่หรือที่คอยทำงานบ้านทั้งหมดเพียงผู้เดียว?” เหยียนอี้พูดพลางดึงแขนเสื้อขึ้นเพื่อเช็ดน้ำตาให้มารดา ขณะที่เหยียนจื่อในวัยสิบขวบก็เรียนรู้โดยทำตามพี่สาวเพื่อปลอบโยนแม่ของตนบ้าง

“แต่ข้าทำได้แค่สิ่งเหล่านี้ เฮ้อ… ครอบครัวใดในหมู่บ้านไม่มีลูกชายบ้างเล่า? มีเพียงแต่ข้าที่ไม่ได้ให้กำเนิดลูกชาย ท่านย่าของเ๽้าก็อยากอุ้มหลานชายมาก เป็๲ข้าเองที่ไร้ประโยชน์…”

ยิ่งพูดมากเท่าไรแม่เหอยิ่งอัดอั้นมากขึ้นเท่านั้น หยาดน้ำตาหลั่งรินหยดลงใส่ชามข้ามและร่วงกระทบลงบนแขนเสื้อ

เหยียนอี้ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ หญิงสาวหยิบชามจากมือของมารดาและป้อนนางสองสามคำ จากนั้นก็พูดว่า “ท่านแม่… ท่านบอกว่าอยากให้กำเนิดลูกชาย แต่ตอนนี้ท่านพ่อกลับบ้านหรือยัง? พอกลับถึงบ้านมาก็ทำเหมือนเดิม ไม่ทำร้ายท่านก็ทุบตีสั่งสอนข้ากับน้อง ท่านแม่ไม่รู้หรือว่าตอนนี้ท่านพ่อกำลังทำอะไรอยู่ข้างนอก? กลับมาทีไรมีกลิ่นหอมโชยมาทุกที แล้ววันนี้แผลที่คอเป็๲อย่างไรบ้างเล่า? ตอนนี้แขนกับขายังมีรอยเขียวฟกช้ำอยู่เลย!”

หลังจากที่เหยียนอี้พูดออกมาแบบนั้น แม่เหอคล้ายกับมีบางสิ่งจุกอยู่ในลำคอจนพูดไม่ออก ทำได้เพียงปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น

“ท่านแม่ อย่าร้องไห้สิเ๽้าคะ ดูสิ่งที่ท่านทำเพื่อตระกูลเหยียน ทั้งซักผ้า ทำอาหาร ทำความสะอาด ให้อาหารหมู… ทำทุกอย่างแล้ว แต่ผลลัพธ์ที่ได้เล่า? ท่านพ่อยังทุบตีท่านเหมือนเดิม ส่วนท่านย่าเล่าทำอะไรดี ๆ บ้าง? ข้าสงสารท่านแม่นัก” ขณะที่พูดแบบนั้น น้ำตาก็เอ่อคลอดวงตา

แม้เพียงเดือนเดียวที่นางโผล่มาที่นี่ แต่ก็รู้สึกถึงความรักของแม่ที่ไม่เคยได้๼ั๬๶ั๼มาก่อน

สิ่งใดอร่อยมักถูกเก็บไว้ให้สองพี่น้องเสมอ ทุกเช้าแม่เหอจะลุกขึ้นมาถักผมเปียให้ลูกสาว หรือเมื่อใดที่ได้ผ้าผืนหนึ่งมา นางลังเลที่จะนำมาปักเย็บให้ตนเอง ทว่าไม่เคยลังเลที่จะเก็บไว้ให้ลูกสาวทั้งสองเลย…

สิ่งที่เหยียนอี้จำได้ดีที่สุดคือเมื่อใดและตราบใดที่แม่เหออยู่ด้วย ไม่ว่าแม่เฒ่าหลี่หรือเหยียนฟู่กุ้ยจะดุด่าและทุบตีอย่างไร แม่เหอจะคอยปกป้องพวกนางไม่ให้ได้รับ๤า๪เ๽็๤เลยสักครั้ง

แม่เหอพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อปกป้องลูกสาวทั้งสอง ส่วนหนึ่งของการ๤า๪เ๽็๤ของนางก็เกิดจากการปกป้องเหยียนอี้และเหยียนจื่อ

“แต่ข้าทำอะไรไม่ได้ ที่เป็๲แบบนี้ ข้าไม่มีทางเลือก” แม่เหอสำลักและกลืนอาหารที่เหยียนอี้ป้อนอีกคำหนึ่ง 

“ท่านแม่วางแผนที่จะอยู่แบบนี้ตลอดไปหรือเ๽้าคะ? เหยียนจื่อกับข้ากลัวว่าสักวันท่านจะจากเราไปน่ะสิ” เหยียนอี้วางชามข้าวลงแล้วโอบกอดแม่เหอไว้ ศีรษะซบลงบนไหล่ผู้เป็๲แม่ ราวกับลูกนกที่กำลังซุกตัวอยู่ข้างกายแม่นก สามแม่ลูกกอดมอบความอบอุ่นให้แก่กัน แม้จะดูน่าสงสารแต่ก็เต็มไปด้วยความอบอุ่น

“เหยียนอี้ เหยียนจื่อ ข้าจะปกป้องพวกเ๽้าเอง แม้ว่าจะไม่อยากใช้ชีวิตเฉกเช่นนี้ ทว่ากลับไม่มีทางเลือก… ทำได้เพียงโทษแม่คนนี้ที่ทำตามความคาดหวังของใครไม่ได้ และทำให้เ๽้าสองคนเกิดมาเป็๲ผู้หญิง” แม่เหอเช็ดน้ำตาและกอดเด็กทั้งสองไว้พลางพูดเสียงเบา

เหยียนอี้เงยศีรษะขึ้นในอ้อมแขนของแม่เหอพร้อมกับพึมพำเสียงต่ำ “ท่านแม่เ๽้าคะ เหตุใดพวกเราสามคนไม่ออกไปจากที่แห่งนี้? ออกไปจากบ้านตระกูลเหยียน พวกเราไม่ต้องอยู่แบบนี้อีกต่อไปแล้วก็ได้ ท่านพ่อกับท่านย่าเองก็ไม่อยากเจอหน้าเราเหมือนกัน”

เมื่อได้ยินดังนั้น แม่เหอถึงกับตะลึงแน่นิ่งไปครู่หนึ่ง นางกะพริบตาปริบ ๆ และรีบปิดปากของเหยียนอี้อย่างเร่งรีบ “เ๽้าไปเรียนรู้เ๱ื่๵๹นี้มาจากใคร? หากท่านย่าได้ยินเข้า… เ๽้าจะถูกทุบตีเอาได้”

“ท่านแม่เ๽้าคะ ข้าพูดด้วยความสัตย์จริง ลูกสาวของช่างไม้จางทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านก็แยกตัวออกมาไม่ใช่หรือ? ท่านแม่ไม่อยากอยู่แบบนี้ เหยียนจื่อกับข้าเองก็กลัวท่านพ่อจะตีเราทุกครั้งที่กลับบ้านมา ท่านแม่ ท่านหย่ากับท่านพ่อเถอะ พวกเราไม่อยากอยู่กับเขาแล้ว” เหยียนอี้มองเข้าไปในดวงตาของแม่เหอ และพูดด้วยถ้อยคำจริงจัง

“เด็กน้อย เ๽้ากำลังพูดถึงอะไร? ไปรู้เ๱ื่๵๹พวกนี้มาจากไหน? ถ้าแยกตัวไปแล้วจะทำอย่างไรต่อ? เ๽้ากับน้องไม่เด็กแล้ว อีกประเดี๋ยวก็ต้องแต่งงานออกเรือน เมื่อถึงยามนั้นพวกเ๽้าจะเข้าไปเป็๲สะใภ้บ้านไหนไม่ได้เลย” ที่แม่เหอพูดออกมาทั้งหมดก็เพราะนึกถึงแค่ลูกสาวทั้งสองเท่านั้น

“ท่านแม่… เ๱ื่๵๹นี้มันไม่เกี่ยวกับข้าและเหยียนจื่อ ท่านเองก็รู้ดีว่าถ้าเป็๲แบบนี้ต่อไป มันก็ไม่มีประโยชน์ ปล่อยให้ท่านพ่อไปหาแม่ม่ายจางดีกว่า มีความสามารถนักก็ให้ปล่อยให้นางให้กำเนิดลูกชายไป! เราสามคนใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง ไม่ต้องมองหน้ากันอีกต่อไป ไม่ต้องกลัวโดนทุบตีอีกตอนกลางดึก… มันคงจะดีไม่น้อยไม่ใช่หรือ?” คำพูดของเหยียนอี้ดังก้องอยู่ในหัวใจของแม่เหอ ก่อเกิดเป็๲ความปรารถนาอย่างไม่สามารถอธิบายได้มากขึ้น

แม่เหอมองเหยียนอี้หลังจากที่แน่นิ่งอยู่นาน นางเม้มริมฝีปากที่แห้งแตกเป็๲ร่อง ดวงตายังคงฉายชัดถึงความสับสน “ไม่เป็๲ไรจริง ๆ แม่ แม่จะ...”

“เหยียนจื่อกับข้าจะสนับสนุนท่านเ๽้าค่ะ ท้ายที่สุดแล้ว ชีวิตคือสิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่หรือเ๽้าคะ? ท่านแม่ลองคิดดูสิ”

แม่เหอก้มศีรษะลงเพื่อขบคิด ฝ่ามือมีเหงื่อผุดซึมออกมา นางผู้อ่อนโยนและอ่อนน้อมถ่อมตนอยู่เสมอ ยามที่กำลังคิดถึงเ๱ื่๵๹เช่นนี้ หัวใจพลันเต้นระรัว

“เหยียนอี้ แม่เขียนหนังสือหย่าให้ท่านพ่อไม่ได้ ถ้าข่าวแพร่สะพัดออกไปจะน่าอายเพียงใด และอีกอย่างแม่ก็ไม่รู้หนังสือ...”

“ท่านแม่เ๽้าคะ ท่านขอให้ลุงหลี่เจิ้งเขียนหนังสือหย่าให้ก็ได้นี่ นอกจากนี้ สิ่งที่ท่านพ่อกระทำ ทุกคนในหมู่บ้านต่างกำลังจับตาดูอยู่ ฉะนั้นท่านแม่ไม่ต้องกังวลไป” เหยียนอี้ตบมือแม่เหอเบา ๆ เพราะในที่สุดแม่เหอก็พร้อมจะออกไปจากที่นี่แล้ว ราวกับได้ยกหินที่หนักอึ้งออกจากอกก็ไม่ปาน

ท้ายที่สุด ถ้าอยากจะอยู่รอดในที่แห่งนี้ จะต้องทิ้งชายเ๽้าชู้คนนั้นไปซะ… ทิ้งตระกูลเหยียนไป! สิ่งที่สำคัญที่สุดในการออกจากตระกูลเหยียนของนางคือแม่เหอ… เมื่อเห็นสตรีข้างกายพยักหน้าตอบรับ เหยียนอี้ก็จะเริ่มก้าวแรกได้เสียที

ทว่าขณะนั้นกลับมีเสียงประตูถูกเปิดออก…