ตำนานผู้วิเศษ

"นักรบสามดาบและสี่ดาบงั้นเหรอ..." เสียงของเซี่ยซีหานพูดกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับมองชายกลุ่มใหญ่ ที่ควบขี่หมาป่าประจัญบาน อันเป็นสัตว์ร้ายท้องถิ่นเช่นเดียวกับหมีขาวยักษ์

เพียงแต่แทนที่มันจะดูน่าหวาดกลัว เพราะชายเหล่านั้นสวมเกราะอ่อนที่มีตราสัญลักษณ์ของนักรบยอดฝีมือที่มีรูปดาบกับตัว แต่มันกลับดูเหมือนชายกลุ่มนี้ดูน่าสมเพชแบบแปลกๆ

หมาป่าประจัญบานที่ตัวผอมแห้ง แทบจะทุกตัววิ่งหอบแดก และลิ้นห้อยคล้ายใกล้จะตาย ชายที่อยู่ด้านบนก็ดูผอมจนไม่เข้ากับเกราะอ่อนที่หลวมโฮก จนคล้ายเด็กขโมยเสื้อพ่อที่ตัวใหญ่มาใส่

"นี่มันอะไรกันวะ?" เสียงเซี่ยซีหานพูดกับตัวเองอย่างแผ่วเบาอีกครั้ง ก่อนจะส่ายหัวและคิดกับตัวเอง 'อย่าบอกนะว่าไอ้พวกนี้ คิดจะมาต้มบิดา และคิดมาปล้นคณะเดินทางของบิดา ถ้าบิดาเชื่อว่ามันคือนักรบสามดาบหรือสี่ดาบบิดาก็โง่แล้ว'

ตงตงเดินไปอีกสักพักใหญ่

ในที่สุดกลุ่มชายที่ดูกักขฬะปนน่าสังเวชก็มาถึง

"ส่งทุกอย่างที่พวกเจ้ามีมาให้กับพวกเรา พวกเราคือกองกำลังหมาล่าเนื้อ!!! อย่าบีบบังคับให้พวกเราต้องลงมือ พวกเราโหดเหี้ยมจริงๆ นะ"

เซี่ยซีหานแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง นี่มันพบโจรที่แสนโหดเหี้ยม ที่ต้องย้ำว่าตัวเอง '!!!โหดเหี้ยม' จริงๆ เหรอเนี่ย

และสภาพพวกมัน แทบจะทำให้เซี่ยซีหานเอาตีนก่ายหน้าผาก อีกนิดพวกเอ็งก็เป็นขอทานดีๆ นี่เอง

...

อีฝานที่ตอนนี้หลบอยู่หลังขาหน้าของตงตง นางเอาหัวชะเง้อมองเหล่าโจรที่น่าสังเวช อยู่ๆ ดวงตากลมเล็กของนางก็มีประกาย

"ลุงกัวจง กัวเหลียง กัวเหยี่ยน" อีฝานหญิงสาวร่างใหญ่พูดพร้อมวิ่งไปด้านหน้าตงตงและโบกมือ

กลุ่มโจรดูเหมือนประหลาดใจ

"อีฝานเป็นเจ้า" กลุ่มชายแซ่กัวยิ้ม

โดยที่ชายชื่อกัวจงรีบแผดเสียงถามนางอย่างรีบร้อน "อีฝานเจ้ากลับมาที่นี่ทำไม ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าได้ข้ามดินแดนของเรา ไปสู่บ้านเมืองที่เจริญแล้วรึ เจ้าไม่ต้องอดมื้อกินมื้อจากคณะเดินทางของเหล่านักรบยอดฝีมือ โดยการนำของท่านโหย่งเต๋อไม่ใช่เหรอ นอกจากนั้นภรรยาข้าและลูกๆ ข้าล่ะ พวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง..."

อีฝานได้ยินแบบนี้นางก็เริ่มเบะปาก นางอาจจะเป็นหญิงสาวตัวใหญ่ แต่ใจนางยังเล็กและเปราะบาง

"ลุงกัวภรรยาท่านและพี่สาวกัวซู่ พวกนางน่าจะตายไปแล้ว..." อีฝานพูดไปก็เช็ดน้ำตาไป

กัวจงร่างสั่นเทา พูดคำว่าไม่จริง ไม่จริง ออกจากปากมันหลายครั้ง

กัวเหลียงที่เป็นน้องชายของกัวจงตอนนี้เริ่มดูร้อนรน

"ลูกข้า ลูกของข้าละ" กัวเหลียงถามอีฝาน

อีฝานนางยิ้มก่อนจะตะโกนเรียกใครสักคนในคณะเดินทางของเซี่ยซีหาน มีเด็กชายร่างผอมคนหนึ่งวิ่งออกมาจากรถลาก ที่ด้านบนมีลักษณะคล้ายกระโจม

"ท่านพ่อ" เด็กชายร่างผอมในเสื้อคลุมหนาใหญ่ วิ่งเข้าไปกอดกัวเหลียง

ภาพแบบนี้ช่าง... 'นี่ข้ามางานพบญาติเหรอ?' เซี่ยซีหานบ่นกับตัวเองเบาๆ แม้จะปากหมาไปนิด แต่มันก็ไม่อาจจะปิดซ่อนสายตาแห่งความอบอุ่นและมีความสุขของตัวเองเมื่อเห็นภาพเช่นนี้ได้

"มันเกิดอะไรขึ้น..." กัวจงกำลังถามอีฝานหญิงร่างใหญ่

แต่ในขณะนั้น ในกลุ่มของมันก็มีชายคนหนึ่งพูดขึ้น เสียงของมันได้ยินแล้ว ทำให้เซี่ยซีหานไม่สบอารมณ์แม้แต่น้อย

"บัดซบ! พวกเจ้าหยุดคุยกันได้แล้ว พวกเรามาเพื่อปล้นและเอาทุกอย่างของพวกมัน กองกำลังของเราไม่ใช่กลุ่มการกุศล" พูดจบชายกักขฬะคนนี้ก็ยิ้ม และลิ้นเลียไปที่ริมฝีปาก "ข้าจะล้มไอ้หมีตัวใหญ่นี่และย่างเนื้อมันกิน" ตงตงได้ยินที่ชายผู้นี้พูด และมันมองจ้องชายคนนี้อย่างไม่พอใจ ตงตงเอานิ้วมันสะกิดเซี่ยซีหานเร็ว และชี้ไปที่ชายคนนั้น คล้ายตงตงกำลังบอกกับเซี่ยซีหานว่า ตงตงอยากตบหัวมันให้แบนไปเลย

ชายกักขฬะคนนี้และคนของมัน ควบขี่หมาป่าประจัญบานของมัน มาด้านหน้าอย่างช้าๆ สังเกตดีๆ หมาป่าประจัญบานของมันและคนรอบตัวของมัน อีกราวสามคน ดูจะมีสภาพที่ดีกว่าหมาป่าประจัญบานของคนอื่นๆ

บนเกราะอ่อนของมันที่อกซ้ายตราสัญลักษณ์ดาบ ตราไว้ถึงห้าดาบ!!!

'ล้อกันเล่นใช่ไหม สภาพคนแบบนี้เป็นนักรบห้าดาบ' เซี่ยซีหานพูดในใจตัวเอง แม้ชายที่ดูกักขฬะคนนี้จะไม่ได้ดูผอมแห้งจนน่าสมเพช แต่มันก็ไม่ได้ดูแข็งแกร่งแม้แต่น้อย เรียกได้ว่าหน้าตัวประกอบ ร่างกายของพวกลูกกระจ๊อกชัดๆ แต่ที่อกซ้ายบนเกราะอ่อนของมัน กับมีห้าดาบตราอยู่แทบทุกคน

ในมือเซี่ยซีหานปรากฏเป็นขวานขนาดเล็ก ที่สร้างจากธาตุไม้และดิน เซี่ยซีหานปามันอย่างรวดเร็วไปที่ชายผู้นั้น เพื่อทดสอบ

ขวานเล็กแหวกอากาศจนเกินเป็นเสียง มันเร็วมาก

"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา บัดซบ! ใครกล้ารอบโจมตีข้า ข้าคือนักรบห้าดาบ!!!" เสียงกรีดร้องแผดดัง ขวานของเซี่ยซีหานปาทะลุเกราะอ่อน และปักเข้าไปที่ร่างชายกักขฬะ ทุกคนตื่นตะลึงและงงงัน

"ข้าให้โอกาสเจ้าได้พูดอีกที" เสียงเซี่ยซีหานพูดอย่างเย้ยหยัน เซี่ยซีหานยืนขึ้น ตอนนี้มันมีร่างที่ใหญ่โต กล้ามแขนมันเป็นมัดใหญ่โตยิ่งกว่าหัวเด็ก ราวกับว่าทั้งชีวิตมันทุ่มให้กับการเล่นเวทและเพาะกล้าม

จื้อเยว่เด็กหญิงน่ารักที่อยู่ในมือเซี่ยซีหาน นางเอานิ้วจิ้มไปที่กล้ามปูของเซี่ยซีหาน ที่ไม่รู้อยู่ๆ ก็มีมันได้ยังไง นางรู้สึกว่ากล้ามของเซี่ยซีหานประหลาดเพราะมันแข็งมาก

แน่นอนสิ่งนี้ไม่ใช่กล้ามที่แท้จริงของเซี่ยซีหาน แต่มันเกิดจากสองทักษะพลังวิเศษปีศาจไร้หน้าและทักษะธาตุดินอันบริสุทธิ์ของมัน ทำให้มันสร้างร่างกายของตัวเองให้ดูประหลาดและเหมือนจริงได้ แต่นั่นก็เฉพาะสำหรับคนธรรมดาที่จะมองไม่ออก

ไม่ใช่กับผู้วิเศษที่แท้จริงแน่นอน

"ทำไมตัวใหญ่แบบนี้"

"หรือเขาคือนักรบห้าดาบที่แท้จริง ไม่สิ ร่างกายแบบนี้เขาต้องแข็งแกร่งยิ่งกว่านักรบห้าดาบ ข้าเคยได้ยินมาว่า นักรบที่ได้ห้าดาบ พวกเขาต่างมีร่างกายที่ราวกับสัตว์ร้าย ศาสตราวุธธรรมดาแทบจะฟันไม่เข้า"

...

"เจ้าคิดจะปล้นข้า..." ใบหน้าของเซี่ยซีหานในร่างที่ใหญ่โตแม้จะดูเด็ก แต่ตอนนี้ทุกคนกำลังหวาดกลัวกับร่างที่ราวกับสัตว์ร้ายของเขา

ชายกักขฬะคนนั้นปากสั่น

"นะ... นะ... นายท่าน โปรดเมตตาข้า"

"พวกเจ้าต่างเป็นนักรบห้าดาบ สี่ดาบและสามดาบกันไม่ใช่เหรอ ทำไมพวกเจ้าถึงกล้าขอร้องความเมตตา นักรบเช่นพวกเราไม่ขอร้องความเมตตาจากใคร" เสียงเซี่ยซีหานแข็งกร้าว

"นายท่านได้โปรดเมตตา ข้าคือคนของกองกำลังหมาล่าเนื้อ หากข้าตาย นายท่านติงฉีผู้ได้ฉายาปีศาจสีขาวต้องฆ่าท่านแน่ ท่านรู้หรือไม่นายท่านติงฉีของข้าคือนักรบหกดาบ ที่ในอีกไม่ช้าเขาก็จะได้เป็นนักรบเจ็ดดาบ หลังบรรลุการเป็นผู้วิเศษที่แท้จริง"

จากคำข่มขู่ อยู่ๆ ดวงตาของเซี่ยซีหานก็เปลี่ยนไป ตอนแรกมันคิดว่าคนกลุ่มนี้ก็แค่ปลอมตัวเป็นพวกหมาล่าเนื้อและออกล่า พวกมันคือโจรกระจอก

แต่ดูท่าพวกมันจะเป็นคนของกลุ่มหมาล่าเนื้อจริงๆ

และไอ้กลุ่มหมาล่านี้ สำหรับเซี่ยซีหานมันแอบมีความแค้นอยู่ไม่น้อย

ครั้งหนึ่งไอ้พวกนี้เคยพยายามส่งพวกของเซี่ยซีหานไปตายในถ้ำอัญมณี

"จื้อเยว่เด็กดี เจ้าจงปิดตาสักแป๊ปนะ และพี่ซีหานจะให้ขนมแข็งเจ้าอีก"

"เจ้าคะ" จื้อเยว่พยักหน้าพร้อมรีบปิดตา เซี่ยซีหานวางนางไว้บนหลังของตงตงก่อนจะ

!!!ฟุบ

ราวกับสัตว์ร้ายทะยาน

ร่างเซี่ยซีหานพุ่งไปตรงหน้าชายกักขฬะที่แสนปากดี ขวานใหญ่ของเซี่ยซีหานตวัดขึ้น

ศีรษะของหมาป่าประจัญบานและชายกักขฬะ ลอยสูงทำเลือดสาดกระเซ็นในทันที

"เจ้ากล้าขู่ข้า" เสียงของเซี่ยซีหานดูห้าวหาญ ดวงตาของมันจ้องไปที่คนที่เหลือ แต่ละคนร่างสั่นระริก

เซี่ยซีหานตวัดขวานใหญ่ของตัวเองอีกสามที คนที่น่าจะเป็นคนกลุ่มเดียวกับชายกักขฬะร่างขาดครึ่ง

ชายหลายสิบมองเซี่ยซีหานร่างสั่นเทา

นั่นเพราะกลุ่มคนที่เซี่ยซีหานพึ่งสังหารไป ถึงพวกเขาจะไม่ใช่นักรบห้าดาบจริงๆ แต่พวกเขาคือนักรบหนึ่งดาบจากกองกำลังหมาล่าเนื้อ เป็นหัวหน้าคณะกองโจรของกลุ่มโจรนี้

ในขณะที่เซี่ยซีหานจะยกขวานตัวเองขึ้น เพื่อปลิดชีพพวกสวะที่เหลือ เสียงของอีฝานก็ดัง

"!!!ท่านผู้มีคุณช้าก่อนเจ้าคะ"