บึ้ม~
'นึกแล้วเชียว เป็อย่างที่คิดจริงด้วย'มาร์ทตินคิด
"ฉันจัดการเอง"ครามพูดขึ้นก่อนจะเล็งปืนออกไปนอกรถก่อนที่จะเหนี่ยวไกปืนฝังะุไปยังบนร่างคิดส์ทันที
ปัง!
"หืม"มาร์ทตินจ้องคิดส์ที่หลงทันอย่างหวุดหวิด แต่ทว่าก่อนหน้านั้นเขาเห็นคิดส์ที่กำลังหายใจหอบ มือข้างนึกกุมไหล่ขวาเอาไว้'าเ็? หรือว่า...'
"ชิ พลาดงั้นเหรอ"คิดสบถออกมาอย่างหัวเสียงขนาดที่มาร์ทตินจ้องไปทางชายปริศนาที่แสยะยิ้มอยู่ก่อนตามแพรววาไป
"หยุดลงฉันจะลงเดี๋ยวนี้!"รถได้เบรกกะทันหันพร้อมร่างมาร์ทตินที่พุ่งออกไปอย่างชำนาญ
"แกจะไปไหน"ครามถามขึ้นขนาดจ้องมาร์ทตินที่ไม่แม้จะหันกลับมาตอบ
"เอาไงต่อดีครับ"คนขับรถถามขึ้น
"ตาม!"
ปัง!
เสียงปืนและเสียงกรีดร้องดังประสานเสียงกันไปทั่วบริเวณนั้น หากใครอยู่ใกล้พื้นที่นั้นจะได้ยิน แพรววาที่กำลังเสียสติอยู่ยังคงเร่งฝีเท้าอย่างไม่คิดชีวิต ขอเพียงแค่รอดออกไปจากที่นี่ได้ เธอก็สามารถตามคนมาช่วยนามิได้แล้ว
'อย่างเป็อะไรเลยนะนามิ'ใน่ที่เธอกำลังครุ่นคิดแพรววาไม่ได้สังเกตบุคคลมาใหม่ที่เข้าประชิดตัวเธอ
หมับ!
มือใครบางคนเข้ามาจับแขนเธอแล้วรวบกอดเธอไว้ใน่ความเป็ความตาย อีกทั้งยังอยู่ใน่สติที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เธอใช้เท้าเหยียบอีกฝ่ายทันทีก่อนที่จะหาทางรอดให้กับตัวเอง
"โอ๊ย~"
เมื่อมืออีกฝั่งคลายออกเธอใช้จังหวะนี้เร่งฝีเท้าทันทีโดยไม่สนใจมองหน้าอีกฝ่ายว่าเจ็บมากเพียงใด
'สมน้ำหน้า อย่าหวังว่าจะจับฉันได้เลย'
แพรววาด่าขึ้นมาจากก้นบึ้งสุดหัวใจที่บังอาจมาทำให้เธอทั้งกลัวและใ
ปัง! ปัง! ปัง!
กรี๊ด!!!
แพรววากรีดร้องอีกครั้งในจังหวะที่กำลังด่าบุคคลที่เข้ามาจับแขนเธอ
"อย่าใช้ปืนจับเป็มาซะ"
"ครับ"
แฮ่ก! แฮ่ก!
แพรววาเข้ามาพิงหอบเหนื่อยอยู่หลังต้นไม้เมื่อหนีมาได้ครึ่งชั่วโมง โดยที่เธอไม่ลืมสังเกตรอบๆ ด้านที่เวลานี้มีเพียงแสงจากดวงจันทร์ส่องให้เห็นรอบๆ ด้านที่มีสายลมพัดไปมา
"เอ๋!"
"หึ"แพรววาอ้าปากค้างเมื่อเธอเห็นลูกน้องคิดส์ใครบางคนกำลังวิ่งมาทางเธอแล้วหันมาสบตาเธอพอดิบพอดี"ยัยตัวแสบ"
ปัง!
กรี๊ด!!!
แพรววาที่ยังไม่ทันได้พักหายเหนื่อยอย่างเต็มปอดกับต้องวิ่งหนีหายนะที่เกิดขึ้นกับเธอ ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้ว่าไปสร้างบาปกรรมที่ใดกัน
"พี่ค่า~ ช่วยแพรวด้วย หากแพรวออกไปจากที่นี่ได้ ต่อไปแพรวสัญญาเลยว่าจะเชื่อฟังและไม่ขัดคำสั่งพี่อีกแล้ว"
ปัง!
กรี๊ด!!!
"โถ่! จะยิงอะไรกันหนักหนาเนี่ย กลัวไม่ได้กินข้าวแดนหรือไง"แพรววาที่ทั้งกลัวทั้งโมโหและเหนื่อยพูดขึ้น ซึ่งไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะได้ยินหรือไม่
"ฉันคงไม่ได้กินข้าวแดนหรอก"
'ได้ยินด้วย'
"เพราะหากจับตัวเธอไปได้คงได้รางวัลอย่างามยังไงละ''
'รางวัล?'
กรี๊ด!!!
ในขนาดที่แพรววากำลังครุ่นคิดอยู่นั้นสองเรียวขาที่เร่งความเร็วอยู่นั้น ไม่ทันระวังขอนไม้ที่อยู่ตรงหน้า จึงทำให้แพรววาที่กำลังวิ่งสะดุดจนร่างกายเธอเสียหลักล้มลง
"อย่าคิดว่าจะหนีรอดเลย"ในจังหวะที่เธอพยายามจะลุกขึ้นยืน ชายที่ตามหลังเธอค่อยชะลอฝีเท้าลงจะจ่อปืนมาทางเธอทำให้แพรววานั่งอยู่ในท่านั้นก่อนมองสำรวจรอบๆ ด้าน
"..."
"ถึงเวลาหยุดเล่นวิ่งไล่จับกันแล้ว"
"นายเป็ใครทำไม้าที่จะจับตัวฉันด้วย"แพรววาถามขึ้นเพื่อจะเบี่ยงเบนความสนใจอีกฝ่าย
"เื่นี้อีกไม่นานเธอจะรู้เอง"ชายแปลกหน้าพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะยื่นมือมาจับข้อมือของแพรววา ในจังหวะนั้นเธอกำดินทรายขึ้นมาก่อนขว้างไปบนใบหน้าของชายแปลกหน้า ทำให้เขารีบลุกถอยออกไป
แพรววาใช้จังหวะนี้รีบยันกายลุกขึ้นยืนก่อนที่เธอจะรีบเร่งฝีเท้าอีกครั้ง
"คิดว่าจะหนีพ้นงั้นหรือ"
ปัง!
กรี๊ด!!!
แพรววาพยายามใช้มือปิดหูและหลบก่อนที่รีบเร่งฝีเท้าต่อไป ทว่าในจังหวะนั้นชายแปลกหน้ากับไม่ขยับเขยื้อนร่างกายเลยด้วยซ้ำ แต่เขาใช้สายตาเล็งไปยังเป้าหมาย นิ้วค่อยๆ ควบคุมไกลปืนก่อนที่ปืน
จะลั่นออกจากกระบอกปืน
"ช่วยไม่ได้ถ้างั้น...ตายซะ"
ปัง!
1K
