เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        วันรุ่งขึ้น

        “คุณหนูพี่อิงเอ๋อร์ไม่ต้องพักสักหน่อยหรือเจ้าคะ?ฟ้ายังไม่ทันสว่างนางก็ฝึกวรยุทธ์อยู่ข้างนอกแล้วเจ้าค่ะ”

        ฝูเอ๋อร์นั่งอยู่ที่ริมหน้าต่างนางเท้าคางมองออกไปข้างนอกด้วยสีหน้าชื่นชม

        “นางมีวินัยยิ่งนัก”

        ไป๋เซี่ยเหอบิซาลาเปาในมือก่อนจะเอาเข้าปากทันทีที่เคี้ยว รสชาติของเนื้อก็โชยเข้าจมูก หอมอบอวลอยู่เต็มปาก

        ทว่าสายตาของนางไม่ได้ละไปจากร่างของเจี่ยงอิงเอ๋อร์แม้แต่นิดเดียว

        ‘ฟิ้ว’

        จู่ๆ วัตถุสีขาวก็ลอยออกมาจากด้านในเรือนมันพุ่งผ่านสายลมอย่างรวดเร็วและตรงดิ่งไปที่เจี่ยงอิงเอ๋อร์

        เจี่ยงอิงเอ๋อร์ที่กำลังจดจ่ออยู่กับการฝึกวรยุทธ์ไม่คาดคิดว่าจะถูกลอบโจมตีนางหยุดการกระทำของตนเองก่อนจะเอนตัวไปด้านหลัง

        ‘ปั้ก’

        ซาลาเปาสีขาวกระแทกเข้ากับร่างของนางด้วยความแรงที่ไม่หนักไม่เบา

        “ไม่เลวเลี่ยงจุดสำคัญได้ดี”

        ยามที่ผู้เยี่ยมยุทธ์ประมือกันย่อมไม่ได้อาศัยความฉูดฉาดอย่างการร่ายรำที่ดูสวยหรูเหล่านั้น

        ทว่าปฏิกิริยาตอบสนองจะช่วยหล่อหลอมฝีมือ

        “ขอคุณหนูโปรดชี้แนะด้วย!”

        “เจ้าแน่ใจหรือ?” ไป๋เซี่ยเหอเลิกคิ้วแววตาทอประกายชื่นชม

        “เจ้าค่ะ”

        “เช่นนั้นก็เตรียมตัวเถิด”

        เจี่ยงอิงเอ๋อร์ถือดาบด้วยท่วงท่าที่เป็นธรรมชาตินางเริ่มใช้เพลงดาบ จากนั้นดาบในมือก็พุ่งไปที่ใบหน้าของไป๋เซี่ยเหอ

        ฝูเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที“คุณหนู ระวังเจ้าค่ะ!”

        ไป๋เซี่ยเหอที่นั่งกินซาลาเปาอยู่ตรงนั้นยังคงสงบนิ่งสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย

        คมดาบใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

        ซาลาเปาในมือถูกขว้างออกไปมันพุ่งเข้าไปกระแทกข้อมือที่กำลังถือดาบอยู่ของเจี่ยงอิงเอ๋อร์

        ราวกับถูกสิ่งของที่มีน้ำหนักพันจินกระแทกเจี่ยงอิงเอ๋อร์รู้สึกเจ็บปวดที่ข้อมืออย่างรุนแรง แม้แต่ดาบในมือยังร่วงลงบนพื้นจนเกิดเสียงดัง

        หากเจี่ยงอิงเอ๋อร์ไม่ได้เห็นกับตาก็ไม่คาดคิดว่าซาลาเปาที่อ่อนนุ่มจะมีอานุภาพร้ายแรงปานนี้ได้

        จากนั้นลำคอของนางก็รู้สึกเย็นวาบเล็กน้อย

        ไม่ทราบว่าไป๋เซี่ยเหอที่นั่งอยู่ตรงนั้นหายตัวไปตั้งแต่เมื่อใดกว่าจะรู้ตัวอีกฝ่ายก็พลิ้วกายมาอยู่ด้านหลัง ในมือถือปิ่นปักผมที่ดึงออกมาจากมวยผม

        ปิ่นดังกล่าวเล็งมายังหลอดเลือดแดงของนาง

        เพียงหนึ่งกระบวนท่าก็ปลิดชีพได้แล้ว!

        ทว่าการกระทำทั้งหมดล้วนเกิดขึ้นตรงหน้าเจี่ยงอิงเอ๋อร์

        นางไม่แม้แต่จะเห็นว่าไป๋เซี่ยเหอลุกจากที่นั่งตั้งแต่เมื่อใดและมายืนอยู่ด้านหลังของนางตั้งแต่เมื่อใด

        ตอนนี้...

        นางรู้สึกเลื่อมใสไป๋เซี่ยเหอมากกว่าเดิม

        “ขอบคุณคุณหนูที่ชี้แนะ!”

        ปิ่นปักผมถูกโยนลงบนโต๊ะความดุดันของไป๋เซี่ยเหอเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นคำกล่าวพร้อมกับยิ้มตาหยี

        “เสียดายมวยผมที่ฝูเอ๋อร์ทำตั้งนานเละหมดแล้ว”

        ฝูเอ๋อร์กลอกตา พลางลูบหน้าอกของตนเอง“มวยผมคือเรื่องเล็ก แต่คุณหนูของบ่าวเจ้าคะ ครั้งหน้าอย่าทำสิ่งที่อันตรายถึงเพียงนี้จะได้หรือไม่? บ่าวตกใจแทบตายแล้วเจ้าค่ะ”

        ไป๋เซี่ยเหอยกยิ้มเล็กน้อย“ก่อนหน้านี้ข้าต้องเผชิญกับการลอบสังหาร ล้วนอันตรายยิ่งกว่าวันนี้แทบทั้งสิ้นฝูเอ๋อร์ เจ้าต้องทำใจให้คุ้นชินนะ”

        ฝูเอ๋อร์เงียบไปชั่วครู่

        “บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ”

        ไป๋เซี่ยเหอยื่นมือไปลูบศีรษะของฝูเอ๋อร์แล้วเอ่ยคำปลอบโยนนาง “ไม่ต้องกังวล คุณหนูของเจ้าโชคดี คนธรรมดาพรากชีวิตไปไม่ได้หรอก”

        “แต่บ่าวก็ยังกังวลอยู่ดีเจ้าค่ะ”

        ฝูเอ๋อร์เริ่มนึกถึงชีวิตในอดีตแม้ว่าจะกินไม่อิ่ม จะสวมใส่เสื้อผ้าไม่อุ่น ทว่าถึงอย่างไรก็ยังมีชีวิตอยู่

        น่าเสียดายที่ฝูเอ๋อร์ไม่อาจล่วงรู้ไปตลอดกาลว่าไป๋เซี่ยเหอในอดีตถูกวันเวลาเช่นนั้นทรมานจนตายไปนานแล้ว

        ไป๋เซี่ยเหอเพิ่งกำชับให้เจี่ยงอิงเอ๋อร์ไปกินข้าวเช้าจู่ๆ ก็มีสาวใช้เข้ามารายงาน

        “เซ่อเจิ้งอ๋องรอท่านอยู่ที่ห้องโถงหลักเจ้าค่ะ”

        ไป๋เซี่ยเหอชะงักเผยสีหน้าที่ดูไม่เป็นธรรมชาติออกมา

        เหตุใดเขาถึงมาอย่างกะทันหันเช่นนี้?

        “ข้าเข้าใจแล้วเจ้าไปก่อนเถิด”

        ภายในห้องโถงหลักของจวนสกุลไป๋

        ฮั่วเยี่ยนไหวในชุดคลุมผ้าดิ้นสีน้ำเงินเข้มนั่งอยู่บนตำแหน่งประธานเรือนผมสีหมึกถูกรวบเหนือศีรษะอย่างหลวมๆ เขาเพียงเอนกายเอกเขนกอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทีเอ้อระเหยทว่าไม่อาจปิดบังรัศมีอันสูงส่งที่แผ่ออกมารอบกายได้แม้แต่น้อย

        เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าไป๋เหล่าฮูหยินต้องเผชิญกับแรงกดดันที่ไร้ลักษณ์ หน้าผากของนางมีเหงื่อผุดขึ้นมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

        “ท่านย่า เราไม่อาจปล่อยให้เซ่อเจิ้งอ๋องทรงรอพี่ใหญ่ด้วยท่าทีเหี่ยวแห้งเช่นนี้ได้กระมังเจ้าคะ”

        น้ำเสียงของไป๋ซูเหอแฝงไว้ด้วยการกระตุ้นเล็กน้อย

        เซ่อเจิ้งอ๋องนั่งรออยู่นานแล้วทว่าไป๋เซี่ยเหอก็ยังไม่ปรากฏตัว นางต้องใจกล้าเพียงใดกัน?

        เหตุใดดวงตาถึงได้ไร้แววเช่นนี้? ไม่รู้ว่าสตรีที่ไม่รู้จักไว้หน้าบุรุษที่คู่ควรจะเป็นถึงว่าที่พระชายาได้อย่างไร?

        เง็กเซียนฮ่องเต้ช่างตาบอดจริงๆ

        ไป๋เหล่าฮูหยินได้สติทันทีดวงตาของนางทอประกาย จากนั้นนางก็เริ่มวางมาดเจ้านาย

        “ย่าแก่แล้วจึงเลอะเลือน ดังนั้นเจ้าจะเลอะเลือนด้วยไม่ได้ยังไม่รีบไปยกน้ำชามาให้ท่านอ๋องอีก”

        การยกน้ำชาเป็นหน้าที่ของสาวใช้โชคดีที่ไป๋ซูเหอเป็นบุตรีของอนุภรรยา ส่วนฮั่วเยี่ยนไหวมีฐานะสูงส่งเป็นถึงเซ่อเจิ้งอ๋อง

        การทำเช่นนี้จึงไม่ทำให้ไป๋ซูเหอเสียหน้า

        ไป๋ซูเหอเดินบิดเอวเพรียวบางจี้ที่ประดับอยู่บนหน้าผากส่งเสียงไพเราะเสนาะหูยามกระทบกัน

        นางเดินไปยังโต๊ะที่ตั้งอยู่ข้างๆฮั่วเยี่ยนไหวด้วยท่วงท่างดงาม นางรินน้ำชาด้วยความเชี่ยวชาญเพียงครู่เดียวน้ำชาก็ส่งกลิ่นหอมอบอวล

        นางยกจอกน้ำชาไว้ในมือ ก่อนจะย่างกรายไปทางฮั่วเยี่ยนไหวอย่างสง่างามรูปร่างนั้นอ่อนช้อย

        นางเคยลอบเพ้อฝันถึงการได้ยืนอยู่ตรงหน้าของฮั่วเยี่ยนไหวมานับครั้งไม่ถ้วนแม้แต่ท่าเดินก็ลอบฝึกซ้อมมาหลายต่อหลายครั้ง

        “ท่านอ๋องเชิญดื่มชาดับกระหายเถิดเพคะ”

        นางกล่าวเสียงเล็กเสียงน้อยฟังดูราวกับระฆังที่แฝงไว้ด้วยความนุ่มนวลอยู่ในนั้น

        ทว่านางกลับแสดงออกได้อย่างพอเหมาะพอเจาะหากมากกว่านี้อีกส่วนจะดูให้ท่า หากน้อยกว่านี้อีกส่วนจะดูจืดชืดเกินไป

        หากเปลี่ยนเป็นบุรุษทั่วไปย่อมเกิดความพึงพอใจในตัวไป๋ซูเหอไปนานแล้ว

        ทว่าฮั่วเยี่ยนไหวกลับไม่เคลื่อนไหวแม้แต่น้อย

        เขาไม่ขยับเขยื้อนเลย ส่วนอิ๋งเฟิงที่ยืนอยู่ข้างกายเขาก็ไม่กล้าตัดสินใจแทนดังนั้นจึงยืนเฉยๆ ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

        น้ำชาเพิ่งต้มมาหมาดๆ

        หากถือเอาไว้ในมือแล้วมอบให้อีกฝ่ายทันทีก็จะไม่รู้สึกร้อนเกินไปนัก

        ทว่าหากต้องยกจอกน้ำชาไว้ตลอดเวลาเช่นนี้...

        ไม่ต้องพูดถึงนิ้วมืออันขาวนวลของคุณหนูอย่างไป๋ซูเหอเลยต่อให้เป็นนิ้วมือที่เคยชินกับการทำงานหนักจนนิ้วด้าน ก็ไม่แน่ว่าจะยกจอกน้ำชาร้อนๆนี้ได้นาน

        ไป๋ซูเหอกัดริมฝีปากล่างน้ำตาคลอเบ้าจวนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ สามารถมองเห็นเงาของโหยวพิงถิงในตัวนางได้

        เพียงแต่ให้ความรู้สึกเลียนแบบเล็กน้อยอย่างยากจะหลีกเลี่ยง

        “อา!”

        สุดท้ายแล้วไป๋ซูเหอก็ทนไม่ไหวนางทำจอกหลุดมือโดยไม่ระวัง น้ำชาหกใส่ชุดคลุมของฮั่วเยี่ยนไหว

        “บังอาจ!”

        อิ๋งเฟิงตกใจจนหน้าถอดสี เขาผลักไป๋ซูเหอไปด้านข้างทันทีก่อนจะเช็ดคราบน้ำให้ฮั่วเยี่ยนไหวจนชุดคลุมแห้ง

        โชคดีที่สภาพอากาศในเดือนสองไม่อบอุ่นนักดังนั้นฮั่วเยี่ยนไหวจึงสวมอาภรณ์หลายชั้น ทำให้เขาไม่ถูกลวกจนบาดเจ็บ มีเพียงชุดคลุมที่เปียกเป็นวงกว้าง

        สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้สองย่าหลานตกใจจนสติหลุดลอย

        “หม่อมฉันสมควรตายเพคะ”

        “หม่อมฉันสมควรตายเพคะ”

        “เฮอะ สมควรตายจริงๆนั่นล่ะ!”

        น้ำเสียงของฮั่วเยี่ยนไหวฟังดูเฉยเมยมันฟังดูเอ้อระเหย ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่

        สตรีที่กล้าทำร้ายเขาไม่สมควรตายหรือ?

        สองย่าหลานตกใจจนหน้าซีดเมื่อได้ยินฮั่วเยี่ยนไหวกล่าวเช่นนั้นไป๋เหล่าฮูหยินไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

        ไป๋ซูเหอเองก็เช่นกัน!

        ทั้งหมดนี้อยู่เหนือความคาดหมายของนางนางคิดว่ายามที่ยกน้ำชา ฮั่วเยี่ยนไหวจะมองเห็นการแต่งกายที่พิถีพิถันของนาง รวมถึงความอ่อนโยนและความเรียบร้อยของนาง

        ทว่าผู้ใดจะไปคาดคิดว่าตั้งแต่ต้นจนจบเขาจะไม่เงยหน้าขึ้นสักนิดเดียว!

        นี่ทำให้นางทนความร้อนที่จอกน้ำชาไม่ได้จนเผลอทำมันหลุดมือ

        ------------------------