ตอนที่ 8.2
รักสี่เศร้า
“ถ้างั้นสองคนนั้นก็ไม่ได้รักกันน่ะสิ” เพียงฝันลงความเห็น แอบเหนื่อยใจแทนรักสี่เศร้าของครอบครัวนี้ เอาชีวิตแต่งงานมาเป็เื่ล้อเล่นหรือไง ส่วนด้านหลังห่างออกไปมีธรณ์และคณินยืนดูอยู่ห่าง ๆ
“ถ้าคุณวดีกับคุณกรรักกัน แล้วคุณเค้าจะมาเล่นกับแมวอยู่ข้างบนเหรอคะนายหญิง” หนูนามองบนสื่อไปทางห้องแมวชั้นห้า
“เฮ้อ~” นายสาวกับเมดหันหน้ามองกันแล้วถอดถอนหายใจ
“ผมไม่น่าเล่าเลย นายหญิงคิดมากจนได้”
“ช่างเถอะ” เพียงฝันโบกมือราวกับเป็เื่ของคนอื่น “รู้ดีกว่าไม่รู้จริงมั้ยล่ะ อย่างน้อยฉันจะได้จัดการถูก”
“หืม...หมายความว่านายหญิงจะขึ้นไปจัดการคุณวดีเหรอครับ” เด่นภูมิลุกขึ้นพรวด เมื่อเห็นหญิงสาวทำท่าจะออกไป ชายหนุ่มหูตาแตกตื่น ทำตัวไม่ถูก จะห้ามหรือจะช่วยดีว่ะ? เขาต้องอยู่ฝั่งผัวหรือเมีย?
“งั้นไปกันค่ะ ไปแสดงตัวให้เค้ารู้ว่าเราเป็ใคร” หนูนาง่ายสุด เพราะยืนฝั่งเมียเต็มตัว จึงพร้อมใจไปด้วย
“เปล่า ฉันจะขึ้นไปทำไมล่ะ”
“อ้าว! ก็ขึ้นไปทวงนายใหญ่คืนไงคะ หรือไม่ก็แยกสองคนนั้นออกจากกัน”
“ไม่ล่ะ” เพียงฝันส่ายหน้าปฏิเสธ “ฉันอยากลงไปข้างล่าง ผับเปิดแล้วฉันจะไปตื๊ด” เพียงฝันทำท่าเต้นตื๊ด ๆ ตามที่เห็นบ่อยในติ๊กต๊อก
“หนูว่าขึ้นไปดูหน่อยดีมั้ยคะ เขาอยู่กันสองคนนานแล้วนะคะ” ห่วงผัวหน่อยเถอะค่ะ ถ่านไฟเก่าจุดติดไปแล้วมั้ง
“โอ้ยยย มโนไปไหนแล้ว เค้าไม่ได้อยู่กันสองคนหรอก คณินกับธรณ์ก็อยู่ด้วย” ั้แ่เื่มีคนเข้ามาทำร้ายที่โรงพยาบาล สองคนนั้นไม่มีวันปล่อยนายให้คลาดสายตาเด็ดขาด เหมือนที่เด่นภูมิตามประกบเธออยู่นี่ไง
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่ ฉันจะลงไปเต้นข้างล่าง ไม่ขึ้นไปหรอก เชอะ!” เื่อะไรจะขึ้นไปล่ะ ขืนคุณนายขาเห็นเข้าก็แยกเขี้ยวขู่เธอหักหน้าแม่เก่ามันน่ะสิ เธอไม่ยอมขายหน้าเด็ดขาด “ไป ๆ ตามมาเร็ว”
อยากไปสนุกจะแย่แล้ว จะได้หาทางสำรวจผับเขาด้วย
“นายหญิงเต้นได้นะครับแต่ห้ามตื๊ดแรง เดี๋ยวนายน้อยหนีกลับดาว” เด่นภูมิเอ่ยห้าม มันก็ดีอยู่หรอกที่คุณเพลงขวัญไม่ขึ้นไปหาคนข้างบน แต่ถ้ามาเต้นจนลูกหลุดนายใหญ่ฆ่าเขาตายแน่!
“รู้แล้วน่า คุณลูกครับแข็งแรง ไม่หนีกลับไปง่าย ๆ หรอก” เกิดเป็ลูกผู้กองเพียงฝันก็ต้องอึด ต้องถึกนะลูกครับ! “ไปกันเถอะ หนูนา เด่นภูมิ!”
ทางด้านห้องนอนแมวชั้น 5
“คิดถึงก็มาหาไม่ได้เหรอ” แม่แมวคนเก่านั่งคุยกับลูก แต่คำพูดเหมือนจะถามชายหนุ่มที่ยังยืนอยู่หน้าห้อง ไม่ยอมก้าวเข้ามา
หึ! ั้แ่แต่งงานเขาก็รักษาระยะห่างกับเธอเสมอ
“คิดถึงคุณนายขามาได้” คนหน้าประตูพูดเสียงเรียบ ขณะมองดูภาพวงจรปิดที่ห้องนั่งเล่นชั้น 4 ไปด้วย ประโยคหลังละสายตาจากจอมามองอดีตคนรัก ดวงตาคมมองมาราวกับจะสั่ง “แต่คิดถึงคนอื่นไม่ให้มา”
“ใจร้ายจัง” ปะภาวดีตัดพ้อกับคุณนายขา ฝืนฉีกยิ้มหวานสู้เหมือนไม่เ็ปแต่สายตานั้นปิดไม่มิด “เคยรักกันแท้ ๆ”
“คุณแต่งงานแล้ว ผมก็แต่งงานแล้ว อย่ารื้อฟื้นอดีตเลยวดี”
เมี้ยวววววว
คุณนายขาร้องเรียก มันไม่เคยได้ยินพ่อใช้น้ำเสียงห่างเหินแบบนี้ มันเ็ปแทนคนตรงหน้า มันอยากให้พ่อกลับมารักแม่อีกครั้ง
“ไม่เป็ไรลูก...” ประภาวดีเข้าใจสิ่งที่เ้าแมวสุดรักจะสื่อ เธอกอดปลอบมันและใช้กอดอุ่น ๆ เยียวยาาแในจิตใจ
มันยากนะ ยากเหลือเกินที่ต้องรับความเฉยชาจากกเขา
เขาเคยรักเธอ เขาเคยเป็ของเธอ แต่เพราะสัญญากับหน้าที่บ้า ๆ นั่น ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป ในวันนั้นเขาอาจจะรักเธอไม่มากพอจึงยอมปล่อยมือเธอแล้วเลือกหน้าที่ แต่คอยดูเถอะ ถ้าเธอจัดการเื่ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เธอจะทำให้เขากลับมารักเธอ และรักมากกว่าเดิม!!
หญิงสาวหอมหัวคุณนายขาเป็ครั้งสุดท้ายพอให้หายคิดถึง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินกลับไปหาศรัณย์ เมื่อเขาเห็นว่าเธอจะกลับแล้ว ชายหนุ่มจึงสั่งทางสายตาให้ดิตถ์ลงไปส่ง
่ขณะที่ประภาวดีเดินหันหลังให้ศรัณย์เธอได้เอ่ยถามเขาประโยคหนึ่ง “ถ้าเกิดวันหนึ่งวดีหย่ากับเขา...ส่วนคุณหย่ากับผู้หญิงคนนั้น” เธอบีบสายกระเป๋าแน่นแล้วพูดต่อ “เราสองคนจะกลับมาเป็เหมือนเดิมได้มั้ย”
“...”
“ศรัณย์”
“คุณเป็คนทิ้งคุณนายขาไปเอง ต่อไปนี้อย่ามาหามันอีก”
เขาไม่ตอบคำถามเธอแต่เลือกที่จะตัดเยื่อใยสุดท้ายระหว่างเราทิ้งไป คุณนายขา...ต่อไปนี้จะไม่ใช่ลูกสาวเธออีกแล้ว ประภาวดีทำอะไรไม่ได้นอกจากพยักหน้า บอกกับตัวเองในใจว่าไม่เป็ไร...
รอก่อน ทนเจ็บอีกนิดหนึ่ง อีกไม่นานหรอก...
...........................................................................
พ่อคุณนายขาต้องหนักแน่นนะคะ ไม่งั้นจะโดนตี
4K
