"มากันแล้ว สีหน้าดูดีขึ้นมากเลยนะคะ" พอมาถึงบ้านหลังใหญ่หน้าตา รูปทรงแปลกๆก็มีคนเข้ามาถามคุณพร้อมทันที ร่างเล็กไม่รู้จะทำตัวเช่นไรได้แต่ขืนตัวเอาไว้
"คุณใจเย็นๆก่อน อย่างที่ผมบอกพร้อมความจำเสื่อมจำคุณยังไม่ค่อยได้" คนเป็พ่อรีบบอกเมื่อเห็นสีหน้าตื่นๆของลูกชาย
"ขอโทษค่ะ ฉันดีใจไปหน่อย"
"พร้อมมานั่งก่อนลูก นี่คุณแม่เล็กพอจะจำได้ไหม"
"คุณพร้อมจำได้ที่คุณนมบอกว่าเป็ภริยาอีกคนของคุณพ่อท่านใช่ไหมคะ"
"เอ่ออ ใช่ค่ะๆ ฉันเป็ภรรยาของพ่อคุณ" หญิงวัยกลางคนพูดบอก ใกับอาการของลูกเลี้ยงไม่น้อยไม่คิดว่าจะอาการหนักขนาดนี้
"สวัสดีค่ะคุณแม่เล็ก" คนตัวขาวยกมือไหว้ปลายนิ้วจรดปลายจมูก แม่เลี้ยงของคุณพร้อมรีบรับไหว้โดยไม่ทันตั้งตัว
"คุณพร้อมจำอะไรไม่ค่อยได้ อาจจะทำหรือพูดอะไรแปลกๆไปบ้าง คุณก็อย่าถือสาเลยนะ แล้วก็ฝากนมบอกคนในบ้านด้วย ไม่ต้องพูดย้ำอาการคุณพร้อมอีก เค้าสงสัยอะไรก็บอก ฉันไม่อยากให้ลูกฉันรู้สึกแปลกแยกหรือรู้สึกไม่ดี" พัฒน์พูดบอก
"ค่ะ คุณพัตน์" แม่นมนับปาก ตัวเธอไม่คิดจะทำให้คุณหนูของตนเองรู้สึกไม่ดีอยู่แล้ว
"ฉันเองก็เข้าใจค่ะ ไม่นานคุณพร้อมคงจะดีขึ้น" ร่างเล็กที่ได้ยินคำหยาบขมวดคิ้วน้อยๆ แต่ไม่เอ่ยทัก ด้วยคิดว่าคนในโลกนี้ใช้คำหยาบจนเป็นิสัย ตนไม่สามารถพูดอะไรได้อีก
"น้องพราวกำลังทำขนมไทยอยู่ในครัวกับคุณนโมอยู่ เห็นว่าอยากลองทำที่ไปเรียนมาให้ทุกคนชิม เห็นคุณพร้อมกลับมาวันนี้ด้วยเลยทำวันนี้เลย คุณพร้อมรอทานนะคะ คุณพร้อมจำได้ไหมคะนโมเป็คนรักของยัยพราวน่ะค่ะ" พอได้ยินชื่อคนที่มีส่วนทำให้พร้อมจมน้ำ ผู้เป็พ่อก็หันไปมองหน้าภรรยาด้วยสายตาตำหนิทันที เพราะนโมที่เปิดตัวเป็แฟนกับพราวกระทันหันทำให้พร้อมเสียใจจนจะฆ่าตัวตาย ทั้งที่คุณพัฒน์เองคิดมาตลอดว่านโมมีใจให้ลูกชายของตนเช่นเดียวกับพร้อม เพราะเห็นว่าสนิทกันมาั้แ่เด็ก ทำให้หลายครั้งที่ตนปล่อยให้พร้อมออกไปกับนโม โดยไม่รู้เลยว่านโมกำลังดูใจอยู่กับพราวลูกอีกคนของตน เหมือนเขาได้ส่งเสริมให้พร้อมเกิดความหวังที่จะได้รักกับนโมมากขึ้นทุกวันๆ จนมาเกิดเื่ถึงรู้ว่าทำผิดมาตลอด
"ฉะ ฉันขอโทษค่ะ" หญิงวัยกลางคนรีบเอ่ยบอกทันที กลัวว่าสามีจะพาลตำหนิตนไปมากกว่านี้
"พร้อมจะขึ้นไปพักก็ได้นะลูก" เพราะไม่อยากให้พร้อมเจอนโมกับพราวอยู่ด้วยกันให้ดจ็บใจ คนเป็พ่อจึงต้องหาทางให้ลูกหลบไปก่อนจะดีที่สุด
"คุณพราวอุตส่าห์มีใจทำขนมให้คุณพร้อมรับทาน คุณพร้อมจะรอรับทานก่อนค่ะ" ยังไงดสียก็เป็พี่น้องกัน หากไม่รับน้ำใจจะพาลให้ผิดใจกันเสียเปล่าๆ
"มาแล้วเหรือคะคุณพ่อ คุณพร้อม สวัสดีค่ะ ดาวทำเสร็จร้อนๆเลย" หญิงสาวที่เดินตามชายหนุ่มสูงขาวหน้าตาหล่อเหลาถือจานขนมเข้ามาพูดทักขึ้น
"นี่ค่ะพราวทำที่ง่ายๆก่อน บัวลอยไข่หวานค่ะ คุณพร้อมชิมดูนะคะ" พัฒน์มองหน้าลูกชายก็พบว่ายังนิ่งเฉย ไม่ได้ทำหน้ารู้สึกเ็ปมากเหมือนตอนนั้นแล้ว พร้อมหยิบช้อนขึ้นมาตักเข้าปากโดยเอามือปิดปากไว้เวลาเอาขนมเข้าปาก เคี้ยวซักพักก่อนจะเอ่ยบอก
"มีรสหวานไปมาก กะทิเหมือนจะใส่น้ำมากไป จนเหมือนเป็หางกระทิไม่เข้มข้น ครั้งหน้าหากคุณพราวอยากทำอีก บอกคุณพร้อมนะคะ คุณพร้อมจะสอนให้ค่ะ" คนตัวขาววิพากษ์วิจารย์ตามจริง เนื่องด้วยตอนอยู่วังมีลูกขุนมูลนายหลายคนที่เข้ามาเป็คุณข้าหลวงใหม่ๆ ทำอาหารมาให้พร้อมได้ชิมและสั่งสอน คนที่ได้ยินคำติจากปากของพี่ชายก็ทำหน้าเสียไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
"ลูกทำเป็เหรอ" พัฒน์ถามคำถามที่ทุกคนอยากรู้ออกมา
"อาหารคาวหวานเป็สิ่งที่ตัวคุณพร้อมเองเรียนรู้มาั้แ่ยังเยาว์ มิใช่เื่ใหญ่อันใดที่คุณพร้อมจะทำเป็ค่ะคุณพ่อท่าน" คุณพร้อมบอกกลับ
"คุณพร้อมไปแอบเรียนมาตอนไหนคะ ฉันไม่เห็นเคยรู้มาก่อนเลย" แม่เลี้ยงของพร้อมถามขึ้น หน้าเจื่อนนิดหน่อยที่พร้อมตำหนิฝีมือลูกสาวของตนเองซึ่งๆหน้าแบบนี้
"ช่างลูกเถอะคุณ" คนเป็พ่อที่เห็นพร้อมอ้ำอึ้งอยู่ เลยพูดออกหน้าตัดบทแทน ทำให้คนตัวขาวผ่อนคลายลงไปบ้าง
"คุณพร้อมขออนุญาตคุณพ่อท่าน แลแม่เล็กไปเข้าห้องน้ำได้หรือไม่คะ"
"ได้สิ ห้องน้ำอยู่ทางนั้นเดินตรงไปเลี้ยวขวาก็เจอ รีบไปแล้วรีบมานะ พ่อจะให้คนตั้งโต๊ะกินข้าวกันแล้ว" พัฒน์บอกลูกชาย ก่อนร่างขาวจะเดินหนวยหนายช้าๆไป
"ข้าวของที่นี่แปลกนัก" ด้วยความไม่รู้จะทำอย่างไง คนตัวขาวเลยตัดสินใจไม่เข้าห้องน้ำแล้วจะเดินออกมาเลย ก่อนจะเจอกับนโมคนรักของน้องสาว
"พร้อม พี่อยากคุยอะไรด้วยหน่อย" นโมที่เดินตามมารอหน้าห้องน้ำพูดขึ้น
"คุณพร้อมไม่สะดวกค่ะ" เพราะรับปากคุณพ่อท่านแล้วจะรีบมารีกลับไปหาท่าน จะเดินหนี อีกคนก็มายืนขวางไว้
"ที่พูดแบบนั้นใส่พราว เพราะอิจฉาใช่ไหมที่พราวทำขนมเป็ แถมยังได้เป็แฟนกับพี่" นโมพูดด้วยท่าทีเย้ยหยัน
"คุณพร้อมไม่ทราบว่าคุณนโมพูดถึงเื่ใดค่ะ" คุณพร้อมบอกเสียงนิ่งปกติ
"พูดดีไปเถอะ เรารู้สันดานเธอดี ขี้อิจฉา แม้แต่น้องสาวของตัวเองยังทำแบบนี้ นิสัยแบบพร้อมใครจะอยากได้มาทำเมียวะ" คุณพร้อมไม่อยากจะเชื่อว่าชายผู้นี้จะมีวาจาน่ารังเกียจพ่อๆกับพ่อมัน แต่ก็ระคายหูจนไม่อาจทนฟังอีกต่อไป
"หน้าตาผิวพรรณรึก็เฉกเช่นคนในรั้วในวัง ชื่อก็ออกจะเป็ผู้ถือศีลอยู่วัดวาอาราม แต่คำที่ออกมามีแต่คำหยาบ ระคายหูนัก ยิ่งกว่าข้าทาสบริวารที่ไร้การอบรมสั่งสอนอันดี ไม่เหมาะเลยนะคะ" น้ำเสียงที่คนตัวขาวพูดไม่ได้ใส่อารมณ์ลงไปแม้แต่นิด ยังคงพูดด้วยความนุ่มนวลเช่นปกติ แต่กลับทำให้คนฟังสะอึกเมื่อได้ยิน
"พร้อม!!"
"การชี้หน้าผู้อื่น ผู้ถูกสอนมาดีเขาก็ไม่ทำเช่นกันค่ะ" ร่างเล็กพูดหน้าตาเฉย ไม่ใช่น้ำเสียงตำหนิแต่อย่างใด
"คุณนโมมีโทสะ คุณพร้อมมิชมชอบสนทนาด้วยแล้ว คุณพร้อมขอตัวค่ะคุณนโม" ร่างเล็กไหว้เร็วๆแต่ยังคงไว้ซึ่งความอ่อนช้อย ก่อนจะเดินหนีออกมาทันที คุณพระท่านสอนไว้ว่าไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับคนพาลเป็ดีที่สุด
"พร้อม! คิดว่าด่าพี่แล้วจะหนีได้หรือไง หยุดนะ!!" ร่างสูงยังคงเดินตามมาอย่างไม่ลดละ
"คุณพร้อมจะไปพักแล้วค่ะ คุณพร้อมยังไม่หายดีนัก" ถึงการปฏิเสธผู้มีอายุมากกว่าและเดินหนีจะไม่ใช่สิ่งที่คุณปิ่นหรือใครสอน แต่คุณพร้อมก็ระคายหูจนทนฟังคำของคนผู้นี้ไม่ได้อีกแล้ว ได้แต่กล่าวขออภัยคุณปิ่น คุณพระในใจ
"อ๊ะ!!" ยังเดินไม่ถึงไหนก็ชนเข้ากับใครบางคนเข้า
"คุณพร้อมต้องขออภัยด้วยค่ะ ไม่ทราบว่าเป็เช่นไรบ้างคะ" คนตัวเล็กรีบยกมือไหว้ขอโทษขอโพยยกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยถามอาการ
"ไม่เป็ไรครับ น้องพร้อมเป็ยังไงบ้าง" เสียงทุ่มแต่ดูอ่อนโยนเอ่ยถาม พอเงยหน้ามองก็พบกับคนตัวสูงผิวแทน หน้าตาหล่อเหลาไม่ต่างจากคุณนโม แต่วาจาสุภาพน่าฟังกว่ามาก
"คุณพร้อมมิเป็กระไรค่ะ"
"พร้อม! อ่าว นึกว่าใคร มาทำอะไรครับคุณพันวา" นโมเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน
"ผมจะมาทำอะไร เกี่ยวอะไรกับคุณด้วยไม่ทราบคุณนโม" พันวาล้วงกระเป๋ากางเกง มองหน้านโมและตอบกลับเสียงนิ่ง
คุณพร้อมมองหน้าทั้งสองสลับไปมา ดูเหมือนจะไม่ลงรอยกันเท่าไหร่สินะคะ
"ฮึ ก็ไม่เกี่ยวหรอกครับ แต่คนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคนบ้านนี้ เสนอหน้าเข้ามาถึงด้านในได้ก็ดูจะไม่เหมาะเท่าไหร่" นโมพูดกระแทกแดกดันต่อ
"คุณอาพัฒน์ให้ผมเข้ามาดูน้องพร้อม ขอโทษนะครับที่ทำให้คุณผิดหวังที่ผมมีคนเชิญเข้ามา ไม่ได้เสนอหน้ามาเอง" พันวาตอบกลับ พรางยิ้มมุมปากนิดๆ
"คุณพ่อท่านให้มาตามคุณพร้อมเหรอคะ"
"ใช่ครับ" พันวาตอบเสียงนุ่มตามเคย ผิดกับที่พูดกับนโมลิบลับ ในหัวคิดว่าพร้อมความจำเสื่อมแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
"งั้นรีบไปเถอะค่ะ"
"พร้อมจะไปไหนกับมัน จำไม่ได้แล้วเหรอมันทำอะไรพร้อมไว้บ้าง มาหาพี่พร้อม!" นโมเอ่ยขึ้นเสียงดัง คุณพร้อมรีบหลบไปด้านหลังคนมาใหม่ทันที
"คุณเสียงดังใส่น้องพร้อมแบบนี้ คิดว่าตัวเองทำถูกแล้วเหรอครับ"
"ไม่เกี่ยวกับคุณ คุณพันวา มานี่พร้อม" นโมยังไม่ลดละ พยายามจะให้พร้อมมาหาตนให้ได้
"จะไปพร้อมกับคุณนโมไหมครับน้องพร้อม" พันวาหันไปถามคนด้านหลัง เขาเองก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทน เลยถามคนตัวเล็กก่อนน่าจะดีกว่า
"คุณพร้อมจะไปพร้อมกับคุณพันวา ชายผู้นี้พูดจามิน่าฟังนัก คุณพร้อมไม่อยากสนทนากับคนโฉดเช่นนี้ค่ะ" ทั้งที่เป็คำพูดตำหนิ แต่คนพูดกลับใช้น้ำเสียงที่อ่อนหวานนุ่มนวล สีหน้าเรียบเฉยไม่ได้แสดงออกว่าโกรธแต่อย่างใด
"ได้ครับ ป๊ะเดินนำก่อนพี่เลยนะ" คุณพร้อมพยักหน้ารับรีบเดินนำไปก่อนทีนที พันวาที่เห็นว่าคนตัวเล็กไม่อยู่แล้ว ก็หันมามองนโมพรางยิ้มสะใจผิดกับใบหน้าเรียบนิ่งเมื่อกี้ลิบลับ ก่อนจะเดินตามคนตัวขาวไป ทิ้งให้นโมต้องสงบสติตัวเองคนเดียว
*****†***************************************
เป็กำลังใจให้ด้วยนะคะ ไรท์ตั้งใจเขียนมากๆ ติชมได้ค่ะ ไรท์ยังเป็มือใหม่หัดเขียนอยู่เลย งื้ออ
1K
