War of the gods destroy Multiverse

เมื่อดวงจิตมังกรอัคคีจักรพรรดิปรากฏให้เยี่ยหลงเห็นแล้ว มันก็ทำการกล่าวกับเยี่ยหลงขึ้น " ยินดีด้วยเจ้าผ่านบททดสอบแล้ว "

เยี่ยหลงที่ไม่สนคำยินดี แต่สนใจที่จะช่วยสองสาวมากกว่า คนก็กล่าวขึ้น " ช่างเรื่องยินดีไปเถอะ แล้วบอกวิธีการที่จะช่วยพวกนางมาได้แล้ว "

ดวงจิตเทพมังกรอัคคีจักรพรรดิได้ฟังดังนั้น ก็กล่าว " วิธีการช่วยพวกนางนั้นไม่ยาก เพียงแค่เจ้ารับหยดเลือดเทพมังกรอัคคีจักรพรรดิทั้งสิบสองหยดเข้าไปในร่าง จากนั้นก็ผสมพันธุ์กับพวกนางทั้งสองก็แค่นั้น "

เยี่ยหลงที่ได้ฟังก็อุทาน " อะไรนะ "

พอคนอุทานเสร็จ คนก็กล่าวบอกแลกล่าวถาม" ข้าจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร มีวิธีอื่นหรือไม่ หากข้ากระทำการแบบนั้นกับพวกนาง มิเพียงข้าผิดต่อพวกนางเท่านั้น แต่ยังผิดกับคนรักของข้าด้วย "

ดวงจิตเทพมังกรอัคคีจักรพรรดิที่ได้ฟัง ก็กล่าว " หากเจ้าไม่มีพลังที่ใช้ฟื้นฟูผู้อื่นระดับสูงล่ะก็ มันก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว และที่สำคัญวิธีรักษาที่ข้าบอกไปก็เป็นวิธีรักษาที่ดีต่อตัวเจ้าและนางทั้งสองอีกด้วย เพราะเมื่อเจ้าหลั่งน้ำกามออกมาใส่ในตัวของพวกนางและให้พวกนางกิน พร้อมกับทำให้พวกนางหลั่งน้ำออกมา เจ้าจะได้ทั้งระบายพิษมังกรน้ำในตัวเอง และรักษาพวกนางไปในตัวด้วย เข้าใจหรือไม่ "

" หากเจ้ากลัวจะผิดต่อคนรักของเจ้า งั้นเจ้าก็ต้องยอมให้พวกนางจากไปอย่างสงบ แต่หากเจ้าไม่ยอม เจ้าไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากวิธีนี้แล้ว ตัดสินใจให้เร็วๆมนุษย์หนุ่ม เพราะเวลาของพวกนางเหลือน้อยลงเต็มทีแล้ว หากถึงจุดที่รักษาไม่ได้ ต่อให้เจ้าได้รับหยดเลือดเทพมังกรอัคคีจักรพรรดิไปและทำตามที่ข้าบอก เห็นทีคงสายไปแล้ว " เทพมังกรอัคคีจักรพรรดิกล่าว

เยี่ยหลงที่ได้ฟังดังนั้น ก็ใช้เวลาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจได้ ' เอาวะ หากรักษาพวกนางได้ ต่อให้พวกนางจะฆ่าแกงเราภายหลัง และเราต้องผิดต่อดาวหาง เราก็ยอม ขอแค่รักษาชีวิตพวกนางได้ก็พอ '

เมื่อเยี่ยหลงตัดสินใจได้ เยี่ยหลงก็หันมากล่าวกับดวงจิตเทพมังกรอัคคีจักรพรรดิ " ท่านดวงจิตเทพมังกรอัคคีจักรพรรดิ ท่านช่วยอย่าดูสิ่งที่ข้าจะทำต่อจากนี้ได้หรือไม่ นี่คือคำขอ "

เทพมังกรอัคคีจักรพรรดิที่ได้ฟัง ก็หัวเราะและกล่าว " ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่ต้องเป็นห่วงว่าข้าจะดูพวกเจ้าสืบพันธุ์กัน ข้าไม่โรคจิตปานนั้น "

ทันทีที่ดวงจิตเทพมังกรอัคคีจักรพรรดิบอกจบ มันก็เรียกหยดเลือดทั้งสิบสองหยดออกมา จากนั้นก็นำมันเข้าไปใส่ที่หน้าผากของเยี่ยหลง ในฉับพลันที่มันทำเสร็จ ดวงตาของเทพมังกรอัคคีจักรพรรดิก็หายไปในทันที

เมื่อดวงตาจิตเทพมังกรอัคคีจักรพรรดิหายไปแล้ว เยี่ยหลงก็ทำการเดินไปหาหญิงสาวทั้งสอง

พอมาถึง เยี่ยหลงก็คิด ' ข้าจะทำเรื่องแบบนั้นกับใครก่อนดี ระหว่างนางเซียนน้อยและศิษย์พี่ลู่ '

ครั้นเยี่ยหลงคิดได้แบบนั้น คนก็มองเยว่ปิงเหยียนและลู่ขุยอัน สลับกันไปมาเรื่อยๆ

ในที่สุดคนก็ตัดสินใจได้ ' งั้นเราเริ่มที่ นางเซียนน้อย ก็แล้วกัน เพราะนางอาวุโสที่สุด '

พอเยี่ยหลงคิดตัดสินใจได้ดังนั้น คนก็ทำการค่อยๆถอดเสื้อผ้าของเยว่ปิงเหยียน

เยว่ปิงเหยียนที่รู้สึกว่าเสื้อผ้าตนกำลังถูกถอดออก คนก็ลืมตาขึ้น

เมื่อคนลืมตาขึ้นและเห็นเยี่ยหลงกำลังถอดเสื้อผ้าตนอยู่ คนก็กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง " คุณชาย ท่านจะทำอันใด อย่าทำแบบนั้นนะ "

เยี่ยหลงที่ได้ฟัง ก็กล่าวขึ้น " ข้าต้องขอโทษในสิ่งที่ข้าจะทำต่อจากนี้ด้วย เพราะหากข้าไม่ทำเช่นนี้ เกรงว่าท่านอาจจะเสียชีวิตได้ "

" เช่นนั้นก็ปล่อยให้ข้าเสียชีวิตเถิด แต่อย่าทำเช่นนี้กับข้า " เยว่ปิงเหยียนกล่าว

เยี่ยหลงบอกกลับ " ข้าไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นหรอก ถึงแม้ท่านจะเสียพรหมจรรย์ แต่อย่างน้อยท่านก็รักษาชีวิตเอาไว้ได้นะ "

เยี่ยหลงบอกต่อ " ข้าสัญญานะ หากไม่ถึงเวลาข้าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร "

เยว่ปิงเหยียนบอกกลับในทันควัน " ไม่ ไม่ ทำอย่างนั้นไม่ได้ "

เยี่ยหลงที่แม้ได้ฟังดังนั้น ก็ไม่สนแล้ว คนทำการไซร้คอเยว่ปิงเหยียนอย่างดูดดื่ม และใช้มือบีบเต้าข้างหนึ่งของเยว่ปิงเหยียนไปด้วย

พอคนไซร้คอ และบีบเต้าจนพอใจเสร็จ คนคิด ' เต้านางเซียนน้อยใหญ่จริงๆ เราอยากจะบีบเล่นนานๆจัง แต่ทำไม่ได้นี่สิ เพราะที่เราทำแบบนี้ เป้าหมายมีเพียงอย่างเดียวคือรักษานาง '

พอเยี่ยหลงคิดจบ คนก็ถอดผ้าด้านล่างของตนออก จากนั้นก็ใช้มือจับองคชาตตนและชักขึ้นชักลงไปมาให้มันแข็ง โดยไม่รอให้พิษมังกรน้ำออกฤทธิ์

พอองคชาตแข็งแล้ว คนก็ทำการนำมังกรยักษ์ขนาดเก้านิ้ว ใหญ่ถึงยี่สิบเซนติเมตร มาถูกับช่องสวาทของเยว่ปิงเหยียน

คนทำแบบนั้นได้ไม่นาน น้ำตกใสก็ไหลอาบท่วมหัวมังกรยักษ์

ครั้นมังกรยักษ์ได้น้ำหล่อลื่นแล้ว เยี่ยหลงก็ไม่รีรอช้ายัดมังกรยักษ์เข้าใส่ถ้ำสวาทสุดลำในทันที

ทันทีที่มังกรยักษ์ของเยี่ยหลงถูกดันเข้าไปสุดลำใส่ช่องสวาทของเยว่ปิงเหยียนแล้ว เยว่ปิงเหยียนก็เอวยกขึ้นจากที่นอนราบในทันควัน และร้องขึ้น " อ๊า เจ็บ เจ็บ เจ็บ เอามันออกไป "

เยี่ยหลงไม่ฟังเสียงใด คนค่อยๆขยับดันแก่นกายเข้าออกอย่างช้าๆ ก่อนจะค่อยๆเร็วขึ้นเรื่อยๆ

เยี่ยหลงกระหน่ำแทงอวัยเพศตนใส่เยว่ปิงเหยียนเรื่อยๆอย่างดุเดือด

" อ๊า อ๊า อ๊า เจ็บ เจ็บ เสียว " เยว่ปิงเหยียนร้องออกมา

เยี่ยหลงกระหน่ำแทงแบบไม่เปลี่ยนท่า เพราะคนต้องการเพียงแค่รักษาเยว่ปิงเหยียนเพียงเท่านั้น หาได้ต้องการเสพสุขสวาท กับ เยว่ปิงเหยียนไม่

คนกระหน่ำแทงท่อนเอ็นใส่เยว่ปิงเหยียนนานถึงยี่สิบนาที ในที่สุดเยว่ปิงเหยียนก็น้ำแตก

" อ๊า อ๊า เสร็จแล้ว " เยว่ปิงเหยียนร้องบอกออกมา

พอเยว่ปิงเหยียนน้ำแตก ก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่

เยี่ยหลงน้ำแตกเช่นกัน

" อ๊า เสร็จแล้วครึ่งหนึ่ง " เยี่ยหลงร้องกล่าวออกมา

เยี่ยหลงที่แตกใส่ในตัวช่องสวาทของเยว่ปิงเหยียนเพียงแค่ครึ่งเดียวจากน้ำทั้งหมด

หลังจากคนแตกใส่ในตัวของเยว่ปิงเหยียนแล้วนั้น คนก็ดึงอวัยเพศตนออกมา และใช้มือบีบปาก

เยว่ปิงเหยียนให้อ้า

คนใช้เวลาบีบปากของเยว่ปิงเหยียนอยู่สักพักกว่าจะอ้า พอปากเยว่ปิงเหยียนอ้าแล้ว

คนก็ไม่รีรอช้ายัดท่อนเอ็นยักษ์เข้าไปในปากคอของเยว่ปิงเหยียนจนสุดลำ

จากนั้นคนก็แตกใส่คอเยว่ปิงเหยียนไปเลย เป็นการบังคับกลืนนั่นเอง

หลังจากที่คนทำการใช้น้ำกามรักษาตามที่ดวงจิตเทพมังกรอัคคีจักรพรรดิบอกแล้วไปคนหนึ่ง

คนที่ยังแข็งอยู่ ก็รีบเร่งหันมาหาลู่ขุยอัน ก่อนที่อวัยเพศมันจะหายแข็ง

ส่วนทางด้านลู่ขุยอันที่ได้ยินเสียงร้องครางของนางเซียนเยือกแข็งอัคคี คนก็ลืมตาขึ้นมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น และก็พบการกระทำของเยี่ยหลงตั้งแต่แรกแล้ว

เมื่อคนเห็นว่าเยี่ยหลงหันมาทางตน คนก็กล่าวขึ้นทั้งๆน้ำเสียงอ่อนแรง " ไม่นะ อย่าทำแบบนั้นนะ ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลือแบบนี้ ไม่เอานะ "

แม้ลู่ขุยอันจะปฏิเสธความช่วยของเยี่ยหลง 

แต่เยี่ยหลงก็หาฟังไม่

คนถอดเสื้อผ้าของลู่ขัยอันออก จากนั้นก็ไซร้คอและบีบนมอย่างดุเดือด

ครั้นคนไซร้คอและบีบนมจนพอใจแล้ว คนที่เห็นว่า

ลู่ขุยอันเป็นคนใกล้ตัวแบบสุดๆ และน่าจะมีโอกาสพบหน้ากันบ่อยๆ

คนที่กลัวว่าหากต้องกระทำการเสพสมทั้งๆที่ลู่ขุยอันมองหน้าตนอยู่ เมื่อเจอกันในครั้งหน้า คนจะมองหน้ากันไม่ติด คนคิดง่ายๆแบบนั้น

เมื่อคนคิดได้ง่ายๆแบบนั้น คนจึงทำการหาวิธีแก้แบบง่ายๆคือ จับลู่ขุยอันนอนคว่ำหน้าลงกับพื้น

พอลู่ขุยอันนอนคว่ำหน้าลงกับพื้นแล้ว เยี่ยหลงที่เห็นแผ่นหลังของคน คนก็คิดชมขึ้น ' แผ่นหลังของศิษย์พี่ลู่ขาวเนียนสวยมาก '

หลังจากเยี่ยหลงคิดเสร็จ คนก็ทำการเปลี่ยนความสนจากแผ่นหลัง มาที่ช่องสวาท 

เมื่อคนมาสนใจที่ช่องสวาทแล้ว คนก็ใช้อวัยเพศถูกับถ้ำดอกไม้แดงของลู่ขุยอัน

ครั้นคนทำแบบนั้น ถ้ำดอกไม้แดงก็มีน้ำใสๆไหลออกมาอาบทั่วหัวมังกรยักษ์ของเยี่ยหลง

เมื่อมังกรยักษ์ได้รับน้ำหล่อลื่นแล้ว เยี่ยหลงก็ไม่รีรอช้าดันอวัยเพศตนเข้าไปสุดลำ

" อ๊า เจ็บ เจ็บ เจ็บ " ลู่ขุยอันร้องออกมา

" เอามันออกไป " ลู่ขุยอันกล่าวบอก

เยี่ยหลงไม่สนใจ คนทำการยกเอวของลู่ขุยอันขึ้น จากนั้น คนก็ค่อยๆกระหน่ำแทงท่อนเอ็นอย่างช้าๆและไล่ค่อยๆไปเร็วขึ้นเรื่อยๆ

คนกระหน่ำแทงอย่างงั้นอย่างไม่ขาดสาย 

ลู่ขุยอันที่โดนแบบนั้น ก็ร้องออกมา " อ๊า อ๊า เสียว เสียว เจ็บ ไม่ไหวแล้ว พอแล้ว "

ทั้งสองเสพสุขอยู่ท่าเดียวอยู่อย่างงั้น จนเวลาผ่านมาถึงยี่สิบนาทีที่เยี่ยหลงกระหน่ำแทงกระแทกช่องสวาทอย่างโหดเหี้ยม

และมันก็เป็นดั่งเช่นเคย เช่นเดียวกันกับเยว่ปิงเหยียน คือ ในที่สุดน้ำของลู่ขุยอันก็แตกพุ่งออกมา

ทันทีที่ลู่ขุยอันน้ำแตกพุ่งออกมา ตัวคนก็กระตุกขึ้นเช่นกัน

เมื่อลู่ขุยอันเสร็จแล้วนั้น เยี่ยหลงก็กระทำการกระแทกท่อนเอ็นอีกสองสามที เยี่ยหลงจึงค่อยเสร็จตามลู่ขุยอันไป

เยี่ยหลงกระทำการเช่นเดิมคือแตกใส่ในช่องสวาทของคนเพียงแค่ครึ่งเดียว

จากนั้นก็ดึงท่อนเอ็นออกมาจากช่องสวาท และจับตัวของลู่ขุยอันให้นอนหงายขึ้น

พอลู่ขุยอันนอนหงายขึ้นแล้ว เยี่ยหลงก็ใช้มือบีบปากคนให้อ้า และใช้แก่นกายยัดเข้าไปในปากจนถึงลำคอ

จากนั้นคนก็ไม่รีรอช้า รีบแตกน้ำกามส่วนที่เหลือใส่คอของลู่ขุยอันไป ให้คนกลืน

ครั้นคนเสร็จกิจแล้ว คนที่เหนื่อยมากทั้งกับการต่อสู้และเสพสุขร่วมรัก คนจึงนอนลงระหว่างกลางหญิงทั้งสอง

ไม่นานคนก็หลับไป เมื่อเยี่ยหลงหลับไปแล้วทิ้งเวลามาสิบห้านาที

ในห้วงจิตวิญญาณของเยี่ยหลง ฟีนิกซ์คนที่กลับมาแล้ว ก็กล่าวถามเยี่ยหลงขึ้น ' เยี่ยหลง พวกกูกลับมาแล้ว ไหนมีอะไรให้ช่วยบอกมา ตอนก่อนไปฟังไม่ทัน '

เมื่อฟีนิกซ์ถามไป และไม่ได้รับคำตอบมาในสิบห้าลมหายใจ คนจึงทำการใช้พลังวิญญาณตรวจสอบ

ร่างกายเยี่ยหลง

ทันทีที่คนตรวจสอบร่างกายของเยี่ยหลง คนก็พบว่าเยี่ยหลงหลับนั่นเอง

' ที่แท้ก็หลับ นึกว่ามรณภาพไปซะแล้ว ' ฟีนิกซ์กล่าว

ในฉับพลันที่ฟีนิกซ์กล่าวจบ เสียงหนึ่งก็ดังกล่าวมาถึงในสถานที่ที่วิญญาณฟีนิกซ์อาศัยอยู่ " วิญญาณอีกดวงที่อาศัยอยู่ในร่างมนุษย์หนุ่ม เจ้าเป็นใครกันถึงมาอาศัยอยู่ได้ "

ฟีนิกซ์ที่ถูกทักถามดังนั้น คนก็กล่าว ' โห รับรู้ได้ด้วยหรอ ว่ามีพวกฉันอยู่ข้างใน เก่งไม่เบานี่ '

ทันทีที่ฟีนิกซ์กล่าวจบ คนก็ทำการออกมาจากร่างของเยี่ยหลง

เมื่อคนออกมาจากร่างของเยี่ยหลงแล้ว คนก็เผชิญหน้ากับดวงขนาดใหญ่สีแดงซึ่งเป็นเจ้าของเสียง

ดวงตานั้นก็คือ ดวงจิตเศษเสี้ยววิญญาณของเทพมังกรอัคคีจักรพรรดินั่นเอง

ครั้นฟีนิกซ์ออกมาแล้ว เทพมังกรอัคคีจักรพรรดิก็ถามซ้ำ " เจ้าเป็นใครกันถึงมาอาศัยอยู่ในนั้นได้ "

ฟีนิกซ์บอกกลับ " ฉันเป็นใครไม่สำคัญ เพราะมันไม่เกี่ยวอะไรกับแก "

" ถ้าเจ้าไม่ตอบข้าเรื่องนั้นก็ไม่เป็นไร ดูท่าทางแล้วเจ้าคงไม่ใช่ศัตรูของเจ้าหนุ่มน้อยนั่นเป็นแน่ " เทพมังกรอัคคีจักรพรรดิกล่าว

" จากที่ข้าดูเจ้า เจ้าไม่ใช่มนุษย์เป็นแน่ เจ้าเป็นเทพหรือมารแบบไหนกัน " เทพมังกรอัคคีจักรพรรดิกล่าวถาม

ฟีนิกซ์หัวเราะออกมา " ฮ่า ฮ่า ฮ่า " 

จากนั้นก็กล่าว " ข้าเป็นเทพหรือมารแบบไหนงั้นหรอ ก็เป็นเทพที่อยู่เหนือ เทพีบรรพกาลของพวกเจ้าไง "

เทพมังกรอัคคีจักรพรรดิที่ได้ฟังดังนั้น ก็เข้าใจ " เป็นเช่นนี้นี่เอง "

ฟีนิกซ์ที่เห็นปฏิกิริยาของเทพมังกรอัคคีจักรพรรดิที่ไม่ตื่นตะลึงมาดังนั้น คนก็เกิดคำถาม " ทำไม ดูเหมือนจะไม่ตื่นตะลึงเลยล่ะ "

เทพมังกรอัคคีจักรพรรดิตอบ " เพราะตัวของเทพมังกรอัคคีจักรพรรดิครั้งหนึ่ง มันเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับพวกเจ้ามาน่ะสิ ได้ยินมาใครกันนะ อ๋อ ได้ยินมาจากเทพแห่งกฎเกณฑ์นั่นเอง "

" แล้วไอ้เทพแห่งกฎเกณฑ์อะไรนั่นมันรู้ได้ไง เพราะหลังจากจักรวาลนี้จะกำเนิด เพราะหลังพวกมันกำเนิดและทิ้งเวลามาอีกเป็นล้านกว่าปี ก็ไม่มีพวกที่เป็นเหมือนฉันหรือพวกฉัน เข้ามาในมหาพันภพเล็กนี้เลย " ฟีนิกซ์ถาม

" ถ้าข้าจำไม่ผิด เทพแห่งกฎเกณฑ์ มันเคยบอกว่า ครั้งหนึ่ง มันเคยได้ยินมาจาก เทพีบรรพกาล ก่อนนางดับสลาย นางกล่าวถึงพวกเจ้าว่า นางรับรู้ถึงสิ่งที่อยู่เหนือกว่านาง แต่นางไม่รู้ว่าสิ่งนั้นอยู่แห่งไหน ตอนที่เทพมังกรอัคคีจักรพรรดิได้ฟังเรื่องนี้ ตัวมันก็คิดว่า เรื่องนี้เป็นแค่เรื่องเล่าเรื่องแต่งของเทพีบรรพกาล มันไม่มีจริงเสียอีก " เทพมังกรอัคคีจักรพรรดิบอก

" ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ รับรู้ด้วยพลังที่เกือบจะใกล้เคียงพวกฉันสินะ " ฟีนิกซ์กล่าวเข้าใจและกล่าวบอก

" แล้วตอนนี้รู้สึกยังไง ที่ได้เห็นสิ่งที่อยู่ในเรื่องเล่าที่ไม่คิดว่าจะมีจริงมาอยู่ตรงหน้า " ฟีนิกซ์ถาม

" ข้ารู้สึกยินดียิ่ง " เทพมังกรอัคคีจักรพรรดิบอก

" ทำไมถึงรู้สึกอย่างงั้นล่ะ " ฟีนิกซ์ถาม

เทพมังกรอัคคีจักรพรรดิตอบ " เพราะผู้สืบทอดของข้ามีพวกเจ้าอยู่ด้วยไง ข้าถึงยินดียิ่ง "

ฟีนิกซ์ที่ยังไม่เข้าใจก็กล่าวถามขึ้น " หมายความว่าอย่างไร "

เทพมังกรอัคคีจักรพรรดิอธิบาย " เพราะมีพวกเจ้า ผู้สืบทอดของข้าอาจจะไม่ตายไวก็เป็นได้ เพราะมีพวกเจ้า ข้ารู้สึกว่า เขาอาจจะไปได้ไกลกว่าเขตแดนของเทพก็เป็นได้ นี่แหละคือ ความคิดของข้า "

" พูดได้ดี แต่สิ่งที่พูดมาทั้งหมด เป็นเรื่องไม่แน่นอน แต่ก็เอาเถอะ มันจะรอดหรือไม่รอด หรือจะไปได้ไกลกว่าเขตแดนของเทพในจักรวาลมั้ย นั่นก็ขึ้นอยู่กับโชคและชะตาของมันแล้วล่ะ " ฟีนิกซ์กล่าว

" มีอะไรจะพูดคุยกันอีกมั้ย คือ ฉันจะพักผ่อน " ฟีนิกซ์ถาม

เทพมังกรอัคคีจักรพรรดิไม่ตอบ ทำเพียงหายไปเป็นคำตอบ

ครั้นเทพมังกรอัคคีจักรพรรดิจากไปแบบนั้น ฟีนิกซ์ก็พูดขึ้น " จากไปแบบไม่บอกกล่าว เสียมารยาทว่ะ ถ้าไม่ติดว่าเป็นดวงจิตใกล้สลาย ปานนี้กูทำลายมึงทิ้งไปแล้วนะจะบอกให้ "

พอฟีนิกซ์กล่าวจบ คนก็กลับไปอยู่ยังที่ของตนหรือในห้วงจิตของเยี่ยหลงในทันที

หนึ่งวันผ่านไป เวลารุ่งเช้าของอีกวัน ในที่สุดเยี่ยหลงก็ตื่น เมื่อเยี่ยหลงตื่น เยี่ยหลงก็มองดูซ้ายขวาตนว่าหญิงสาวทั้งสองยังอยู่มั้ย

ปรากฏว่าทั้งสองจากไปแล้ว เยี่ยหลงที่เห็นทั้งสองจากไปแล้ว คนก็เป็นสุขภาพของทั้งสองนิดหน่อยว่าหายดีรึยังก่อนจากไป

แต่ที่คนรู้สึกดีใจและโล่งใจกว่านั้น คือ คนไม่โดนฆ่าตายนั่นเอง

เมื่อเยี่ยหลงตื่นขึ้นแล้ว ดวงจิตของเทพมังกรอัคคีจักรพรรดิก็ปรากฏขึ้น

" เจ้าตื่นแล้ว " เทพมังกรอัคคีจักรพรรดิกล่าว

" แล้วพวกนางทั้งสองไปแล้วฤา " เยี่ยหลงกล่าวถาม

" สตรีนางแรกที่อายุเยอะสุด นางจากไปเมื่อสองชั่วยามที่แล้ว ส่วนสตรีคนที่สองจากไปเมื่อหนึ่งชั่วยามที่แล้ว " เทพมังกรอัคคีจักรพรรดิกล่าวบอก

" แล้วพวกนางได้ฝากคำพูดคำบอกของพวกนางอะไรไว้กับท่านมาหรือไม่ " เยี่ยหลงถาม

เทพมังกรอัคคีจักรพรรดิตอบ " ไม่มี พวกนางแค่ใช้พลัง เขียนบอกเป็นคำบอกกับเจ้าไว้บนกำแพงถ้ำ " 

เยี่ยหลงที่ได้ฟังดังนั้นก็มองไปยังกำแพง ก่อนจะพบคำบอกว่า " ถ้าเจ้านำเรื่องนี้ไปบอกกับใคร ข้าจะตามไปฆ่าเจ้า ลงนามเยว่ปิงเหยียน และ ข้าก็เช่นกัน 

ลงนามลู่ขุยอัน "

เยี่ยหลงที่ได้อ่านดังนั้น คนก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาในทันที จากนั้นคนก็ยิ้มแห้งๆ

หลังจากที่เยี่ยหลงอ่านข้อความเสร็จ เทพมังกรอัคคีจักรพรรดิก็กล่าวขึ้น " หนุ่มน้อย เจ้าพร้อมรึยังที่จะรับพลังใหม่ "