คืนที่ทุกสิ่งอย่างเป็ไปตามแผนการที่ลู่หลินวางเอาไว้ ค่ำคืนที่ภายนอกหนาวเหน็บแต่ภายในตำหนักคุณหนูผู้สูงศักดิ์กลับเร่าร้อนจนเหงื่อซึมรอบกรอบใบหน้าสวย
"อ๊าส์ ฉีข้ามีความสุขยิ่งนัก อื้อ! "
ร่างสูงใหญ่ขององครักษ์หนุ่มผู้ถูกไฟพิศวาสเข้าเล่นงาน เหล้าอุ่นๆ ที่คุณหนูหยิบยื่นให้คลายหนาวจะไม่รับก็ไม่ได้เสียด้วย
เฟยฉีดื่มไปหลายแก้วจนคิดว่าเพียงพอแล้วจะกลับห้องตน แต่จังหวะที่หมุนตัวจะลุกมือเรียวของคุณหนูก็จับเข้าที่ต้นแขนทำให้เขาเพิ่งรู้ว่าตนนั้นร่างกายไม่เหมือนเคย
กลางกายร้อนผ่าวลุกลามแผ่กระจายไปทั่วร่าง จิตใจสั่นไหวดวงตาพร่ามัวค่อยๆ หันไปสบตาหวานซึ้งที่จ้องมองมาคล้ายยั่วยวนให้จิตใจเตลิดยากที่จะหวนกลับคืน
"อยู่กับข้าเถิดนะคืนนี้ ข้า้าไออุ่นจากร่างกายท่าน"
"คุณหนู...ท่านทำสิ่งใดลงไป"
"ข้ารักท่านเฟยฉี ข้ายอมตกเป็ของท่านดีกว่าปล่อยท่านเป็ของสตรีอื่น"
ลู่หลินรู้ดีว่าเวลานี้นางเอาแต่ใจและเห็นแก่ความสุขตนเอง แต่พอได้ยินข่าวว่าองครักษ์หนุ่มที่นางแอบมีใจให้กำลังจะถูกจับคู่กับคุณหนูตระกูลอื่นนางก็ทนรอต่อไปไม่ไหว
ลู่เสี่ยวบิดาของนางเลี้ยงดูเฟยฉีดังลูกในไส้ แม้จะมีตำแหน่งเป็องครักษ์ของนางแต่เขาก็มีตำแหน่งในราชสำนักด้วย
หากจะต้องแต่งกับคุณหนูสูงศักดิ์ตระกูลอื่นก็ย่อมได้ เหล่าตระกูลอื่นๆ ต่างก็อยากได้ตัวเฟยฉีอยู่แล้วเพราะความเก่งกาจของเขา
แต่หลังจากค่ำคืนนี้ไปผู้ใดก็ไม่มีสิทธิ์มาเอาชายผู้นี้ไปจากคุณหนูตระกูลลู่หลินแน่นอน นางจะทำให้ทุกสิ่งอย่างเปลี่ยนไป
"คุณหนูลู่! ทะ ท่านคงสติเลอะเลือนข้าจะ...ไม่มีทางิ่เกียรติท่านแน่นอน! "
เฟยฉีกัดฟันกรอดพยายามต่อสู้กับความร้อนรุ่มจากพิษยาปลุกกำหนัดที่นางคงใส่ไว้ในเหล้าอุ่นที่หยิบยื่นแกมบังคับให้เขาดื่ม
"ข้าเองก็ดื่มเหล้าเหยือกเดียวกับท่าน หากท่านไม่ทำข้าจะไปเรียกทหารด้านนอกมาทำ! "
ลู่หลินกล่าวออกมาพร้อมกับใบหน้าแดงก่ำนางเองก็ต้องต่อสู้กับสิ่งที่นางใส่ลงไปเช่นกัน
มือเรียวสวยเอื้อมไปปลดเปลื้องอาภรณ์ที่ใสอยู่เมื่อยังเห็นบุรุษอันเป็ที่รักยืนนิ่งอยู่จนนางใจหาย
เวลานี้นางหวนกลับไม่ได้แล้ว ทำได้เพียงเดินหน้าจนสุดกำลังเพื่อให้แผนการนี้สำเร็จเท่านั้น!
"ลู่หลิน! ใส่อาภรณ์กลับเดี๋ยวนี้!! "
เฟยฉีกัดฟันกรอดพยายามเบือนหน้าหนีจากภาพเบื้องหน้าที่แสนเย้ายวน เบื้องหน้าภาพที่ประจักษ์แก่สายตา ผิวกายที่ขาวนวลเนียนยิ่งเมื่อต้องแสงเทียนในห้องที่ปิดมิดชิดยิ่งงามยิ่งจนทำเอาใจเขาสั่นไหว เขาไม่อาจถอดสายตาจากมันได้เลยในเวลานี้ การต่อสู้กับศัตรูยังง่ายกว่าต่อสู้กับความปรารถนาในใจ
"ถ้าท่านไม่ทำ ข้าจะเปลื้องอาภรณ์แล้ววิ่งออกไปด้านนอก! "
ไม่รู้ว่าเพราะสุราหรือยาปลุกกำหนัดที่นางดื่มกินเข้าไปทำให้คุณหนูสูงส่งผู้รักศักดิ์ศรียิ่งชีพใจกล้าเปลื้องผ้าจนเนื้อตัวเปลือยเปล่าประจักษ์แก่สายตาขององครักษ์หนุ่มเช่นนี้ แถมยังขู่เขาอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
นางรักเขาเกินกว่าจะเสียเขาไป หากจะต้องเสียชายที่ตนรักไป สู้ทำเื่เลวร้ายแล้วได้เขามาดีกว่า
"ข้าไม่เชื่อว่าคุณหนูจะลดศักดิ์ศรีตนเพื่อชายที่ไม่ชายตาแลท่านได้ถึงเพียงนี้"
"ข้าทำเพื่อชายที่ข้ารัก เหตุใดถึงคิดว่าเป็การลดศักดิ์ศรี"
แม้จะอับอายจนไม่อาจจะยืนอยู่ได้ แต่ลู่หลินก็ไม่คิดจะหยุดการกระทำของนาง นางเดินหน้าแล้วไม่คิดถอย
ร่างบางอรชรอ้อนแอ้นค่อยๆ ย่างกายเข้าหาบุรุษตรงหน้าที่กำลังต่อสู้กับความ้าภายในที่รุกโชนอยู่ในตอนนี้
ใบหน้าหล่อเหลาที่เหล่าอิสตรีหลงใหลแดงก่ำ เหงื่อไหลโชกเต็มกรอบหน้า เขาจ้องมองคุณหนูลู่ที่กำลังย่างกายเข้ามาหาก็อย่างคิดหนัก
ทั้งสมองทั้งร่างกายต่อสู้กันจนร่างสูงใหญ่ซวนเซ ยานี้รุนแรงยิ่งนักจนเขาในตอนนี้ครองสติไม่อยู่ดึงร่างยั่วยวนตรงให้เข้าหาตัวปัดข้าวของบนโต๊ะที่มีสำรับและสุราลงไปกระจัดกระจายเต็มพื้นไม่คิดใส่ใจ
เพล้ง!
"ว้าย! "
"แล้วท่านจะเสียใจภายหลังที่ทำแบบนี้! "
"ข้าไม่เคยเสียใจที่เลือกรักท่าน...อื้อ! "
สิ้นคำพูดริมฝีปากสวยอวบอิ่มก็ถูกปากหยักได้รูปกระแทกจูบลงมา ร่างสวยที่ถูกยกขึ้นวางบนโต๊ะบัดนี้ถูกดันขาเรียวออกกว้างร่างสูงใหญ่เข้าแทรกตรงกลาง
ปากหนาบดจูบลิ้นลองรสหวานอย่างเชี่ยวชาญจนคุณหนูสูงศักดิ์ผู้อ่อนประสบการณ์ตัวอ่อนระทวยหายใจไม่ทันทำได้เพียงครางอืออาตอบรับััแปลกใหม่เท่านั้น
มือที่เคยจับกระบี่หยาบกระด้างลูบไล้ตามผิวเนียนนุ่ม มือหนาเอื้อมมาที่อกอวบอิ่มชูชันบีบขยำมันตามแรงอารมณ์ที่กำลังขับเคลื่อนอยู่ในเวลานี้
ลู่หลินเผยอปากขึ้นตอบรับััจากบุรุษอันเป็ที่รัก แขนเรียวยกขึ้นโอบกอดลำคอแกร่งการจู่โจมแบบกะทันหันแม้จะสร้างความใให้กับนางมากแต่ก็ยอมรับตอบสนองเขาไปด้วยใจรัก
เพราะมัวแต่หลงมัวเมาในรสจูบซาบซ่านที่เขามอบให้ใบหน้าของนางแดงก่ำยามที่เขาถอนริมฝีปากออกแล้วซุกไซ้ใบหน้าที่ทำให้นางหลงใหลลงไปตามซอกคอหอมกรุ่น
ก่อนจะไล้ลงมาที่ทรวงอกอวบใหญ่ที่เริ่มแดงเป็รอยมือ ปากหยักเข้าปลายถันสีหวานทำเอาร่างอรชรสะดุ้งเฮือกด้วยความใและเสียวซ่านไปในที
ไม่รู้ว่าลู่หลินหลงมัวเมาไปกับรสสวาทแปลกใหม่นั้นนานเพียงใดรู้ตัวอีกทีนางก็มานอนแผ่หลาตรงเตียงไม้อยากดีก่อนที่ความแข็งแกร่งจะถูกสอดใส่เข้ามาไม่ทันตั้งตัวทำนางเจ็บเจียนตายแค่ก็กัดปากแน่นไม่กล้าร้องออกมากลัวว่าเขาจะหยุด
"ขออภัยข้าควบคุมตนเองไม่ได้...อื้ม! "
ใบหน้าที่แสดงออกถึงความปรารถนาในตัวนางทำให้ลู่หลินไม่อาจกล่าวว่าเขาได้ ทุกสิ่งอย่างนางเป็ผู้ให้เกินขึ้นก็ต้องทนรับความใหญ่มหึมานี้ให้จงได้
"ขะ..ข้าไม่เป็ไร ทำต่อเถิดนะ"
ลู่หลินกัดริมฝีปากอวบอิ่มไว้แน่นอากาศที่หนาวเหน็บกลายเป็ร้อนระอุ เหงื่อกาฬไหลโซมกายซะล้างอารมณ์เดือดดาลจากฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดให้ทุเลาลงไปมากแต่ก็ไม่เพียงพอ
ร่างกายของนางแดงก่ำสั่นคลอนไปจนแทบหายใจไม่ทันอารมณ์พิศวาสรุกโชนยากที่จะควบคุม
เนื้อแท้ััเสียดสีกันไปมารุนแรงยิ่งทำให้ทั้งสองไม่อาจหักห้ามความ้าส่วนลึกภายในจิตใจได้
เสียงร้องครวญครางของทั้งสองดังเคล้าคลอกันแยกไม่ออกว่าเสียงผู้ใดดังกว่ากัน
ลู่หลินจำได้ว่าค่ำคืนนั้นนางมีความสุขมากแม้จะเจือปนไปด้วยความปวดร้าวร่างกายเพราะต้องทนรับความใหญ่โตตลอดทั้งค่ำคืนที่แสนยาวนาน
เพลงรักที่ทั้งสองถักทอขึ้นจวบจนรุ่งสางของวันใหม่ถึงได้มอดดับลงทิ้งไว้เพียงร่องรอยตามร่างกายที่เคยขาวนวลเนียน
บัดนี้กลับแดงก่ำมีทั้งรอยสีกุหลาบแต่งแต้มเต็มไปทั่วร่างโดยเฉพาะบริเวณทรวงอกเต่งตึงนั้น รอยมือที่บีบเคล้นไปทั่วทั้งร่างกายทำนางจับไข้นานหลายวัน
หลังจากที่นางหลับใหลไปค่อนวันเพราะความอ่อนเพลียร่างกาย ตื่นขึ้นมาก็ได้พบว่าบุรุษที่นางพลีกายให้ในค่ำคืนที่ผ่านมานั้นได้อาษาไปช่วยราชการตามบัญชาของท่านพ่อนางนานนับขวบเดือน
นางนับวันตั้งตารออย่างใจจดใจจ่อ แต่พอถึงเวลากลับมาเขาก็แปรเปลี่ยนเป็อื่น ไม่เอ่ยถึงเื่นั้นและทำตัวเหินห่างจากนางจนลู่หลินต้องหาวิธีเรียกร้องความสนใจ
853
![END หลงคนเถื่อน [ เมริน ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1606305330_51117683.webp)
