ิญญาของหยางฉินเทียนกลับมาที่ห้องสีขาวอีกครั้งครั้งนี้ดูเหมือนว่าห้องจะเล็กลงไปกว่าเดิมตำแหน่งที่เคยมีบัลลังก์ทองคำก็กลายเป็เก้าอี้ไม้ที่มีรองแขน ผู้เปรียบเหมือนทวยเทพนั่งรออยู่เงียบๆ แสงสว่างที่เคยเจิดจ้ากลับหรี่ลงอย่างเห็นได้ชัด ที่น่าแปลกใจไปกว่านั้นคือแขนข้างหนึ่งของเขาขาดหายไป
แต่ก...
แต่ก...
แต่ก...
ผู้ปกครองจักรวาลใช้นิ้วข้างที่เหลือเคาะที่พักแขนเป็จังหวะอย่างช้าๆ โดยไม่ได้พูดอะไรแม้เพียงคำเดียว หยางฉินเทียนคุกเข่า ตามองลงต่ำไม่กล้าสู้หน้า เขาพึ่งนึกได้ว่าก่อนจะลงไปยังโลกใบนั้นท่านผู้ปกครองได้บอกอย่างชัดเจนแล้วว่าเขาจะใช้พลังได้ไม่เต็มที่ใน่แรกแม้ผู้าุโและศัตรูก็ต่างมองออกแต่เขาซึ่งเคยมีพลังเป็ครั้งแรกจะมีประสบการณ์ในเื่นี้ได้อย่างไร ประเด็นก็คือเมื่อไม่รู้แต่กลับหยิ่งผยองไม่ฟังใครก่อนไปก็รับปากผู้ปกครองจักรวาลเสียบดิบดี มาตอนนี้ได้แต่ก้มหน้ารอพิจารณาความผิด
“เ้า...”
คำแรกที่เอ่ยขึ้นทำให้ผู้ที่คุกเข่าถึงกับสะดุ้งเฮือก
“ข้าบอกเ้าแล้วใช่มั้ยว่าให้ระวัง”
“ใช่ขอรับ”
“เ้ารับปากข้าแล้วใช่มั้ยว่าเ้าเข้าใจที่ข้าบอก”
“ใช่ขอรับ”
“มนุษย์ในโลกนั้นบอกแล้วใช่มั้ยว่าพลังเ้าไม่เสถียร”
“ใช่ขอรับ”
“แล้วทำไมเ้ายังโง่เง่าปล่อยให้ตัวเองตายอีก!!!”
เปรี๊ยงงง!!!
ท่านผู้คุมจักรวาลลุกขึ้นตวาดพร้อมกับตบเก้าอี้แตกกระจายเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยมันค่อย ๆ เลือนจางหายไป เพียงพริบตาเดียวเก้าอี้ตัวใหม่ก็ปรากฏขึ้นมาแทนที่
“ถ้าข้าไม่เห็นว่าเ้าได้บันทึกข้อมูลประวัติศาสตร์ไว้ในิญญาแล้วล่ะก็อย่าหวังเลยว่าเ้าจะได้มานั่งคุกเข่าอยู่ตรงนี้!!”เขาชี้ไปที่หยางฉินเทียนที่กำลังกลัวจนตัวสั่น แต่โมโหไปก็เท่านั้น เขาจึงหายใจเข้าลึกๆ เพื่อผ่อนคลายจากอารมณ์โกรธแล้วจึงนั่งลง
“ข้าจะให้โอกาสเ้าเป็ครั้งสุดท้ายหากเ้าทำไม่สำเร็จ สิ่งมีชีวิตในจักรวาลนี้ทั้งหมดจะดับสูญ...รวมถึงเ้าด้วยข้าจะส่งเ้าย้อนเวลาไป 50 ปีิญญาของเ้าจะเข้าไปสิงร่างของชายหนุ่มที่มีชื่อและแซ่เดียวกับเ้า แต่เ้าจะไม่ได้รับพลังแบบเดิม”
“เ้าเห็นนี่มั้ย” ผู้ปกครองจักรวาลยกแขนข้างที่หายไปขึ้นมา“นี่คือพลังที่ข้าใช้ไปในคราวที่แล้วแต่การที่ข้าจะส่งเ้าย้อนเวลาไปนั้นใช้พลังมากกว่า ข้าจะมอบพลังบางส่วนให้กับเ้าแต่พลังนั้นจะถูกผนึกไปจนกว่าเ้าจะมีพลังในการปลดล็อก”
“สิ่งที่เตรียมไว้ให้นั้นเป็เพียงแค่ส่วนเสริมเ้าต้องฝึกฝนความแข็งแกร่งด้วยตัวของเ้าเองจงจำไว้ว่าหลังจากนี้ข้าจะเข้าสู่ห้วงแห่งสุญญะเพื่อฟื้นฟูพลัง และไม่สามารถช่วยเหลืออะไรเ้าได้อีก”สายตาของหยางฉินเทียนเริ่มพร่ามัว และมืดขึ้นเรื่อย ๆ สติของเขาค่อย ๆเรือนรางแต่ยังคงได้ยินโอวาทสุดท้ายจากผู้ให้โอกาสแก่เขาว่า “อย่าทำผิดซ้ำสอง...จำไว้”
……………
หยางฉินเทียนค่อย ๆลืมตาขึ้นเห็นตนเองอยู่ในกระท่อมเก่าซอมซ่อ ดูร่างกายตนเองแล้วเป็เด็กวัยรุ่นอายุ15 ปี มีกล้ามเนื้อเล็กน้อย ความแข็งแรงปานกลาง เขาหยิบกระจกขึ้นมาส่องดู ผมและดวงตาเป็สีดำหน้าตาก็ถือว่าใช้ได้ แต่ถ้าจะคิดเข้าข้างตัวเองก็ต้องบอกว่า “หล่อมาก”
เมื่อเข้ามาในร่างนี้แล้วข้อมูลที่ร่างนี้รู้ก็ผสมเข้าด้วยกัน หยางฉินเทียนในโลกใบนี้อยู่กับท่านปู่เพียงสองคนชีวิตค่อนข้างลำบากเพราะท่านปู่ไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์จึงต้องรับจ้างเพื่อหาเงินมาเลี้ยงครอบครัว
ผู้เข้ารับการฝึกยุทธ์จะต้องอายุ 15 ปีเท่านั้นและการจะเข้าโรงเรียนได้จะต้องจ่ายค่าเล่าเรียนแรกเข้าจำนวนหนึ่งซึ่งมากมายสำหรับคนธรรมดาท่านปู่เล่าว่าท่านเป็ลูกกำพร้าจึงไม่มีสมบัติติดตัว ท่านหาเงินจำนวนนั้นไม่ทันตอนอายุ15 จึงไม่ได้ฝึกวรยุทธ์ แต่ท่านจะไม่ยอมให้หลานคนเดียวของท่านไร้ความรู้
โครม!
หยางฉินหลงเปิดประตูเข้ามาอย่างรีบร้อน
“เทียนเอ๋อ! ข้าหาเงินครบแล้ว!” ปู่ของหยางฉินเทียนเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าที่เบิกบาน ในมือถือถุงใส่เงินใบใหญ่
สิ่งที่ใช้เป็เงินสำหรับแลกเปลี่ยนสิ่งของในโลกใบนี้เรียกว่า“หลงเฉียน” มันเป็หินสีขาวอมฟ้าซึ่งเก็บกักพลังแห่งเต๋าไว้ภายใน ก้อนเล็กเรียกว่า“เสี่ยวหลงเฉียน” ขนาดกลางเรียกว่า “จงหลงเฉียน” ส่วนขนาดใหญ่เรียกว่า “ต้าหลงเฉียน”
หากเทียบอัตราค่าเงินแล้ว
10 เสี่ยวหลงเฉียนจะเท่ากับ 1 จงหลงเฉียน
10 จงหลงเฉียนจะเท่ากับ 1 ต้าหลงเฉียน
แต่โดยทั่วไปแล้วมักเรียกเพียงสั้น ๆ ว่า “หลงเฉียน”ซึ่งก็คือหน่วยเงินในโลกใบนี้ ส่วนเสี่ยวหลงเฉียน จงหลงเฉียน หรือต้า-หลงเฉียนก็เป็เหมือนชื่อของธนบัตรขนาดต่างๆ ในโลกมนุษย์ แตกต่างกันตรงที่เงินในโลกนี้สามารถใช้ฟื้นฟูหรือฝึกพลังยุทธ์
‘ท่านปู่รับจ้างทำความสะอาดโรงเตี้ยมได้เงินเดือนเพียง10 หลงเฉียน ปีหนึ่งก็ 120 หลงเฉียน สิบปีก็ 1,200 หลงเฉียน ห้าสิบปีก็ได้ 6,000 หลงเฉียนแต่ทว่าค่าใช้จ่ายในการเข้าโรงเรียนต้องใช้ถึง 10,000 หลงเฉียน แม้จะเก็บเงินโดยไม่ได้ใช้จ่ายอะไรเลยตลอด50 ปี มันก็ยังขาดอีกเกือบครึ่ง’
หยางฉินเทียนเข้าใจทันทีว่าท่านปู่ต้องไปกู้เงินดอกโหดมาแน่แท้แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้เอ่ยปากอะไร เพราะเขามีภารกิจที่จะต้องทำให้สำเร็จ ปัญหาอย่างอื่นค่อยว่ากันทีหลัง
“เทียนเอ๋อ เร็วเข้า วันนี้เป็วันเปิดรับสมัครถ้าเ้าไปไม่ทันชาตินี้เ้าจะไม่ได้เรียนวรยุทธ์อีกเลย อย่าช้า! รีบตามข้ามา!” หยางฉินหลงคว้ามือหลานชายได้แล้วก็จูงแขนวิ่งออกไป
5K
![[ นิยายเอง ]เมื่อผมต้องมาเป็นยมทูตในต่างโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1569850485_832467.webp)
![[มี E-book] ตัวประกอบอย่างข้า(เผลอ)จีบพระเอกธงแดงโดยไม่รู้ตัว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1745741627_35264097.webp)
