ตอนที่ 1 การเกิดใหม่แห่งโชคชะตา
เมื่อหน้าท้องของโจวซ่านซ่านถูกมีดผ่าตัดอันคมกริบเปิดออก น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาอีกครั้ง ทั้งร่างหยุดสั่นไหวไม่ได้ ราวกับว่าชีวิตตกอยู่ในความสิ้นหวังที่ลึกที่สุด
ในหัวสมองของเธอ ั้แ่ต้นจนจบมีแต่เสียงคำพูดสะท้อนอันเ็าไร้อารมณ์ของซ่งเหยี่ยน
“ซ่านซ่าน ทายาทเพียงคนเดียวในตระกูลซ่งทั้งสามรุ่น เด็กผู้หญิงที่อยู่ในท้องของเธอจะต้องถูกทำแท้งเท่านั้น ท้องแรกของทายาทเรา ต้องเป็ผู้ชายเท่านั้น!”
ถึงแม้ว่าจะได้รับการฉีดยาชาแล้ว แต่ว่าโจวซ่านซ่านยังคงรู้สึกถึงความเ็ปบริเวณท้องของเธอ ความเ็ปแบบนั้น ราวกับถูกคนใช้มีดทื่อกรีดลงกลางหัวใจ ความสิ้นหวังนี้ทำให้เธออยากตาย
ถ้าซ่งเหยี่ยนทำไปเพื่ออยากได้ลูกชาย แล้วแม่แท้ๆ ของเธอล่ะ
โจวซ่านซ่านนึกถึงโหวกุ้ยจือแม่แท้ๆ ของเธอ ทันใดนั้นความเกลียดชังที่อดกลั้นไว้ก็พรั่งพรูออกมาจากใจ เป็เพราะโหวกุ้ยจือ เป็คนนำคนมาจับเธอมัดไว้แล้วส่งเธอเข้าห้องผ่าตัด
“เธอก็รู้ หลังจากการทำแท้งต้องพักฟื้นสามถึงห้าเดือน แล้วรีบกลับมาตั้งครรภ์กับซ่งเหยี่ยนโดยเร็วที่สุด ฉันหาวิธีที่จะทำให้ท้องลูกชายได้แล้ว ท้องต่อไปเธอจำเป็ต้องให้กำเนิดลูกชายแก่ตระกูลซ่ง!”
ก่อนที่จะเข้าห้องผ่าตัด น้ำเสียงของโหวกุ้ยจือเ็า ไม่มีการปลอบใจ ไม่มีความรู้สึกผิด เอาแต่จ้องโจวซ่านซ่านที่ขัดขืนไม่หยุด และเอ่ยคำพูดเืเย็นออกมาบ้างเท่านั้น
โจวซ่านซ่านไม่เคยเกลียดใครเท่านี้มาก่อน กระทั่งเธอรอแทบไม่ไหวที่จะตายไปซะ กลายเป็ผี แล้วมาฆ่าพวกคนโเี้ที่พรากชีวิตลูกของเธอไป ทีละคน ทีละคน ให้พวกมันตายทั้งเป็!
เวลานี้ โจวซ่านซ่านรับรู้ถึงเืเนื้อเชื้อไขของตนที่ถูกดึงออกมาจากตัวเธออย่างชัดเจน ใจของเธอเหมือนโดนมีดกรีดแทง แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย
“ทำไมเป็แบบนี้ ผลอัลตราซาวนด์บอกว่าเป็เด็กผู้หญิงไม่ใช่หรือ เห็นๆ อยู่ว่าเป็เด็กผู้ชาย!”
หัวหน้าแพทย์ที่ทำการผ่าตัดเมื่อเห็นทารกในครรภ์ที่ออกมาแล้ว ก็อุทานออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่ ราวกับเป็ไปตามสัญชาตญาณ ก่อนจะยกทารกที่ไร้ซึ่งลมหายใจออกมา ทุกการกระทำนั้นอยู่ในระยะสายตาของโจวซ่านซ่านพอดี
โจวซ่านซ่านมองดูเืเนื้อก้อนเล็กๆ ที่ถูกคนอุ้มอยู่ในมือ ทารกที่ขนาดเท่าฝ่ามือใหญ่คู่นั้น ยังไม่ทันจะเปล่งเสียงร้องออกมา ก็ถูกดับลมหายใจอย่างไร้ความปรานี!
เธอตกอยู่ในความสิ้นหวังไร้ที่สิ้นสุด ก่อนจะกรีดร้องสุดเสียง ราวกับใช้พลังทั้งหมดในร่างกายเปล่งเสียงออกมา ทันใดนั้นก็มีบางคนอุทานออกมาเสียงดัง แล้วห้องผ่าตัดก็เกิดความชุลมุนขึ้น
“แย่แล้ว ภาวะน้ำคร่ำอุดตันในกระแสเื!”
โจวซ่านซ่านรู้สึกเพียงแค่ราวกับิญญาและร่างกายของเธอถูกแยกออกจากกัน เสมือนเธอนอนอยู่บนสำลีอันอ่อนนุ่ม ก้มมองลงมา เห็นเพียงร่างอันคุ้นเคยของตัวเองที่นอนอยู่บนเตียงผ่าตัด ไร้ซึ่งลมหายใจแล้ว เืเนื้อก้อนเล็กๆ นั้นขดตัวอยู่ในถาดสแตนเลสที่มีคราบเืติดอยู่
่เวลาสุดท้ายก่อนที่เธอจะจากไป ราวกับเธอได้เห็นเหตุการณ์นอกห้องผ่าตัด
โหวกุ้ยจือร้องเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง “อะไรนะ เป็เด็กผู้ชาย ใครเป็คนอัลตราซาวนด์ให้ลูกสาวของฉัน พวกแก พวกแกฆ่าลูกหลานของตระกูลซ่ง!”
ซ่งเหยี่ยนนั่งยองๆ ลงที่มุมกำแพง เอามือทั้งสองปิดใบหน้า น้ำตาไหลเอ่อออกมาตามซอกนิ้วมือ จางอวี้เฟินมารดาของซ่งเหยี่ยนคอยปลอบลูกชายอย่างอ่อนโยน
“อย่างไรเธอก็ตายไปแล้ว เสียดายก็แต่เด็กผู้ชายที่อยู่ในท้องเท่านั้น แต่ลูกวางใจได้ แม่เตรียมเ้าสาวที่เหมาะสมกับลูกไว้เรียบร้อยแล้ว อายุ 24 ปี พอแต่งเข้าบ้านปุ๊บ รับรองว่าต้องได้ลูกชายแน่นอน! ใช่แล้ว ป้าของผู้หญิงคนนี้ก็คือหมอคนนั้นที่อัลตราซาวนด์ให้โจวซ่านซ่านไงล่ะ!”
โจวซ่านซ่านยิ้มสมเพช ที่แท้ก็เป็แบบนี้ ไม่ใช่ผลอัลตราซาวนด์ที่ผิดพลาด แต่เป็คนที่อัลตราซาวนด์ต่างหากที่เป็ต้นเหตุ! นี่ไม่ใช่ความผิดพลาด แต่เป็การฆาตกรรม!
ภาพเหตุการณ์สุดท้ายก่อนเธอจะจากไป โจวซ่านซ่านเห็นร่างสูงใหญ่ของเสิ่นจ้านตงจากสุดทางเดินเดินตรงมา เขาถอดเครื่องแบบทหารออก กำหมัดขึ้นมา ซัดไปยังใบหน้าของซ่งเหยี่ยนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ไอ้X พวกแกทำอะไรกับซ่านซ่าน! เอาเธอคืนมานะ พวกแกไม่้าเธอแต่ฉัน้า! ฉันจะพาเธอไปเอง!”
โจวซ่านซ่านลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความเ็ป
เธอเ็ปมากเสมือนถูกรถชนสาหัส รู้สึกราวกับกระดูกจะหักเป็ท่อนๆ ทั้งร่างกายไม่ได้อยู่ในการควบคุมอีกต่อไป จะขยับก็ขยับไม่ได้ เป็เวลาเนิ่นนานเหลือเกิน ในที่สุดเธอก็พ่นลมหายใจออกมาได้แ่ๆ
“ซ่านซ่าน หนูตื่นแล้ว!”
เสียงอ่อนโยนดังเข้ามาในโสตประสาทของเธอ เธอค่อนข้างสับสน อยากจะลืมตามองหาเ้าของเสียงนี้ แต่เปลือกตากลับหนักเสียเหลือเกิน ทำอย่างไรก็ลืมตาไม่ขึ้นสักที
“เหยียนฮุ่ย ออกไป ฉันเป็คนคลอดซ่านซ่าน เธอเป็ลูกสาวของฉัน คุณเกี่ยวอะไรด้วยฮะ? ออกไป ออกไปให้หมด! ต่อไปก็ไม่ต้องมาหาซ่านซ่านอีก!”
เมื่อโจวซ่านซ่านได้ยินเสียงนี้ ขนทั่วร่างกายพลันลุกขึ้น เสียงนี้มัน...ต่อให้เธอกลายเป็ผีก็ไม่มีทางลืมเสียงนี้ นี่เป็เสียงของโหวกุ้ยจือ ผู้หญิงคนนั้นที่ส่งลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองเข้าห้องผ่าตัดกับมือ!
“โหวกุ้ยจือ ปีนั้นคุณทอดทิ้งซ่านซ่านไว้จนท่ามกลางหิมะจนเกือบจะแข็งตาย ตอนนั้นทำไมคิดไม่ได้ว่าเธอก็เป็ลูกของคุณ แล้ววันนี้ซ่านซ่านถูกใครผลักตกบันไดกัน คุณมัวทำอะไรอยู่?”
จนถึงตอนนี้เสียงของผู้หญิงที่อ่อนโยนนั้นกลับแทนที่ด้วยความโกรธเคือง น้ำเสียงราวกับกำลังสะอื้นอยู่
“ฉันเป็คนคลอดเธอออกมา ชีวิตของเธอฉันก็เป็คนให้ ฉันคิดจะทำอะไรกับลูกฉันก็ไม่ผิดทั้งนั้น! เธอเพียงเลี้ยงดูซ่านซ่านมาแค่สิบกว่าปี คิดว่าตัวเองเป็แม่จริงๆ ของซ่านซ่านแล้วหรือไง เหอะ ไร้ยางอาย!”
วาจาเชือดเฉือนทั้งหมดของโหวกุ้ยจือ ซ่านซ่านได้ยินหมดทุกคำ
ความทรงจำสุดท้ายที่เธอนึกได้คือ เืเนื้อเชื้อไขของเธอ ยังคงมีโหวกุ้ยจือที่ด่าสาดเสียเทเสียอยู่นอกห้องผ่าตัด สิ่งนี้ทำให้ความเกลียดชังของโจวซ่านซ่านพุ่งสูงขึ้นราวกับน้ำที่ท่วมทะลักออกมา
ไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน เธอลืมตาขึ้นมาทันที ร่างกายผุดลุกขึ้นนั่ง แม้จะมองเห็นไม่ชัดว่าคนข้างหน้าคือใคร แต่เธอก็หันไปตามเสียงนั้น ยกมือขึ้นแล้วเหวี่ยงลงมาอย่างแรง
ได้ยินเพียงแต่เสียง ‘ปับๆๆๆ’ ดังสนั่นชัดเจน เสียงแสร้งร้องไห้นั้นหยุดลงทันที โจวซ่านซ่านยังไม่ลืมความเคียดแค้นเกลียดชัง ั์ตาวาวเป็สีแดงก่ำ เธอลุกขึ้นคว้าคอฝ่ายตรงข้ามมารัดแน่น
“คืนสองชีวิตของฉันมา แกมันฆาตกร ฉันจะฆ่าแก!”
โจวซ่านซ่านส่งเสียงขู่คำราม ราวกับใช้พลังทั้งหมดไปกับความเกลียดชัง ชีวิตนี้ ยังจะมีอะไรสำคัญไปกว่าการแก้แค้นให้ลูก?
“ซ่านซ่าน เป็อะไรไป ปล่อยมือเร็ว ลูกรัก รีบปล่อยมือเถอะ...”
เมื่อเสียงผู้ชายทุ้มต่ำดังเข้ามาในโสตประสาท ในที่สุดสติของโจวซ่านซ่านที่ขาดหายไปก็กลับมา แต่เธอก็ยังไม่ปล่อยมือ ยังคงรัดคอของโหวกุ้ยจือไว้แน่น
“บ้าไปแล้ว! บ้าไปแล้ว! ลูกของแกพยายามจะฆ่าแม่แท้ๆ ของตัวเอง นี่คือสิ่งที่โจวหรูไห่สอนเธอหรือ ปล่อย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! ฉันเป็แม่เธอนะ!”
โจวหรูไห่...พ่อ...
สายตาที่พร่ามัวของโจวซ่านซ่านค่อยๆ มองเห็นชัดขึ้นท่ามกลางน้ำตาที่คลอหน่วย ในที่สุดเธอก็มองเห็นคนที่เขย่าตัวเธออยู่ตรงหน้า ผู้ที่ทั้งใจดี ทั้งยังหนุ่ม พ่อ...พ่อจริงๆ ด้วย!
“พ่อ...”
โจวซ่านซ่านเพียงแค่เอ่ยคำว่า ‘พ่อ’ ออกไปได้คำเดียว ก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้อีกต่อไป เธอร้องไห้หนักราวกับเด็กที่เห็นครอบครัวหลังจากที่ทนทุกข์
“ซ่านซ่าน ไม่ร้องไม่ร้อง พ่ออยู่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว พ่ออยู่ตรงนี้แล้วนะ!”
โจวซ่านซ่านร้องไห้อย่างรู้สึกรวดร้าว กี่ปีแล้วนะที่ไม่ได้กอดพ่ออย่างนี้ กี่ปีแล้วที่ไม่ได้ยินพ่อเรียกชื่อของเธอ ผ่านไปยี่สิบปีแล้ว พ่อจากไปยี่สิบปีแล้ว
นี่เธอกำลังฝันอยู่ใช่ไหม พ่อที่จากไปแล้วหลายปีรู้ว่าชีวิตเธอน่าเวทนา จึงเลยมาอยู่ข้างกายเธอใช่ไหม
“ช่วยด้วย ช่วยด้วย! ลูกสาวของฉันถูกหลอกใช้มาแน่ๆ เธอพยายามจะฆ่าฉัน! บ้า ทุกคนเป็บ้ากันหมดแล้ว ครอบครัวนี้มันบ้า!”
เสียงแหลมๆ ของโหวกุ้ยจือดังเข้ามาในโสตประสาทอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงฝีเท้าที่ชุลมุนวุ่นวาย
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/47bf20e5d76e59aa0c6e1272c50d9d1a
7K
