ล่าผ่าแดนทมิฬ

เชนในตอนนี้ยืนอยู่ในท่าฟันดาบต่อหน้าหมูป่าแดงที่ถูกแยกออกเป็นสองส่วน!ถูกแล้ว! ถูกแยกออกเป็นสองส่วนและร่างที่ถูกแยกนั้นก็พุ่งผ่านร่างของเชนกับริวไปทั้งซ้ายและขวาเสียงร่างสองซีกไถลไปกับพื้นจากความเร็วที่มันวิ่งเข้าใส่ดังขึ้นอยู่สองถึงสามอึดใจก่อนจะเงียบลงไป พร้อมกับความเงียบได้ปกคลุมสถานที่นี้ไว้'การเคลื่อนไหวนั่น..' ชายที่มีแผลเป็นที่แก้มด้านซ้าย ในตอนนี้กำลังอยู่ในท่าจับดาบที่อยู่ข้างลำตัวอย่างเตรียมพร้อมและมองไปทางเชนกับริวคิดขึ้นเมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของเชน"พะ..พี่เชน" ริวที่กำลังตกใจเอ่ยอย่างตะกุกตะกักเชนในตอนนี้ที่ร่างโยกไหวจากการหอบหายใจไม่ได้หันไปมองริวแต่หันไปจ้องยังไทม์และบิวที่กำลังมองมาทางเชนเช่นกัน"นี่มันหมายความว่ายังไง" เชนพูดเสียงเรียบเย็นเยียบจนบิวที่อยู่ข้างๆ ไทม์เผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว"อ้อ..โทษที พอดีฉันเผลอนิดหน่อยเลยปล่อยให้มันหลุดไป" ไทม์มองสบตาเชนพร้อมตอบหน้านิ่ง"เผลอ...งั้นเหรอ? " เชนทวนคำพูดนั้นด้วยเสียงเย็นเรียบ "แล้วทำไมถึงไม่ตะโกนเตือน""แหมๆ ฉันเองก็ตกใจทำอะไรไม่ถูก" ไทม์ยกมือสองข้างขึ้นแล้วพูดนิ่งๆ พร้อมหันไปทางริวที่นั่งอยู่กับพื้น "โทษทีนะไอ้หนู""แค่ขอโทษแล้วคิดว่าจบหรือไง" เชนถามเสียงเรียบเย็น เชนเป็นเช่นนี้เวลาเขาโกรธเขาจะไม่โวยวายเสียงดัง แต่จะนิ่งและเย็นเยียบ และนี่แสดงให้เห็นว่าตอนนี้เชนกำลังโกรธ!"ก็ขอโทษไปแล้ว แกจะเอาอะไรอีก" ไทม์มองมาทางเชน ไม่ได้มีสีหน้าสำนึกผิดจากเหตุการณ์เมื่อกี้เลยสักนิดเชนได้ยินแบบนั้นก็กำลังจะยกเท้าทำการเดินเข้าไปหาไทม์ แต่ก็ถูกริวที่อยู่ด้านหลังที่ไม่รู้ลุกขึ้นมาตอนไหนมาจับแขนไว้หมับ"พะ..พี่เชน ไม่เป็นไรครับพี่ อย่ามีเรื่องเลย" ริวใช้สองมือจับแขนเชน พร้อมพูดกับเชนที่ตอนนี้หน้านิ่งไม่แสดงอารมณ์จ้องไปทางไทม์ตาเขม็งริวทำการลากเชนไปยังซากร่างของหมูป่าแดงของพวกเขาที่นอนแน่นิ่งอยู่"ห้ามพี่ทำไม ดูก็รู้ว่ามันจงใจ" เชนพูดขึ้นอย่างอารมณ์เสียไม่หาย"อย่ามีเรื่องเพราะผมเลยครับ ยังไงผมก็ปลอดภัยแล้ว" ริวมองเชน "ขอบคุณพี่เชนมากนะครับที่ช่วยผมเมื่อกี้""ไม่เป็นไรหรอก จากนี้ก็ระวังตัวให้มากขึ้นล่ะ" เชนยกมือขึ้นตบไหล่ริวริวพยักหน้ารับ ริวนั้นไม่อยากให้เชนมีเรื่องกับไทม์เพราะจากระดับแล้วไทม์นั้นมีระดับสูงกว่าเชนสองระดับ ตัวเขาเองก็โกรธเช่นกันแต่ก็ต้องข่มอารมณ์โกรธนั่นไว้เพราะไม่อยากให้เชนต้องมาบาดเจ็บเพราะเขา'อึก! ขาเรา' เชนจับไปที่ขาของตัวเอง ดูท่าการใช้การเคลื่อนไหวที่เขาจำมาจากกิ้งก่าทมิฬนั้นร่างกายของเขาในตอนนี้ยังไม่พร้อมจะใช้มันนักตอนที่เขาอยู่ในสภาวะประหลาดทำให้เห็นการเคลื่อนไหวทุกอย่างช้าลง เขาได้เห็นกิ้งก่าทมิฬทำการเตะเท้ากับพื้นหลายสิบครั้งก่อนจะเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เมื่อครู่เขานึกไปถึงท่าการเคลื่อนไหวนี้ของกิ้งก่าทมิฬจึงได้ลองใช้ออกมา"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ" ริวเห็นเชนจับขาจึงถามอย่างเป็นห่วง"ไม่เป็นไรๆ " เชนละมือจากขาแล้วโบกมือไปมาเชนกับริวคุยกันอีกสองสามประโยคก็ก้มลงนั่งทำการชำแหละหินแกนออกมาจากร่างหมูป่าแดง'ท่าท่าง..จะมีเรื่องสนุกให้ดูแฮะ หึหึ' ชายที่มีบาดแผลที่แก้มด้านซ้ายคิดขึ้น ในตอนที่หมูป่าแดงจะวิ่งเข้าใส่ริวเขาเองก็จับดาบในท่าเตรียมเหมือนจะเข้าไปช่วยเช่นกัน ไม่ทราบว่าจุดประสงค์ของชายผู้นี้คืออะไรกันแน่...หลังจากเหตุการณ์ทุกอย่างกลับสู่ปกติทั้งกลุ่มก็ทำการเดินทางต่อ ระหว่างทางเจออสูรหมูป่าแดงเรื่อยๆ และก็หยุดสู้กับมันสองชั่วโมงผ่านไปตอนนี้ทั้งกลุ่มได้มาหยุดยืนอยู่หน้าบานประตูขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ดูก็รู้ว่าด้านในคงเป็นบอสของRaidนี้ไม่ผิดแน่บรรยากาศของกลุ่มในตอนนี้กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างบอกไม่ถูก ทั้งกลุ่มนั่งพักลงเพราะถือว่าเป็นเรื่องปกติที่จะทำการพักฟื้นฟูแรงก่อนจะทำการต่อสู้กับบอส"ไง"เชนกับริวที่กำลังนั่งพักดื่มน้ำที่ริวเอาออกมาจากกระเป๋ามิติถูกเสียงหนึ่งดึงความสนใจ เมื่อเชนกับริวหันไปมองก็เห็นเป็นคู่ชายหญิงคู่นั้นที่สู้ด้วยกัน กำลังเดินเข้ามาหาพวกเขา"ไง" เชนตอบรับออกไป"ตอนหมูป่าหลุดนายสุดยอดไปเลยนะ" ฝ่ายชายพูดขึ้น ชายคนนี้สูงพอๆ กับเชนผมสีทองอมดำ ทำการเสยผมขึ้นเปิดหน้าผากหน้าตาถือว่าดูดีทีเดียว"ฉันโร ส่วนนี้ริน" ชายหนุ่มพูดต่อและผายมือไปแนะนำผู้หญิงด้านข้างที่พยักหน้ามาให้เชนกับริว"ไม่เท่าไหร่หรอก ฉันเชน ส่วนนี่ริว" เชนยิ้มรับพร้อมกับแนะนำตัวเขาและริว"สวัสดีครับ" ริวยิ้มพร้อมกล่าวเสียงใสเชนทำการตรวจสอบโรกับริน ทั้งคู่มีระดับที่ยี่สิบเจ็ดถือว่าสูงสำหรับRaidนี้พอสมควร"ฉันมีอะไรอยากบอกพวกนายหน่อยน่ะ" โรที่ตอนนี้นั่งลงข้างๆ พวกเชนพูดขึ้น"มีอะไรเหรอ? " เชนถามอย่างสงสัยโรหันหัวนิดหน่อยไปมองไทม์ที่กำลังนั่งอยู่อีกด้าน "ระวังไอ้นั่นไว้หน่อยล่ะ""ทำไมเหรอครับ" ริวเมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายพูดถึงไทม์ก็รีบถามขึ้น"ฉันได้ยินข่าวลือมาน่ะ ว่ามันชอบปล้นคนที่ลงRaidด้วยกันกับมัน จะเรียกว่าปล้นก็คงไม่ถูก..น่าจะเรียกว่าใช้ระดับที่สูงของมันขู่เอาของซะมากกว่า" โรพูดขึ้น ไทม์นั้นถือว่ามีชื่อเสียงพอสมควรในเมืองไม้หอมนี้โรจึงได้ยินเรื่องของไทม์มาไม่น้อย"อย่างงั้นเหรอ" เชนขมวดคิ้วพูดหน้านิ่ง"ฉันเคยได้ยินข่าวลือมาว่าพวกมันเคยฆ่าคนในRaidมาแล้วด้วย แต่ก็ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จล่ะนะ" คราวนี้เป็นรินที่นั่งอยู่ข้างๆ กับโรเอ่ยขึ้นบ้าง"ก็แค่นี้แหละ ฉันเห็นพวกนายเหมือนจะมีปัญหากับมันเลยอยากมาบอกไว้น่ะ" โรเอ่ยสมทบมาอีกครั้ง"ขอบใจมากนะที่มาบอก แต่..ถ้ามันอยากมีเรื่องฉันก็จะให้มันได้มี! " เชนพูดเสียงเรียบนิ่ง"นายนี่มัน...เอาเถอะ นายจะทำอะไรก็เรื่องของนายละกัน" โรมองเชนแล้วพูดขึ้น โรนั้นเห็นเชนมีระดับน้อยกว่าไทม์ถ้าสู้กันขึ้นเชนต้องแพ้อย่างแน่นอนจึงมาเตือนอย่างหวังดี แต่เมื่อได้ยินเชนพูดเช่นนี้เขาก็มองเชนเป็นคนอวดดีไม่ประมาณตนคนหนึ่งพวกเขาคุยกันอยู่อีกสักพัก ไทม์กับบิวก็ลุกขึ้นแล้วเดินนำไปยังทางเข้าโดยไม่ได้สนใจจะถามคนอื่นๆ ที่กำลังนั่งพักอยู่เลย คนอื่นๆ เมื่อเห็นแบบนั้นก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปยังทางเข้า"ไม่มีมารยาทเลยแฮะ ไม่ถามอะไรคนอื่นสักคำ" โรที่เดินอยู่ข้างๆ เชนมองไปที่ไทม์แล้วพูดเบาๆ"..." เชนไม่ได้พูดตอบอะไรนักล่าทั้งหมดตอนนี้มายืนอยู่หน้าประตูที่สูงถึงห้าเมตร เป็นประตูสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ทำมาจากไม้ดูเก่าแก่ ถ้าจะเปิดประตูต้องทำการดันเข้าไปนักล่าชายสองคนที่อยู่ในกลุ่มชายแผลเป็นเดินไปที่ประตูนั้นแล้วทำการออกแรงผลักเอี๊ยดดดดเสียงฝืดของประตูดังขึ้นกลบความเงียบของบริเวณนั้นไว้ทั้งหมดตึงประตูถูกเปิดจนสุด มีฝุ่นจากประตูปลิวลอยในอากาศบดบังสายตาเล็กน้อยเชนในตอนนี้มองข้ามไหล่ของนักล่าชายทั้งสองคนนั้นไปยังห้องบอสที่อยู่ด้านหลังประตู...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 22 จงใจ?

นิยายแนะนำ

ล่าผ่าแดนทมิฬ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 22 จงใจ?

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้