แสงอาทิตย์สาดส่องมาที่ดวงตาฉันรับรู้ได้ถึงเช้าวันใหม่ที่สดใสวันนี้ฉันตั้งใจจะไปขอบคุณเขาให้ได้เตรียมอะไรไปขอบคุณเขาดีนะ ขนมเค้กคงจะดีที่สุด ฉันอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปโรงเรียนเดินลงมาจากห้องเจอคุณพ่อคุณแม่กำลังนั่งกินอาหารเช้าตามปกติ
“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณพ่อคุณแม่”
“อรุณสวัสดิ์รินวันนี้มีอะไรพิเศษหรือเปล่าทำไมดูร่าเริงจัง”
“เปล่าค่ะคุณพ่อขอตัวไปเรียนก่อนนะค่ะ หนูไปก่อนนะค่ะคุณพ่อคุณแม่”
คุณแม่มองมาที่ฉัน ในมือกำลังถือหนังสือพิมพ์ทำหน้าเคร่งเครียดเป็ปกติทุกวันคุณแม่จะมีนิสัยจริงจังกับทุกเื่ เพราะเป็ประธานบริษัท คุณพ่อเขากลัวคุณแม่ ตั้งคุณแม่ให้เป็ประธานบริษัทเลยไม่ค่อยได้เห็นคุณแม่ผ่อนคลายบ้างเลยฉันเดินไปขึ้นรถที่ทางบ้านเตรียมไว้ให้ไปส่งฉันทุกวันไปโรงเรียนมีคนขับรถชื่อนายต้น
“วันนี้ส่งฉันตรงร้านเบเกอร์รี่แถวๆโรงเรียนนะ”
“ได้ครับคุณหนู”
มองออกไปนอกหน้าต่างรถนึกถึงเื่เมื่อวาน ถ้าคุณกิตไม่เข้ามาช่วยจะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ไม่อยากจะนึกภาพเลยขณะที่กำลังนั่งเหม่อลอย ก็ได้ยินเสียงของนายต้นเรียก
“คุณหนูครับถึงร้านเบเกอร์รี่แล้วครับ ตอนเย็นไม่ทราบว่าให้มารับกี่โมงครับ”
“วันนี้ตอนเย็นไม่ต้องมารับ ไปทำธุระเดียวเรียกแท็กซี่กลับเอง”
“ครับคุณหนู ขอให้โชคดีครับ”
ฉันเดินเข้าไปในร้านเบเกอร์รี่กลิ่นขนมเค้กที่ทำเสร็จใหม่ๆหอมลอยมาแตะจมูกเดินไปหน้าเคาน์เตอร์เ้าของร้านเป็ผู้หญิงชื่อพี่พลอย รู้จักกันเพราะมารับประทานร้านนี้บ่อย
‘‘อรุณสวัสดิ์วันนี้รับอะไรดีค่ะ หนูริน”
‘‘ขอเป็ชาเย็นแบบไม่หวานเหมือนเดิมค่ะ พี่พลอย แล้วก็ขอเค้กบราว์นี่ 2 ชิ้นด้วยนะค่ะ แต่เค้กใส่กล่องนะค่ะ ขอฝากเค้กไว้ที่ร้านก่อนนะค่ะพี่พลอยเดียวเย็นๆมาเอาค่ะ’’
“โอเคหนูรินไปรอที่โต๊ะเลยเดียวพี่เอาชาเย็นไปส่งให้ที่โต๊ะ”
1K
