เวลาผ่านไป 7 วันหลังจากที่หลิวจ้านได้ย้อนเวลากลับมาในยุคของราชวงศ์ฮั่น เขารู้สึกว่าชีวิตในต้อนนี้ของเขาช่างมีความสุขเสียจริง ได้ทำสิ่งต่างๆตามที่ใจเขาอยากจะทำ และในวันนี้เขาก็ต้องไปหาว่าที่ภรรยาของเขา หลังจากที่หลิวจ้านกินข้าวตอนเช้าเสร็จ ได้บอกให้สาวใช้ไปเอาสุรามาให้เขาจำนวน 2 ไห และสั่งให้พ่อครัวกับแกล้ม แล้วเดินเดินทางไปที่สกุลเย่ ที่หลิวจ้านนำสุรามาด้วย 2 ไห เพราะว่าเผื่อเขาได้เจอว่าที่พ่อตาในอนาคต จะได้ฝากให้ท่านได้ ที่ตั้งของจวนสกุลเย่อยู่หางจากตระกูลหลิวไม่ไกลนัก รถม้าได้หยุดลง หลิวจ้านได้เดินลงจากรถ ไม่รู้ว่าเป็เพราะพรหมลิขิตหรืออย่างไร ทำให้หลิวจ้านได้พบกับเย่หลิงเอ๋อที่หน้าประตูทางเข้า เย่หลิงเอ๋อ เห็นหลิวจ้านก็รู้สึกแปลกใจเพราะนางก็กำลังจะออกไปหาเขาพอดีหลิวจ้านเริ่มทักทายนางก่อน
“ไม่ทราบว่าพี่สาวเย่ กำลังจะออกไปไหนแต่เช้า”
“เ้าเด็กน้อยเ้ามาก็ดีแล้ว เ้ารู้หรือไม่เ้าสร้างเื่ให้ข้าตั้งมากมาย”
“ข้าไปสร้างเื่ให้พี่สาวเย่ปวดหัวตอนไหน”
“หึ..ก็เื่ที่เ้าบอกกับทุกคนว่าจะแต่งงานกับข้าและทำข้อตกลง ชาวบ้านก็พากันพูดต่อๆกัน จนเื่ไปเข้าหูพ่อของข้า ทำให้พ่อข้าอยากเจอเ้า จนท่านได้เร่งให้ข้าไปเรียกเ้ามาหา”
“ก็ข้าไม่รู้ว่าท่านพ่อตา้าพบลูกเคยคนนี้ ถ้าข้ารู้ข้าคงจะมาเร็วกว่านี้”
“เ้าหุบปากของเ้าซะ ใครจะเป็ภรรยาของเ้า”
“นี่ท่านกล้าด่าสามีของท่านในอนาคตเชียวหรือ”
“ใครจะเป็ภรรยาของเ้า หากว่าเ้ายังพูดมั่วๆอีกละก็ ข้าจะตัดลิ้นของเ้าซะ รีบตามข้าไปพบพ่อของข้าได้แล้ว และเ้าไม่ต้องพูดอะไร”
แม่นางเย่ พร้อมกับ หลิวจ้าน ได้เดินเขาไปด้วยกัน เมื่อเดินไปถึงห้องๆหนึ่ง น่าจะเป็ห้องของพ่อของนาง ทั้งสองได้เปิดประตูเข้าไปข้างใน ภายในห้อง มีบุรุษวัยกลางคนนั่งอยู่
“ท่านพ่อ ข้าพา หลิวจ้าน มาพบท่านแล้ว”
“เข้ามาได้”
“เย่เอ๋อ คาระวะท่านพ่อ”
“ผู้น้อยหลิวจ้าน คาระวะท่านพ่อตาขอ”
เย่เสี่ยวเทียนได้ยินแบบนี้ ก็หัวเราะขึ้นมา ผิดกับเย่เอ๋อ ที่ทำสีหน้าไม่พอใจ ก่อนจะเข้ามานางก็เตือนเขาไปแล้ว เดียวเ้าจะต้องโดนข้าตีแน่
“นั่งลงก่อน”
เย่เอ๋อ ได้นั่งลงที่เบาะฝั่งซ้าย หลิวจ้านนั่งอยู่ที่เบาะฝั่งขวา เย่เสี่ยวเทียน พ่อของเย่หลิงเอ๋อ นั่งอยู่ตรงข้ามกับเธอและเขา
“ท่านพ่อเขาก็คือหลิวจ้าน ส่วนเื่ที่ท่านได้ยินมาทั้งหมดเป็เื่”
นางยังไม่ทันได้พูดจบประโยคก็ถูกหลิวจ้านพูดสวนขึ้น
“เรียนท่านพ่อตาเื่ทั้งหมดเป็เื่จริง ข้าน้อยรักชอบในตัวแม่นางเย่เอ๋อ ขอท่านพ่อตาอนุญาติข้าด้วย”
เย่เอ๋อ ก็อึ่งไปทันที
“นี้เ้าอยากตาย”
“เย่เอ๋อ หยุดพูดเดียวนี้”
เย่เอ๋อได้ยินสิ่งที่พ่อของนางบอกนางก็เงียบลงทันที นางหันหน้าไปหาหลิวจ้าน และนึกคิดในใจ เดียวข้าจะจัดการเ้า หลิวจ้านก็ไม่ได้สนใจนาง หากว่าเขาผ่านด่านเย่เทียน เื่ของเขากับนางก็ง่ายนิดเดียว
“ข้าดีใจที่มีคนอยากจะแต่งงานกับลูกสาวของข้า สำหรับข้ายังไงก็ได้ ขอแค่นางรักก็พอ แต่หากว่านางทำร้ายเ้าเ้าก็มาบอกข้าเดียวข้าจะจัดการกับนางเอง”
หลิวจ้านได้ยินแบบนี้ก็สบายใจพร้อมทั้งหันหน้าไปหาเย่เอ๋อและทำหน้าทำตาใส่นาง จนทำให้นางเกือบจะแตะก้นเขา
“เ้าน่าจะอายุน้อยกว่าลูกสาวข้า และที่สำคัญลูกสาวข้านางเป็คนที่เ้าอารมณ์ เอาแต่ใจ เ้าจะรับได้รึเปล่า”
“เื่อายุข้าไม่ติด ข้าชอบซะด้วยซ้ำ คนที่อายุเยอะกว่าข้า ส่วนเื่นิสัย ในอนาคตข้าจะจัดการกับนางเอง”
เย่เอ๋อได้แต่นั่งกำหมัด
“ข้าได้ยินเ้าพูดแบบนี้ข้าก็สบายใจ ในตอนนั้นข้ากับแม่ของนางก็ไม่ได้แต่งงานกันแต่เลือกที่จะอยู่ด้วยกัน ส่วนเื่ของพวกเ้า เ้าจะแต่ง
หรือไม่แต่งก็แล้วแต่พวกเ้า เ้าก็คุยกับนางเองก็แล้วกัน ข้าคงจะต้องไปแล้ว เย่เอ๋อ พ่อไม่อยู่หลายวันรักษาตัวด้วย”
“ท่านพ่อจะไปไหนหรือเ้าค่ะ”
“ข้าจะไปเยี่ยมเพื่อนเก่าที่เมืองหลวง เ้าไม่ต้องเป็ห่วงข้าไปละ”
หลิวจ้านได้ยินแบบนี้ก็เข้าทางเขาเลยสิ อยู่แล้วค่อยแต่ง เย่เทียนลุกขึ้นกำลังจะจากไปหลิวจ้านได้เอาสุราของเขาให้กับเย่เทียนไป 1 ไห
“ท่านพ่อตา นี่คือสุราจากร้านของข้า พอดีว่าข้ากำลังจะเปิดร้านอาหารและร้านสุรา ข้าอยากให้ท่านไปร่วมด้วยนะขอรับ”
“ได้..แล้วข้าจะกลับมาให้ทัน”
พอเย่เทียนจากไป เย่เอ๋อที่ในมือตอนนี้จับกระบี่กำลังจะดึงออกจากฝัก หลิวจ้านเห็นท่าไม่ดีก็รีบพูดขึ้น
“ที่ข้ามาวันนี้ ขาจะมาทำตามสัญญาของพวกเรา ข้าได้ปรุงสุราเลิศรสมาให้เ้า หากว่าข้าทำให้เ้าเมาไม่ได้ เ้าจัดจัดการข้ายังไงก็ได้”
เย่เอ๋อได้ยินสิ่งที่หลิวจ้านพูด ก็วางกระบี่ลง เพราะนางคิดว่ายังไงเขาก็ไม่รอดจากมือของนาง
“เอาสุราของเ้าออกมาสิ”
“ข้าว่าที่นี้คงไม่เหมาะ หากว่าท่านหลับไปข้าคงจะช่วยเหลือท่านไม่ได้”
“งั่นไปที่ห้องของข้า ตามข้ามา”
หลิวจ้านเดินตามเย่เอ๋อไปที่ห้องของนาง เย่เอ๋อนางคงไม่รู้ว่านี้คือแผนของหลิวจ้าน (เลวจริงๆ) หลิวจ้านคิดจะเอาคืนนาง ในระหว่างที่เดินไป หลิวจ้านก็คอยสำรวจรอบๆจวนเย่ จวนเย่เป็จวนที่ไม่ค่อยใหญ่ คนรับใช้ก็น้อย สงสัยเป็เพราะเย่เทียนอยู่ในขั้น ปราชญ์ เลยไม่มีใครหรือโจรกล้ายุ่ง เมื่อเดินมาถึงห้องของนาง ภายในห้องมีโต๊ะรับแขก อีกฝังมีฉากกลั้น น่าจะเป็เตียงนอนของนาง
“เอาละเรามาเริ่มกันดีกว่า ข้าชักจะทนรอไม่ไหว ที่จะได้ทรมานเ้า”
เย่เอ๋อพูดขึ้นมา
“ได้เลยพี่สาวเย่ หากว่าท่านกินสุราหมด1 ไห แล้วท่านไม่เมาถือว่าข้าแพ้ แต่ถ้าพี่สาวเย่เมา ถือว่าท่านแพ้และท่านต้องมาเป็เมียข้าพร้อมทั้งติดตามข้าไปทุกที่”
“ได้ ข้าเย่หลิงเอ๋อ พูดคำไหนคำนั่น”
หลังจากนั้นหลิวจ้านได้นำกับเเกล้มมาวางไว้บนโต๊ะและนำสุราเทใส่ถ้วยและได้ส่งให้กับนาง แค่กลิ่นของสุราก็ทำให้นางใจเต็นแรง บวกกับกลิ่นอาหารที่เป็กับแกล้มที่หลิวจ้านนำมา เกือบทำให้นางคุมตัวเองไม่อยู่ เย่เอ๋อรับสุรามาจากหลิวจ้าน และค่อยๆดื่มลงไป รสชาติของมันช่างหอม และ ร้อนแรงมาก หลังจากนางดื่มเสร็จก็ขอเติมสุราเพิ่ม และนางได้ลองซิมอาหาร นี่คืออะไร ทำไมมันอร่อยแบบนี้ หลิวจ้านก็คอยลินสุราให้นาง ส่วนนางก็กินอย่างเดียว ผ่านไปได้สักพัก นางก็เริ่มโลกหมุน รู้สึกเหมือนตาจะหลับ สุดท้ายนางก็ทิ้งตัวลง ก่อนที่รางกายนางจะถึงพื้นหลิวจ้านได้เข้ามากอดนางไว้ก่อน ถึงเวลาเอาคืน
29K
