บทที่ 19: รับคำท้า
สองวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว บรรยากาศภายในเผ่าิญญายังคงค่อนข้างตึงเครียด การตัดสินใจของประมุขหลิงเทียนได้เปลี่ยนแปลงสถานะของหลิงเซียวไปโดยสิ้นเชิง จากเด็กหนุ่มนอกคอกที่ถูกรังเกียจ เขากลายเป็บุคคลลึกลับที่อยู่ภายใต้การคุ้มครองโดยตรงของประมุข ไม่มีใครกล้าเข้ามาหาเื่เขาอีกต่อไป สายตาที่มองมามีแต่ความสงสัย, ความอิจฉา และความหวาดระแวง
แต่หลิงเซียวไม่ได้สนใจการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ เขายังคงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการฝึกฝนอยู่ในลานฝึกท้ายหมู่บ้านเช่นเดิม เพียงแต่ตอนนี้ เขากำลังทำความคุ้นเคยกับน้ำหนักและความคมของกระบี่เหล็กกล้าสีดำเล่มใหม่ของตน
จนกระทั่งในบ่ายของวันที่สาม...
"ผู้ส่งสาร! ผู้ส่งสารจากตระกูลหมาป่าโลหิตขอเข้าพบ!"
เสียงะโอย่างร้อนรนของยามเฝ้าประตูได้ทำลายความสงบสุขของหมู่บ้านลงทันที คำว่า "ตระกูลหมาป่าโลหิต" ทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก สิ่งที่พวกเขากลัวที่สุด...ได้มาถึงแล้ว
ไม่นานนัก ประมุขหลิงเทียน, เหล่าผู้าุโ, และหลิงเซียว ก็ได้ไปรวมตัวกันที่บริเวณทางเข้าหมู่บ้าน ที่นั่น ชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งนั่งอยู่บนหลังม้าศึกสีดำทมิฬอย่างองอาจ เขาสวมเกราะหนังประทับตราหัวหมาป่า แผ่รัศมีที่ก้าวร้าวและไม่เป็มิตรออกมาอย่างชัดเจน
"ข้าคือผู้ส่งสารของตระกูลหมาป่าโลหิต!" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดังและหยาบกระด้าง "นำสารจากท่านผู้นำหลี่จ้านมามอบให้แก่ประมุขแห่งเผ่าิญญา!"
เขาชูม้วนสาส์นสีแดงเืในมือขึ้น ก่อนจะคลี่มันออกและอ่านออกเสียงดังลั่นให้ทุกคนได้ยิน
เนื้อหาในสาส์นนั้นเต็มไปด้วยคำพูดที่โอหัง มันกล่าวหาว่าสมาชิกเผ่าิญญาได้ซุ่มโจมตีและสังหารคนของตระกูลอย่างโเี้ไร้เหตุผล แต่เพื่อหลีกเลี่ยงาที่ไม่จำเป็ ตระกูลหมาป่าโลหิตจึงขอเสนอทางออกอย่างยุติธรรม...นั่นคือการประลองระหว่างตัวแทนรุ่นเยาว์ของทั้งสองฝ่าย!
"เพื่อตัดสินความถูกผิดและรักษาเกียรติของทั้งสองตระกูล! ตระกูลเราขอส่ง 'หลี่เลี่ย' บุตรชายคนโตของท่านผู้นำเป็ตัวแทน! ขอให้เผ่าิญญาส่งตัวแทนที่แข็งแกร่งที่สุดของท่านออกมา! การประลองจะมีขึ้นในอีกเจ็ดวันข้างหน้า ณ ลานประลองกลางเมืองเมฆาชายป่า! หากพวกท่านไม่กล้ารับคำท้า ก็จงส่งตัวฆาตกรมาให้ตระกูลเราจัดการเสีย!"
สิ้นเสียงอ่าน บรรยากาศก็พลันเงียบสงัดและหนักอึ้งลงทันที
ใบหน้าของผู้าุโหลิงเฟิงและฝ่ายอนุรักษ์นิยมซีดเผือด นี่คือสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดที่พวกเขาจินตนาการไว้ "หลี่เลี่ย" ผู้นั้นมีชื่อเสียงโด่งดังในด้านความอำมหิตและฝีมือที่ร้ายกาจ ว่ากันว่าเขามีพลังอยู่ที่จุดสูงสุดของขอบเขตหลอมรวมลมปราณ และเคยสังหารยอดฝีมือระดับเดียวกันมาแล้วหลายคนในการประลองใต้ดิน
เหล่าเยาวชนของเผ่าิญญาที่เคยโอหังบัดนี้กลับหน้าซีดเผือดไม่ต่างกัน พวกเขามีพร์ในการดูดซับพลังธรรมชาติก็จริง แต่กลับไม่เคยผ่านการต่อสู้ที่ต้องเอาชีวิตเป็เดิมพันมาก่อน เมื่อได้ยินชื่อของหลี่เลี่ย หลายคนถึงกับตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
ท่ามกลางความวิตกกังวลและความเงียบงันที่น่าอึดอัด สายตาทุกคู่ ไม่ว่าจะเป็ของผู้าุโหรือเยาวชน ต่างค่อยๆ หันไปมองยังร่างในชุดสีดำที่ยืนอยู่อย่างสงบนิ่ง...หลิงเซียว
เขาคือต้นเหตุของเื่ทั้งหมดนี้ และดูเหมือนว่า...เขาก็เป็เพียงความหวังเดียวของพวกเขาในตอนนี้เช่นกัน
ประมุขหลิงเทียนมองหลิงเซียวด้วยแววตาที่เรียบเฉย ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร ราวกับจะมอบการตัดสินใจทั้งหมดให้แก่เขา
หลิงเซียวเข้าใจความหมายนั้นดี
เขาก้าวออกมาเบื้องหน้าหนึ่งก้าว เผชิญหน้ากับผู้ส่งสารที่กำลังมองมาด้วยแววตาเย้ยหยัน เขากล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งแต่กลับดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ
"เผ่าิญญา...รับคำท้า"
คำพูดสั้นๆ เพียงสามคำกลับทรงพลังราวกับค้อนทุบ ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง
หลิงเซียวไม่สนใจปฏิกิริยาของใคร เขากล่าวประโยคสุดท้ายที่ปิดฉากการสนทนาทั้งหมด
"ข้าจะสู้เอง"