ตอนนี้ก็เป็วันที่ 2 หลังจากที่จิงจิงได้รับการเตือนจากในระบบว่าเริ่มโหลดข้อมูลแล้ว ของใช้ต่างๆ ที่จำเป็ จิงจิงคิดว่าซื้อเกือบหมดแล้ว ตอนนี้จิงจิงดูของที่สั่งออนไลน์มาทั้งหมด ของที่เยอะที่สุดก็คือข้าว 10 กระสอบใหญ่ แป้ง 10 กระสอบใหญ่ น้ำตาล เกลือ ถั่ว วุ้นเส้น เส้นก๋วยเตี๋ยว นมผง อย่างละ 50 ถุง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 10 ลังใหญ่ ไข่ไก่ 500 ฟอง ไข่เป็ด 500 ฟอง ผลไม้อีกหลายลัง ขนมปัง แล้วก็มีพวกเนื้อสัตว์ ซึ่งทางห้างแพ็คมาอย่างดีเป็ถุงละ1กิโล เนื้อหมู 100 กิโล เนื้อปลา 50 กิโล เนื้อแกะ 50 กิโล เนื้อวัว 50 กิโล เนื้อไก่-เนื้อเป็ดเป็ตัวอีกอย่าง 50 ตัว และยังมีกระดูกซี่โครงต่างๆ อีกเกือบ 50 กว่าถุง
สบู่ 10 ลัง แชมพู 10 ลัง ผ้าอนามัยอีก 20 กล่องใหญ่ กระดาษชำระ 50 ห่อใหญ่ น้ำหอม เครื่องสำอาง ครีมทาผิว ก็เตรียมไว้เรียบร้อย เป็ลังๆ
พวกยาต่างๆ ทั้งยาน้ำ ยาเม็ด ยาภายนอกและภายใน จิงจิงก็เตรียมไว้กล่องใหญ่แล้ว ยังไม่หมดนะคะ ยังมีพวกเสื้อผ้า ชุดกี่เพ้า ชุดจีนสมัยก่อนๆ เรียบๆ อีกจำนวนหนึ่ง ผ้านวมอีก 5 ผืน ปลอกหมอน และม้วนผ้าอีก 10 ม้วน
แล้วยังซื้อของที่คิดว่าสามารถแปรเป็เงินในยุคนั้นได้อย่างมหาศาลอีกด้วย จึงซื้อของเพิ่มอีกมากเช่นเครื่องใช้ต่างๆ แถมยังมีวิทยุรูปทรงดูเหมือนรุ่นเก่าอยู่อีก 20 เครื่อง นาฬิกาข้อมือผู้ชายอีก 4 โหล นาฬิกาข้อมือผู้หญิงอีก 4 โหล นาฬิกาแขวนผนังอีก 2 โหล นาฬิกาต้องเอาไปเยอะหน่อย
กล้องถ่ายรูปอีกหลายแบบ ไม่ว่าจะเป็กล้องฟิล์ม กล้องถ่ายรูปนำเข้า กล้องแบบสมัยใหม่อีก ของพวกนี้ตอนนี้เป็ของที่ไม่ค่อยแพงเท่าไหร่ เป็ของชิ้นเล็ก แต่หากไปอยู่ในยุค70 ที่ว่าจริง มันจะสามารถนำไปขายได้และได้เงินจำนวนมากทีเดียว
ส่วนทีวี ช่างมันเถอะ หากเป็ทีวีขาวดำน่าจะหายากแล้ว ต้องดูร้านของเก่าและยังกินพื้นที่อีก ที่บ้านก็มีทีวีสีจอแบนอยู่ 2 เครื่องแล้ว ไหนจะของที่มีอยู่ในบ้านอีกต่างๆ นานา ทั้งของคุณแม่และคุณพ่อ ของพวกนี้ถ้าระบบพาไปที่ยุค 70 จริงๆ นี่มันจะเปลี่ยนเป็เงินได้ทั้งนั้น
ที่จริงเธอมีเวลาและเงิน สามารถนำพวกมันมามากมายกว่านี้เพื่อไปขายให้ได้กำไรได้มากกว่านี้ แต่คนเราอย่าโลภเกินไปจะดีกว่า
(นี่ยังเรียกว่าไม่โลภอีกงั้นเหรอ?) ระบบ…-_-*
“ยังมีพื้นที่เหลืออยู่ ถ้าจัดทับๆ ซ้อนๆ กันไป น่าจะใส่เพิ่มได้อีก”
ว่าแล้วก็เริ่มจัดของให้มีพื้นที่อีกรอบ
ตอนนี้ค้างอาหารปรุงสุกเอาเผื่อไว้บ้าง จิงจิงค่อนข้างเป็คนทานอะไรง่ายๆ ไม่เลือกกินนั่นเอง
ส่วนการทำอาหารนั้นพอทำได้บ้าง แต่ี้เีที่จะทำต่างหาก ซื้อกินเอาไม่ง่ายกว่าหรือไง ใช่แล้ว ต้องซื้อมาไว้บ้าง ยังไงในมิติของที่วางไว้ก็คงสภาพเหมือนเดิมอยู่แล้ว ไม่เน่า ไม่เสียซะด้วย
คิดได้แบบนั้นก็รีบจัดการแต่งตัวเพื่อจะออกไปข้างนอก เพื่อเตรียมของปรุงสุกไว้แบบเยอะๆ ไปเลย เพราะฉันกลัวการอดยากที่สุด
“เฮ้อ หวังว่ามันจะเป็การคิดไปเองของฉันนะ” ภาวนาอีกครั้ง ภาวนาเป็ครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้!!
จิงจิงดูตัวเองในกระจก ใบหน้ารูปไข่ที่ค่อนข้างแหลม สวยแบบเชิดๆ ในกระจก แล้วพูดกับตัวเองว่า
“ถ้าย้อนไปจริงๆ ฉันจะได้ใบหน้าแบบไหนนะ ขออย่าสวยน้อยกว่านี้แล้วกัน หึ หึ”
จิงจิงเดินลงมาชั้นล่างและขับรถมินิคาร์ไฟฟ้าคันกะทัดรัดของตัวเองไปที่ร้านขายอาหาร เพื่อความรวดเร็ว เธอจึงมาร้านอาหารที่ตนเคยมาประจำ เมื่อมาถึงร้านแรกก็ะโสั่งทันที
“ป้าค่ะ ฉันขอสั่งข้าวต้มหมู 100 ถุง กับซาลาเปา หมั่นโถว อย่างละ 300 ลูก ค่ะ”
“ได้ๆ แต่อีกสักพักค่อยกลับมาเอานะ เดี๋ยวป้าจัดใส่ถุงให้”
ป้าเ้าของร้านยิ้มแล้วรีบพูด วันนี้มีออเดอร์ใหญ่อีกแล้ว
พอถึงร้านต่อๆ ไป จิงจิงก็สั่งอย่างรวดเร็วเหมือนร้านแรก ไม่ว่าจะเป็ก๋วยเตี๋ยวผัด ไก่ตุ๋น หมูตุ๋น ไก่ย่าง เป็ดย่าง เนื้อแดดเดียว เอามาอย่างละพอประมาณ
พอขับรถดูของไปอีกหลายร้าน จิงจิงก็เจอร้านขายรถจักรยาน รถมอเตอร์ไซค์ ถึงคิดได้พลางยกมือจับคางอย่างครุ่นคิด
“จริงด้วยสินะ เรายังไม่ได้ซื้อรถจักรยานและมอเตอร์ไซค์ด้วย ที่จอดรถที่บ้าน รวมถึงพื้นที่รอบๆ ถ้านับรถยนต์คันนี้ก็น่าจะพอจอดมอเตอร์ไซค์ได้อีก 2 คัน และจักรยานได้อีก 2 คัน”
ไม่รีรอเธอรีบไปสอบถามทันที พอเห็นจักรยานที่เป็รุ่นทรงดูย้อนยุค มีตะกร้าด้านหน้า ก็ตัดสินใจซื้อทันที 2 คัน
ส่วนมอเตอร์ไซค์ จิงจิงเดินดูมีแต่แบบรุ่นใหม่ๆ ทั้งนั้น ไม่น่าเหมาะเอาไปใช้ในยุคนั้นได้เลย
“สวัสดีค่ะ พอจะมีมอเตอร์ไซค์ที่เป็แบบรุ่นเก่าๆ หรือดูวินเทจขายบ้างไหมคะ” เธอจึงลองสอบถามพนักงานในร้านดู
“สวัสดีครับ ถ้าเป็มอเตอร์ไซค์ย้อนยุค ดูวินเทจ ทางร้านนี้ยังไม่มีครับ แต่ผมพอจะรู้ร้านที่ขาย หากคุณสนใจผมสามารถนำรูปมาให้คุณดูก่อนได้นะครับ”
จิงจิงดีใจมาก “งั้นฉันขอดูค่ะ” พอเธอเห็นรูปก็พอใจประมาณหนึ่ง แบบที่ออกแบบมาค่อนข้างย้อนยุควินเทจ แต่กลับเป็แบบที่ขี่ได้ง่าย
อย่างมอเตอร์ไซค์ปัจจุบันสีก็สวย เป็สีฟ้าพาสเทลและสีขาว สีดำ มันคงไม่แปลกแยกเกินไป ซึ่งดูน่ารักอีกต่างหาก
“งั้นฉันขอสั่งซื้อที่คุณได้ไหมคะ 2 คัน รวมทั้งจักรยาน 2 คันที่ฉันเลือกไว้ด้วย รบกวนขอจัดส่งตามที่อยู่นี้ค่ะ”
“ได้ ไม่มีปัญหาเลยครับ คุณ้าอะไรอีก สามารถสอบถามผมได้นะครับ” พนักงานดีใจมาก ขายของที่ร้านได้แล้ว ยังได้ขายของอีกร้านที่รู้จัก ที่มีค่าคอมมิชชั่นได้อีก
พอจิงจิงคิดก็อยากซื้อรถยนต์ไว้ใช้อีก แต่มาคิดดูแล้ว ในยุคนั้นจะต้องมีการจดทะเบียนอะไรยุ่งยากหรือเปล่านะ แต่เอาเถอะ ลองดูสักหน่อย ยังไงฉันก็มีเงินซื้อ ต้องเตรียมตัวไว้ให้ดี
“งั้นฉันขอถามคุณอีกอย่างนะคะ พอจะมีร้านขายรถยนต์แบบรถยนต์ยุคเก่าๆ ประมาณยุค 70-80 ขายบ้างไหมคะ เป็แบบมือสองที่สภาพดีหน่อยนะคะ พอดีฉันชอบอะไรแบบนี้ค่ะ”
“บังเอิญมากครับ ผมรู้จักคนที่อยากขายรถแบบนี้พอดี ถ้าคุณอยากดู ผมจะให้เขาขับไปให้คุณดูที่บ้านวันพรุ่งนี้ได้ครับ”
ช่างบังเอิญอะไรขนาดนี้ แต่ก็ดี ประหยัดเวลาไปมากเลยล่ะ
“โอเคค่ะ งั้นพรุ่งนี้คุณสามารถติดต่อฉันได้ที่เบอร์นี้นะคะ ตามที่อยู่จัดส่งนี้ได้เลยค่ะ”
หลังจากซื้อรถเรียบร้อย จิงจิงก็แวะรับของตามร้านต่างๆ ตามทาง ก็แวะซื้อขนมไปอีกเล็กน้อย
แล้วยังแวะร้านขายของเก่าอีกหลายร้าน ได้โทรศัพท์บ้านรุ่นเก่าแบบหมุน 3 เครื่องมาอีกด้วย เอาเถอะเผื่อใช้ได้ละนะ
ใกล้ค่ำแล้ว พรุ่งนี้ก็วันที่ 3 แล้วสินะที่ระบบแจ้งเตือนมา จิงจิงไม่แน่ใจว่าตัวเองจะย้อนไปในวันไหน หรือเวลาไหน อาจจะเป็วันพรุ่งนี้ที่จิงจิงคาดเดาไว้ หรืออาจจะเร็วกว่านั้น หรือช้ากว่านี้ก็ไม่รู้ได้เลย
ช่างเถอะ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ห่วงอะไรก็ไม่มีอีกแล้ว ทั้งครอบครัวก็เหลืออยู่ตัวคนเดียว ส่วนเพื่อนที่เคยรู้จักกัน ตอนนี้ต่างก็ใช้ชีวิตของตัวเองอยู่กันค่อนข้างไกล
“เอาละ เราต้องตั้งสติให้ดี เราต้องมีสติ”
วันนี้ค่อนข้างเหนื่อยมาก เธอจึงรีบอาบน้ำนอน
‘มีเวลาพรุ่งนี้อีกวันสินะ พ่อคะ แม่คะ พ่อกับแม่ ช่วยจิงจิงด้วยนะคะ อย่าให้จิงจิงต้องไปตกระกำลำบากที่ไหนเลยนะคะ’
19K
![ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737100969_43381964.webp)
