PAULSON พอลสัน : รักให้จำ (มี Ebook แล้วนะคะ)

        ตืด ตืด ตืด ตืด ตืด ตืด ตืด

        ไม่มีคนรับสาย ทำไมไม่รับสาย ไม่เข้าใจ...

        ครืด ครืด

        "เสียงโทรศัพท์...ของใครครับ" ไลม์ชูโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะยื่นส่งให้เรียว "ใช่ของคุณหรือเปล่า"

        "ค่ะ...ของฉันเอง" เธอยื่นมือไปรับโทรศัพท์กลับมาก่อนจะเปิดหน้าจอดู ก็มีข้อความเข้ามาพอดี เป็นเบอร์ของแฟนหนุ่มนั่นเอง

        "!!!???"

        แต่ที่น่าตกใจคือ ข้อความที่ถูกส่งมาเป็นรูปของชายหนุ่มที่คุ้นเคยกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าเป็นใครเหมือนกัน

_______________

        23.31 น.

        แกร๊ก!

        พรึ่บ!

        "..."

        พอลสันเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องนอนก่อนที่ไฟจะสว่าง ทำให้เห็นหญิงสาวร่างบางนั่งอยู่ที่โซฟาตัวเดี่ยวด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์อะไร

        "กลับดึกนะคะ"

        "..."

        "คุณไปไหนมาเหรอ โทรหาก็ไม่รับ"

        "ที่รัก คุณกลับมายังไง"

        เรียวลุกขึ้นแล้วเดินมายืนตรงหน้าเขา

        "คุณไลม์มาส่งค่ะ"

        "อะไรนะ!"

        "แล้วคุณหายไปไหนมาคะ"

        "ผม..." เขาลังเลที่จะพูดออกไปแต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเดินผ่านเธอ ไปถอดเสื้อเชิ้ตออกก่อนจะพาดไว้บนเก้าอี้ "ผมมีงานนิดหน่อย"

        "..."

        เรียวยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าให้กับคำพูดโกหกของเขา เธอมานั่งรอในห้องประมาณ 2 ชั่วโมง คิดว่าเขาจะยอมพูดออกมาว่าไปทำอะไร สุดท้ายก็ไม่ยอมบอก

        แต่ที่น่าหงุดหงิดใจยิ่งกว่าคือ รอยช้ำสีม่วงบริเวณต้นคอ มันเด่นชัดจนมือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว หัวใจบีบรัดจุกจนเจ็บไปหมดแล้ว

        "ที่รัก...ผมขอโทษ"

        "ช่างเถอะค่ะ..." เธอเมินหน้าและเดินออกไปทันทีก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา

        ปัง!

        เรียวเปิดประตูแล้วเดินออกไปจากห้อง โดยไม่ได้สนใจเขาที่กำลังยืนขมวดคิ้ว ใบหน้าเริ่มน่ากลัวจนแทบจะฆ่าคนได้

_________________

        24.00 น.

        แกร๊ก

        "เป็นยัง..." ชายหนุ่มกลืนคำพูดที่กำลังจะเอ่ย ก่อนจะเบิกตาโตกว้างจนแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง "คุณ...คุณจีน"

        หญิงสาวนั่งขดกอดเข่าอยู่มุมห้อง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ร่องรอยน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสายจนแทบจะขาดใจ ทำให้เขาเดินเข้าไปก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้า

        "เขา...ทำร้ายคุณ...งั้นเหรอ"

        เธอค่อยๆเหลือบสายตาขึ้นไปมองเขาก่อนจะปล่อยน้ำตาไหลลงมา

        "เขา...ฮึก...เขาเป็นผู้ชายที่ใจร้ายที่สุดในโลก...แต่...แต่ทำไมฉันถึงชอบเขา...ทำไม..ฮึก.."

        "ผมไม่คิด...ว่าเขาจะทำร้ายผู้หญิง"

        "เขา...ฉลาดกว่าที่คุณคิดอีกนะคะ...ยานอนหลับที่ใส่ลงไปในอาหารก็ทำอะไรเขาไม่ได้..."

        "เขารู้แล้วใช่ไหม"

        "ค่ะ...เขาจำได้ ว่าคุณเรียวเธอมีรูปร่างยังไง จำได้แม้กระทั่งกลิ่นตัวทั้งที่ฉันก็ใช้น้ำหอมกลิ่นเดียวกับคุณเรียว..."

        "..."

        "แต่คุณไม่ต้องห่วง...ฉันมีคลิปเรื่องของวันนี้อยู่ในโทรศัพท์ ฉันบอกเขาว่า ถ้าเขาไม่ยอมทำตามที่ฉันสั่ง ฉันจะส่งคลิปให้คุณเรียว"

        "แล้วเขาก็ยอมคุณ...งั้นเหรอ"

        "เขาไม่ตอบอะไร...ฉันคิดว่า เขาต้องเซฟความรู้สึกของคุณเรียวไว้อยู่แล้ว"

        "พอลสัน...เขาร้ายเกินไป คุณกับผมตามเขาไม่ทันหรอก เรื่องนี้ก็รู้แล้ว ว่าใครก็ทำอะไรเขาไม่ได้"

        "..."

_____________________

        08.00 น.

        ระยะทางที่นั่งมาบนรถ หญิงสาวเมินหน้าไปมองวิวนอกรถไม่ได้สนใจชายหนุ่มที่พยายามพูดคุยหรือจับมือ เธอกอดอกกำหมัดแน่นแสดงออกได้ถึงความไม่พอใจและกรุ่นโกรธ พอลสันก็พอรับรู้ได้ว่า เพราะอะไร....

        ไม่รู้ว่าเธอเห็นรอยที่คอหรือเปล่า แต่เขาหวังว่าเธอจะไม่เห็นมัน...

        บริษัท Red Blood

        "เรื่องเมื่อคืน...สืบได้ว่ายังไงบ้าง"

        "เธอไม่ยอมพูดครับ เธอบอกว่าทำเองทุกอย่าง"

        "ฉันว่า ฉันพอจะรู้ว่าใคร"

        "แล้วเรื่องคุณเรียว..."

        "อย่าบอกเธอ...ฉันไม่อยากให้เธอคิดมาก"

        "ครับ"

        พอลสันใช้นิ้วเคาะโต๊ะตามจังหวะความคิด เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานทำให้เขาหงุดหงิดมากของมากที่สุด ไม่นึกว่าผู้หญิงคนนี้จะน่ากลัวจนมากขนาดนี้

        พอลสันนั่งอยู่ข้างในห้อง กำลังนั่งกินอาหารบนโต๊ะโดยไม่ได้รับรู้ถึงความผิดปกติอะไรบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น อยู่ๆ ไฟในห้องก็ถูกปิดลง ตามมาด้วยกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยของเรียว พอลสันลุกขึ้นยืนตามสัญชาตญาณ

        "ที่รัก...คุณ..." แล้วก็มีมือบางเตะที่ต้นแขนของเขาอย่างแผ่วเบา การกระทำของเธอทำให้ชายหนุ่มเริ่มหายใจติดขัด "คุณจะทำอะไร หื้ม"

        "..." หญิงสาวไม่ได้ส่งเสียงอะไร แต่ใช้นิ้วมือกรีดกรายไปตามท่อนแขนและแผงอกแกร่ง

        "ที่รัก...คุณกำลังจะทำให้ผม...อุ้บ" หญิงสาวรั้งลำคอของฝ่ายชายลงมาประกบริมฝีปากลงไปอย่างร้อนแรง ปลายลิ้นของเขาสอดใส่เข้าไปในโพลงปากของเธอก่อนจะตวัดฟัดเกี่ยวกัน

        หญิงสาวดันชายหนุ่มให้นั่งลงบนเก้าอี้ก่อนจะนั่งคร่อมให้ร่างแนบชิดกัน ริมฝีปากดูดดึงต้นคอไม่มีท่าทีจะหยุด จนกระทั่ง มือบางลูบไล้จากหน้าอกลงไปยังกึ่งกลางของเป้ากางเกงที่กำลังตุงแน่น เขาจับข้อมือเธอไว้ก่อนจะบีบแรงขึ้น

        "โอ้ย!!"

        "ยังไม่เข็ดใช่ไหม..." น้ำเสียงแหบพร่าทุ้มต่ำกระซิบข้างหูทำให้หญิงสาวลุกจากตักเขาพยายามก้าวถอยหลังทั้งที่มือหนายังบีบข้อมือเธอไว้แน่น "ใครส่งคุณมา..."

        "..."

        "ไม่พูดคิดว่าผมจะโง่ไม่รู้หรือไงว่าใคร ห๊ะ!!"

        "โอ้ย!!"

        เขาดึงแขนเธอให้เดินตามที่เปิดไฟข้างประตู ถึงได้เห็นใบหน้าแดงก่ำเพราะอารมณ์ปรารถนาของหญิงสาว

        "คุณคงอยากตายมากเลยใช่ไหม!"

        "คุณ...คุณพอลสันคะ..." จีนพยายามแกะมือของเขาออกแต่ทำยังไงก็ไม่สามารถทำได้ จึงตัดสินใจเข้าไปกอดเขาใบหน้าซบที่หน้าอกแกร่ง "จีนรักคุณ"

        "เหอะ"

        "จีนรักคุณจริงๆนะคะ จีนไม่สนว่าคุณจะมีใคร แต่จีนรักคุณจริงๆ"

        "ปล่อย..."

        "จีน...ขอโทษ" เธอก้มหน้าแล้วค่อยๆถอยตัวเองออกมา

        "ผมเคยบอกคุณไปหลายครั้งแล้วนะ"

        "ขอโทษค่ะ..." เธอเงยหน้าขึ้นแล้วใช้มือแตะหน้าอกแกร่งอีกครั้ง "แต่จีน...จีนรักคุณจริงๆ คุณไม่คิดว่าเรื่องพวกนี้มันเป็นเรื่องปกติเหรอคะ ความสัมพันธ์ทางกาย มันเป็นอารมณ์ที่ไม่ต้องบอกใครก็ได้ จีนยอมเป็นที่รองรับอารมณ์ให้คุณ แค่เก็บเป็นความลับของเราสองคน...จีนจะไม่บอกแฟนคุณ คุณก็..."

        "คิดดีหรือยังที่พูดแบบนี้" สายตาอำมหิตของเขาทำให้เธอหุบปากลงทันควัน

        "..."

        "คุณคิดว่าผมจะยอมนอนกับใครก็ได้เพราะความอยากของตัวเองงั้นเหรอ..." พอลสันยกมือขึ้นจับคางหญิงสาวให้เงยหน้าขึ้นมองชัดๆ ก่อนจะกัดฟันพูดเน้นทีละคำ "แต่ถึงผมจะอยาก คนที่จะได้รองรับอารมณ์ก็จะไม่ใช่คุณอยู่ดี"

        พอลสันปล่อยมือที่จับคางเธอไว้ออก ก่อนจะหันหลัง

        "คุณพอลสันคะ..."

        "..."

        "เรื่องวันนี้ ถ้าคุณเรียวรู้ เธอจะเชื่อใจคุณหรือเปล่า"

        "..."

        "จีนมีถ่ายคลิปไว้ ถ้าคุณเดินออกไป จีนจะส่งมัน..."

        เพี๊ยะ!!

        เพี๊ยะ!!

        แรงตบของฝ่ามือเขาทำให้เธอกระเด็นลงไปนอนกับพื้น หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองเห็นดวงตาแดงก่ำบวกกับเส้นเลือดตึงเครียดที่ขมับของชายหนุ่มทำให้เธอรู้ว่าตอนนี้ เขากำลังโกรธมากถึงมากที่สุด

        "ถ้ากล้า กูจะฆ่ามึง!"

        นั่นคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เขากังวลว่าจะมีคนเอาคลิปไปให้เรียวดู ถ้าเธอไม่เข้าใจ อาจจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาก็ได้

        บางทีตอนนี้ เธออาจกำลังจะโกรธเขาอยู่ ที่เมื่อวานหายไปแล้วไม่ยอมโทรหาเธอ

        เรื่องนี้มันต้องมีอะไรมากกว่าที่คิดไว้ ไลม์ก็คงมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยเหมือนกัน โทรศัพท์ของเรียวที่หายไป ก็คงเป็นฝีมือของหมอนั่น

        เหอะ คิดจะให้เขากับเรียวมีปัญหากัน เพื่อหวังให้เขาสติแตกจนคุมตัวเองไม่อยู่สินะ ความคิดตื้นๆของพวกคาร์เตอร์ น่าสมเพชจริงๆ

____________

        09.00 น.

        "พี่สาคะ วันนี้จะมารับกี่โมงคะ เห็นบอกว่าต้องไปถ่ายงานตอน 10 โมง..."

        [น้อง...น้องจีนคะ คือว่า...]

        "คะ...มีอะไร..."

        [คือ งานถ่ายถูกแคนเซิลแล้วค่ะ]

        "อะไรนะคะ"

        [คุณนาเดียร์โทรมาบอกเมื่อกี้เองค่ะ พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น]

        "แล้วตอนเย็น..."

        [ตอนเย็น...ตอนเย็นก็ถูกเปลี่ยนตัวเป็นนางแบบคนอื่นแล้วค่ะ...น้องจีนไปทำอะไรให้คุณนาเดียร์ไม่พอใจหรือเปล่าคะ]

        "..."

        [ดูจากน้ำเสียงคุณนาเดียร์ พี่ว่าเขาต้องได้รับคำสั่งมาอีกทีแน่ๆ]

        "..." เขาคิดจะกำจัดเธอจริงๆหรือแค่ต้องการเตือนกันแน่ แล้วเพราะอะไรทำไมเธอถึงไม่โกรธก็ไม่รู้ แต่กลับนึกสนุกขึ้นมา

        ในเมื่อเธออยากเล่นกับไฟ อยากเอาชนะเขาให้ได้ก็คงต้องใช้ตัวเองเข้าไปเล่นด้วยให้ถึงที่สุด

____________

        14.16 น.

        เรียวนั่งเหม่อลอย มองปากกาในมือมานานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ สมองคิดวนเวียนถึงแต่รูปภาพที่ถูกส่งมาจากเบอร์ของแฟนหนุ่ม นั่นแสดงว่า...แสดงว่า...

        ถ้าเขาใช้เบอร์ของตัวเองส่งรูปมา แล้วจะมีเหตุผลอะไรถึงทำแบบนั้น ดูจากเมื่อเช้า เขาเหมือนคนไม่รู้เรื่องรูปที่ถูกส่งมา งั้นแสดงว่า มีคนแอบใช้โทรศัพท์ของเขา แล้วใครเป็นคนถ่ายกันล่ะ ตอนที่เห็นรูปภาพ มีเพียงชายหญิงที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่ แต่ก็มีบุคคลที่สามอยู่ในห้องด้วย

        มีคนกำลังคิดจะปั่นหัวเธอแน่ๆ ใครที่ต้องการทำแบบนี้ แล้วผู้หญิงคนนัันเป็นใคร...

        ก๊อก ก๊อก ก๊อก

        เธอเงยหน้ามองไปที่ประตู ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา

        "สวัสดีค่ะ คุณเรียว"

        "คุณจีน....มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ"

        เธอเดินเข้ามาในห้อง วางกระเป๋าแล้วนั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานโดยไม่รอให้เจ้าของห้องเชิญชวน

        "จีนอยากจะมาคุยกับคุณเรียวนิดหน่อยค่ะ" จีนยกนิ้วขึ้นปัดผมไปด้านหลังทำให้เห็นร่องรอยสีแดงช้ำที่ต้นคอ...

        รักรีทนะคะ ไว้ไรท์จะมาเขียน Q&A ให้อีกนะ ขอมาดูก่อนว่าจะเขียนบอกอะไรดี อย่าเพิ่งหายหนีกันไปไหนอยู่กับไรท์ก่อนนนนนนนนนนนนนนนนนน