ลิขิตฟ้าให้มารัก

54.....

        ดร.นีรนุชเชิญให้เพื่อน ๆของนัฏนรีอยู่ร่วมรับประทานอาหารเย็นด้วย แต่ลิลลี่ทนเห็นท่าทางออดอ้อนเอาใจของเอมี่ที่มีต่อปัญจพลไม่ไหวจึงขอกลับพร้อมกับไปรยา แต่ปัญจพลรีบบอกกับไปรยาว่าจะขอไปส่งลิลลี่ที่บ้านเอง

        "ท่าทางคุณไม่อยากกลับเลยนี่คะจะอยู่ทานข้าวเย็นร่วมกับน้องเอมี่ก็ได้นะคะ ฉันจะได้นั่งแท็กซี่กลับเอง”

        ลิลลี่ อดพูดประชดปัญจพลไม่ได้เมื่อขึ้นมานั่งรถของเขา  และรถกำลังจะขับตามไปรยาออกไปจากบ้านของนัฏนรี

        “ทำไมต้องคิดว่าผมอยากทานข้าวร่วมกับน้องเอมี่ด้วยล่ะไม่คิดว่าผมอยากทานกับคุณดรีมหรือไงครับ”

        ปัญจพล แกล้งถามด้วยสีหน้าบ่งบอกว่ามีความสุขที่ได้เห็นท่าทางเง้างอนของลิลลี่ซึ่งก่อนที่จะขึ้นรถนั้น นัฏนรีก็ได้แอบกระซิบบอกอะไรบางอย่างแก่เขาด้วย  จึงทำให้เขารู้สึกอารมณ์ดีอย่างที่เห็น

        “อ๋อ..ลืมไปว่าคุณเป็นพระยาเทครัวชอบจีบผู้หญิงไปทั่ว ไหนบอกว่าจะทุ่มเทจีบยัยดรีมคนเดียวไง แต่พฤติกรรมที่เห็นคุณคิดจะจีบน้องเอมี่ด้วยไม่ใช่หรือ”

        ลิลลี่ทำเสียงสะบัด ทำให้เขานึกถึงคำพูดของนัฏนรีที่แอบกระซิบว่าลิลลี่น่าจะหึงหวงเขากับเอมี่  ทำให้เขาอดที่จะยิ้มอย่างมีความสุขไม่ได้

        “โอ้โห..นี่ท่าทางของผมมันส่อไปให้คุณเห็นชัดขนาดนั้นเลยหรือครับเนี่ย”

        เขาแสร้างทำเสียงตื่นเต้น แต่ลิลลี่ค้อนขวับ

        “ใช่!..สายตาคุณปิดไม่มิดหรอก..พอเห็นเด็กสาวๆ ก็ออกอาการระริกระรี้เอาอกเอาใจผิดปกติ ฉันเห็นคุณแทบจะอุ้มยัยน้องเอมี่ไม่ใช่หรือ”

        ลิลลี่เผลอทำน้ำเสียงประชดประชันอย่างไม่รู้ตัว

        “คุณนี่ช่างสังเกตดีจัง ถ้าเป็นแฟนกันผมคงถูกคุณตรวจสอบละเอียดยิบจนกระดิกไม่ได้แน่เลย”เขาหัวเราะตอนท้าย

        “เผอิญไม่ใช่แฟนกัน ฉันก็เลยไม่สนใจตรวจสอบคุณ”

        “นี่ขนาดไม่ได้เป็นแฟนนะเนี่ย..ยังอุตส่าห์สังเกตได้ดีถ้าเป็นแฟนจะขนาดไหนน้า..”

        เขาทำสุ้มเสียงล้อเลียน

        “อีตาบ้า!..ที่ฉันมองก็เพราะจะได้เตือนสติยัยดรีมเพื่อนฉันให้รู้ทันผู้ชายอย่างคุณต่างหากล่ะอย่าคิดว่าฉันจะสนใจคอยสังเกตดูคุณเพราะเหตุผลอื่นเด็ดขาด ฮึ”

        เธอหันไปเค้นเสียงบอกเขา

        “เหรอคร้าบ..อิจฉาคุณดรีมจังที่มีเพื่อนคอยสอดส่องดูแลผู้ชายที่มาจีบให้ เอ..อย่างนี้คุณก็ยุคุณดรีมให้คะแนนผมติดลบเลยน่ะสิ..ตายแล้วท่าทางผมจะแพ้คุณปอนด์ล่ะมั้ง”

        “แพ้แน่..เพราะปอนด์เขาแอบรักดรีมมานานแล้วดรีมจะต้องเห็นความดีของปอนด์ที่ดูแลเอาใจใส่มาตลอด ส่วนคุณเพิ่งจะมาทีหลังแถมยังเจ้าชู้จีบยัยยามาก่อนด้วย”

        “ไม่แน่หรอกคู้น..เคยได้ยินไหมว่ารักแท้แพ้ใกล้ชิดน่ะผมออกจะเช้าถึงเย็นถึงแบบนี้สักวันคุณดรีมก็ใจอ่อน  เชื่อสิ”

        “ปอนด์ก็เช้าถึงเย็นถึงเหมือนกัน”  ลิลลี่รีบแย้งให้เพื่อน

        “แต่คุณปอนด์ก็ไม่ได้เป็นหนุ่มหัวใจอิสระเหมือนผม”

        “หมายความว่าไง”

        ลิลลี่หันไปจ้องหน้าคนขับรถให้นั่ง

        “อ้าว..ก็คุณปอนด์มีน้องเอมี่คอยตามประกบทุกฝีก้าวขนาดนั้นจะมาหาคุณดรีมทีก็ต้องพกน้องเอมี่มาด้วย ก็ถือว่าไม่เป็นอิสระ ถูกไหมล่ะ”

        “ยัยเด็กนั่นต่างหากที่คอยตามปอนด์เอง”

        “พูดถึงน้องเขาด้วยน้ำเสียงไม่ชอบอีกแล้วนะคุณรู้ตัวหรือเปล่า” 

        ปัญจพลติงแบบหยอกล้อมากกว่าจะจริงจัง

        “ก็ฉันไม่ชอบจริง ๆ นี่”

        “คุณนี่พูดตรงดีนะผมชอบ..”

        “ขอบคุณ..แต่อย่ามาชอบอย่างที่ชอบยัยดรีมก็แล้วกันเพราะฉันไม่นิยมผู้ชายรักเผื่อเลือกหลายใจ”

        “ถ้าผมรักเดียวใจเดียวล่ะ”เขาแกล้งหันมาทำตาเจ้าชู้

        “รอทำให้ได้ซะก่อนเถอะ”

        “จริงนะ”

        เขาถามย้ำน้ำเสียงหนักแน่นหันมามองเธอแว้บหนึ่ง

        “บ้า..มายุ่งอะไรกับฉันล่ะ”

        “ก็เมื่อกี้คุณบอกว่ารอให้ผมเป็นคนรักเดียวใจเดียวแล้วคุณจะรับรักผมไง”

        “ฉันพูดตอนไหนว่าจะรับรักคุณ ประสาทจริงเชียวไม่ต้องมาจีบฉันหรอกย่ะ..ไปจีบยัยดรีมให้สำเร็จก่อนเถอะ”

        “คุณพูดแบบนี้แสดงว่าหันมาสนับสนุนผมกับคุณดรีมแล้วใช่ไหมเนี่ย”

        “ไม่ต้องมาโมเมนะ..ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นเอ๊ะ..นี่มันไม่ใช่ทางกลับบ้านฉันนี่คะ”

        ลิลลี่เริ่มเอะใจ หรือว่าเขาจะหลงทาง

        “ก็ไม่ใช่น่ะสิ”

        “จะพาฉันไปไหน” เธอหันไปมองหน้าเขา

        “ไม่พาไปปล้ำให้เมื่อยหรอก...จะพาไปหาอะไรที่มันอร่อยๆ ทานมื้อค่ำกัน”

        “แล้วทำไมไม่ทานที่บ้านของดรีมล่ะ อาจารย์อุตส่าห์ชวนแล้วด้วย”

        “ก็คุณอยากจะกลับก่อนทำไมล่ะ” เขาท้วง

        “ฉันอยากกลับก่อนแล้วเกี่ยวอะไรด้วยคุณอยากอยู่ต่อก็ไม่มีใครห้ามสักหน่อย”

        “ผมเป็นคนไปรับคุณก็ต้องรับผิดชอบไปส่งด้วยสิ..”

        “ไม่จำเป็นฉันบอกคุณแล้วไงล่ะว่ากลับกับยัยยาก็ได้หรือไม่ก็แท็กซี่”

        “ผมจะปล่อยให้คนสำคัญของผมกลับแท็กซี่ได้ไงครับต้องดูแลแม่สื่อคนนี้ให้ดีหน่อยสิ เธอจะได้พูดถึงผมแต่สิ่งที่ดีงามให้คุณดรีมฟัง”

        เขาเกริ่นประโยคแรกให้คนฟังปลื้มแต่พอประโยคท้ายกลับทำให้ต้องห่อเหี่ยว

        “ฉันไม่ได้เป็นแม่สื่อให้คุณนะ..ฉันคอยขัดขวางไม่ให้คุณจีบเพื่อนฉันได้สำเร็จต่างหาก”

        “แต่ก็ขวางไม่เคยสำเร็จ..”

        เขาหัวเราะอย่างอารมณ์ดีที่ทำให้อีกฝ่ายหน้าง้ำได้

        “แต่ฉันว่าสำเร็จ เพราะจนป่านนี้แล้วยัยดรีมยังไม่ยอมรับว่าคุณเป็นแฟนเลย”

        “คุณดรีมก็ไม่ยอมรับว่าเป็นแฟนกับคุณปอนด์เหมือนกัน”เขารีบแย้งเธอทันที

        “ใครบอก..ฉันดูออกว่ายัยดรีมแอบมีใจให้ปอนด์และอีกไม่นานคู่นี้ก็จะลงเอยกันด้วยดี”

        เธอพูด หวังจะทำให้เขาใจเสีย แต่เขากลับยิ้มหน้าบานไม่หุบอยู่เหมือนเดิมผู้ชายอะไรไม่ได้รู้สึกรู้สาเอาเสียเลย ลิลลี่คิดด้วยความหมั่นไส้

        “รอให้ถึงวันนั้นก่อนสิครับ  แต่วันนี้ผมถือว่าผมให้เกียรติคุณปอนด์ทำคะแนนนำก่อนเลยปล่อยให้อยู่ทานข้าวกับคุณดรีมพร้อมครอบครัวไปก่อน”

        “ถ้าไม่มียัยน้องเอมี่คอยกันท่าอยู่ด้วยก็จะดีกว่านี้”

        ลิลลี่นึกถึงเด็กสาวคนนั้นด้วยน้ำเสียงไม่ชอบใจ

        “ผมก็ไม่เห็นว่าน้องเอมี่จะกันท่าอะไรนี่นาผมว่าน้องเขาออกจะเชียร์พี่ปอนด์อย่างออกหน้าออกตาด้วยซ้ำไป”

        “ไม่รู้ว่าเชียร์จริงหรือเชียร์หลอก”  ลิลลี่ยังคงหมั่นไส้ไม่หาย

        “เฮ้อ..ผมว่าคุณอคติกับน้องเขามากเกินไปแล้วนะ”

        “คุณต่างหากที่ตามมารยายัยเด็กนั่นไม่ทัน”

        ลิลลี่เถียงปัญจพลจึงต้องรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเป็นเรื่องอื่น ๆ ไปเพื่อให้เธออารมณ์ดีไปกับเขาด้วยแต่ลิลลี่ก็อารมณ์ดีอยู่ได้ไม่นาน  เมื่อมีโทรศัพท์จากเอมี่โทรเข้ามือถือของปัญจพลแม้จะไม่ได้สนทนาอะไรกันมากนัก แต่ลิลลี่ก็รู้สึกหงุดหงิดที่เอมี่โทรมาหาปัญจพล

        “พอดีผมให้เบอร์โทรน้องเขาไปน่ะเขาก็เลยโทรมาตรวจสอบเบอร์เท่านั้นเอง”

        ปัญจพลบอกหลังจากวางสายแล้ว

        “เพิ่งจะเจอหน้ากันแจกเบอร์โทรเรียบร้อยแล้วเหรอ”

        ลิลลี่พยายามระงับน้ำเสียงไม่พอใจถามออกไป

        “ใครบอกเพิ่งจะเจอ เราสองคนเคยเจอน้องเขาครั้งหนึ่งแล้วที่ร้านอาหารริมน้ำจำไม่ได้หรือครับ”

        “ฉันไม่อยากจำต่างหาก”เธอยังมีน้ำเสียงห้วน

        “ไม่เอาน่า..อย่างอนไม่เข้าเรื่องสิครับคุณลิลลี่ก็แค่น้องเขาอยากได้เบอร์โทรเอาไว้ติดต่อถามไถ่ตามประสาคนรู้จักกันเท่านั้นเอง”

        ปัญจพลแอบดีใจที่เห็นท่าทางลิลลี่เหมือนจะหึงหวง

        “ใครบอกฉันงอนคุณบ้าหรือเปล่า”

        “อ้าว..นี่คุณไม่ได้งอนผมหรือครับเนี่ยโธ่..ไอ้เราก็อุตส่าห์อธิบายถ้าไม่งอนก็แล้วไป”

        เขาบอกเสียงขบขัน แต่อีกฝ่ายมองค้อนหน้างอ.....