จนถึง่เวลาเย็น..
ณ ห้องพักผู้ป่วยวีไอพีในโรงพยาบาลประจำอำเภอ
“ก๊อกๆ”
“ขออนุญาติเข้าไปนะคะ ”
“เชิญเข้ามาได้เลยครับ”
กวินเห็นผู้ที่เข้ามาเป็หญิงสาวหน้าตาสวยและเซ็กซี่มาก เดินมาพร้อมกับญาติ
“คุณดวงเดือนกับคุณมุกอาการเป็ยังไงบ้างคะ ”
“ดีขึ้นมากแล้วจ๊ะ ว่าแต่ชื่ออะไรเหรอ”
“หนูชื่อลิเวียค่ะ ขอเรียกคุณป้าดวงเดือนกับน้องมุกได้ไหมคะ”
“ได้จ๊ะ/ได้ค่ะ”
“เื่ที่ขับรถชนคุณป้าดวงเดือนกับน้องมุกต้องขอโทษด้วยนะคะค่าใช่จ่ายซ่อมรถและค่าใช้จ่ายเื่การรักษาลิเวียจะผิดชอบเอง เพื่อแสดงความจริงใจ”
“ลิเวียหันมาสบตากับกวินเข้าพอดี ทำให้ลิเวียใจเต้นแรง ก่อนจะมีเสียงพูดขัดขึ้นมา”
“ลิเวีย น้าว่าจะเสียเวลาพูดกับคนพวกนี้ทำไม พักอยู่ในห้องพิเศษวีไอพีคงอยากให้หลานจ่ายค่าห้องพิเศษโรงพยาบาลให้ ถามไปตรงๆเลยว่า้าเงินเท่าไหร่”
กวินได้ยินแบบนั้นถึงกลับทำให้ไม่พอใจ
“พวกคุณไม่ต้องจ่ายไม่ต้องรับผิดชอบอะไร เชิญกลับไปได้แล้ว”
“ทำตัวหยิ่งยโสไปเถอะ จะมีตังจ่ายหรือเปล่า”
“คุณน้าค่ะอย่าพูดแบบนั้น”
“เชิญออกไปครับ รบกวนผู้ป่วยคนอื่น”
“ฉันขอโทษแทนน้าของฉันนะคะ”
“ลิเวียหลานจะขอโทษคนพวกนี้ทำไม”
“เชิญครับผมจะพูดเป็ครั้งสุดท้าย”
“ไว้วันหลังฉันจะมาใหม่นะคะ”
หลังลิเวียและญาติออกไปจากห้องไป
“พี่กวินสุดยอดไปเลย”
“อย่าให้ใครมาว่าเราได้ ศักดิ์ศรีก็มีเหมือนกัน ”
ลานจอดโรงพยาบาล
“คุณน้าพูดแบบนั้นได้ยังไงคะ”
“น้าพูดความจริง คนจนพวกนี้หวังเงินของหลาน น้าหวังดีกับหลานนะลิเวียแล้วหลานจะกลับเมืองหลวงวันไหน”
“วันมะรืนคะ ”
“หลานจะพักที่บ้านน้าใช่ไหม”
“ลิเวียว่าจะพักในตัวจังหวัดคะ ”
ทางด้านกวิน..
“พี่กวินผมกับฟ้าจะอยู่ดูแลแม่กับยัยมุกเอง พี่กลับไปพักผ่อนที่บ้านนะครับ”
“เอาแบบนั้นก็ได้ คุณแม่กับมุกจะกินอะไรไหมครับผมจะออกไปซื้อของกินข้างนอก กรกับฟ้าละ”
“แม่ยังไงก็ได้ลูก”
“มุกอยากกินขนม”
“กรกับฟ้าละน้องอยากกินอะไร”
“ผมขอเป็ข้าวผัดทะเลครับพี่กวิน”
“ฟ้าขอเป็ก๋วยเตี๋ยวเย็นตาโฟคะ”
กวินเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไปยังลานจอดรถ ก่อนจะขับรถโรลส์รอยซ์ออกจากโรงพยาบาลเพื่อไปสั่งอาหารให้ครอบครัว กวินขับรถมาถึงยังร้านอาหารขึ้นชื่อประจำอำเภอ ก่อนจะลงจากรถแล้วเดินเข้ามาในร้านแล้วสั่งอาหาร
“คุณ…”
กวินหันไปตามเสียงเรียก
“ผมชื่อกวินครับคุณลิเวีย”
“ฉันขอโทษเื่ที่คุณน้าพูดแบบนั้นออกไป ฉันยืนยันที่จะแสดงความรับผิดชอบนะคะ”
“ไม่เป็ไรครับค่ารักษาผมจ่ายเองได้ ผมต้องขอตัวก่อน”
กวินจ่ายเงินค่าอาหารที่สั่งเอาไว้ ก่อนจะเดินถืออาหารที่ซื้อไปยังรถของตนเอง
“ลิเวียเมื่อกี่หลานคุยกับใคร ”
“ไม่มีอะไรคะคุณน้า แค่มีคนมาทักผิด”
กวินหลังจากซื้ออาหารเสร็จก็ขับรถกลับไปที่โรงพยาบาล หลังจากนั้นอีกสองวันแม่กับน้องสาวก็ออกจากโรงพยาบาลไปอยู่ที่บ้าน
หลังจากนั้นกวินก็ขับรถไปส่งน้องชายน้องสาวกลับหอพัก ก่อนจะขับรถกลับบ้าน ตลอดสองวันมานี้กวินได้รางวัลจากระบบเป็เงินสดสองวันติดต่อกัน
เช้าวันใหม่
[ติ๊ง! โฮสต์ได้รับรางวัลโบนัสเป็เงินหนึ่งพันล้านดอลลาร์สหรัฐ โฮสต์้าแลกเปลี่ยนเป็เงินบาทหรือไม่]
“้า”
[ติ๊ง! ทำการแลกเปลี่ยนเป็เงินบาทให้กับโฮสต์จำนวนเงินทั้งหมดสามหมื่นหกพันหกร้อยห้าสิบล้านเจ็ดแสนบาทเงินทั้งหมดจะถูกโอนเข้าไปในบัญชีของโฮสต์]
กวินถึงกับทำอะไรไม่ถูกเมื่อได้ระบบแจ้งเตือนยอดเงินที่ได้ เพราะครั้งนี้กวินได้เงินเยอะกว่าครั้งไหนๆ ทำให้เขาเกิดความกลัวขึ้นมา
“ระบบฉันจะโดนสรรพากรตรวจสอบไหม?”
[ในเื่นี้โฮสต์อย่าได้เป็กังวลด้วยอำนาจของระบบได้จัดเตรียมทุกอย่างให้กับท่านแล้ว]
กวินได้ยินระบบบอกมาแบบนั้นก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีก ก่อนจะเดินออกจากห้อง
“พี่ออกมาจากห้องพอดีเลยแม่เรียกทานข้าวคะ”
“เดียวพี่ตามไป พี่ขอเข้าห้องน้ำก่อน”
หลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จกวินก็ไปนั่งทานข้าวกับแม่และน้องสาว
“แม่ พี่กวิน กินข้าวเสร็จไปเที่ยวกันไหมคะ”
“แถวบ้านเรามีทึ่เที่ยวด้วยเหรอลูก”
“ถ้าเป็แถวบ้านเราอาจไม่มี แต่อำเภอใกล้ๆมีนะคะ”
“พี่จะให้เราเป็คนนำทาง ”
“ได้เลยมุกจะเป็คนนำทางให้พี่กวินเองตอนนี้มุกอิ่มแล้ว ขอไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะคะ”
หลังจากนั้นอีกครึ่งชั่วโมงกวินก็ขับรถพาแม่กับน้องสาวไปเที่ยวยังอำเภอติดกันที่มีสถานที่เที่ยวที่ขึ้นชื่อ
33K
![เกิดใหม่พร้อมคำอธิษฐาน[จีนยุค70]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1670468011_62143916.webp)
