ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า หลังจากที่ซินหยานทำธุระส่วนตัวเสร็จ นางก็ออกมานอกบ้านเพื่อสำรวมิติเทพแห่งนี้อีกทีเพราะเมื่อคืนนางดีใจมากเกินไปจึงทำเพียงสำรวจภายในบ้านเท่านั้น วันนี้นางจึงอยากออกมาเดินดูรอบๆมิติบ้าง
ซินหยานเดินไปรอบๆมิติเทพจนมาหยุดอยู่ที่หน้ากระท่อมหลังเล็กที่ตั้งอยู่หลังบ้านของนางไม่ไกล นางจำได้ว่าตอนที่เป็เพียงดวงิญญานั้นไม่ได้มีกระท่อมเช่นนี้ 'นี่คงจะพึ่งมีสินะ ตอนนั้นไม่มี…แต่ตอนนี้มีแล้วก็อยากจะเข้าไปดูสักหน่อยก็แล้วกัน'
นางค่อยๆยื่นมือออกไปเปิดประตูกระท่อมออกช้าๆพร้อมกับโผล่หน้าเข้าไปมองด้านใน ก่อนจะตะลึงจนตาโตเมื่อมองเห็นสิ่งที่อยู่ด้านในพร้อมกับรีบเข้าไปภายในกระท่อม "โอ้วววว…มีครบเลยแม่!! นี่มันข้าวสารชนิดต่างๆที่ข้าซื้อกักตุนเอาไว้ในชาติที่แล้วนี่นา แต่ดูเหมือนจะมีมากกว่าเดิมมากเลยนะเนี่ย นั่นก็พวกเครื่องปรุงรสนี่นา แล้วนั่น…นั่นยังมีพวกของใช้ต่างๆด้วยแถมยังมีมากกว่าเดิมอีกแล้ว ว้าววว!! ท่านเทพช่างใจดีเพิ่มของพวกนี้มาให้ข้าอีกเยอะเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า…ข้าไม่อดตายแล้วแม่!!"
ซินหยานเดินสำรวจภายในกระท่อมที่นางคิดว่าที่นี่คงจะเป็ที่เก็บของแน่นอน ภายนอกกระท่อมที่ดูเล็กแคบนั้นแต่ข้างในนี้กลับกว้างขวางใหญ่โตเป็อย่างมาก พื้นที่เก็บของนี้เมื่อมองจากสายตาของนางยังมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดเลย มองไปทางมุมหนึ่งของกระท่อมนางยังเห็นเสือตัวเมื่อวานอยู่ในนี้ด้วย
"หืมม แสดงว่าเสือตัวเมื่อวานหายเข้ามาอยู่ในนี้สินะ เช่นนั้นก็ดีมากเลย วันนี้ข้าจะนำเ้าเข้าไปขายในเมืองก็แล้วกัน ตอนนี้ข้าร้อนเงินยิ่งนัก ข้าต้องรีบหาเงินอย่างเร่งด่วนหวังว่าเ้าจะขายได้ราคาดีนะ"
หลังจากที่เดินสำรวจภายในกระท่อมเก็บของจนพอใจแล้ว ตอนนี้นางรู้แล้วว่าภายในนี้มีอะไรบ้างและนางคงจะไม่อดตายอย่างแน่นอนจึงเดินยิ้มแย้มออกมาจากกระท่อมเก็บของอย่างอารมณ์ดี แล้วตรงไปที่บ้านของนางเพื่อจะทำอาหารเช้ากินก่อนจะออกจากมิติเทพนี้
"ฮ้าาา!! มีกุนเชียงอยู่นี่นา ถ้าอย่างนั้นเช้านี้ก็กินข้าวผัดกุนเชียงล่ะกัน" ว่าแล้วซินหยานก็เริ่มลงมือจุดไฟเพื่อหุงข้าวก่อนทันที ถ้าจะถามว่านางจุดไฟเตาเช่นนี้ได้อย่างไรก็ต้องบอกเลยว่าเพราะนางชอบเข้าไปเล่นกับชาวบ้านในหมู่บ้านที่อยู่แถวๆบ้านสวนของนางเอง การเข้าหากลุ่มคนเหล่านี้นั้นทำให้นางได้ความรู้อะไรหลายๆอย่างที่นางไม่เคยรู้ ไม่เคยเห็นและไม่เคยทำมากมายเลย โดยเฉพาะการใช้ชีวิตที่เรียบง่ายตามวิถีชาวบ้านชาวดอยที่อาศัยอยู่บนเขา แม้แต่การขึ้นเขาไปหาของป่าหรือล่าสัตว์นางเองก็เคยไปบ้างเหมือนกัน
หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จซินหยานก็เดินไปที่สวนผลไม้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของน้ำตกมรกต นางเดินข้ามสะพานไม้ไปก็ต้องเบิกตากว้างอย่างตื่นตะลึงเมื่อมองเห็นต้นผลไม้ทั้งหลายในตอนนี้ นางดีใจจนไม่รู้จะดีใจยังไงแล้ว ตอนนี้นางใจเต้นด้วยความดีใจเป็ที่สุด อย่างน้อย์ก็ไม่ได้ใจร้ายกับนางมากนัก
"สุดยอดไปเลยแม่!! แม้แต่ผลไม้ที่อยู่ในสวนของนางในชาติที่แล้วท่านเทพก็ยังนำมาปลูกในมิติเทพนี้ให้ด้วย งื้อออ…น้ำตาจะไหล ขอบคุณนะเ้าค่ะท่านเทพ" ซินหยานพูดออกมาด้วยความดีใจพร้อมกับเดินไปหักพวงของลิ้นจี่ที่กำลังสุกน่ากินอยู่บนต้นลงมาหนึ่งพวงก่อนจะหันหลังเดินข้ามสะพานกลับไปพร้อมกับคิดในใจว่า 'ออก' จากนั้นนางก็มาปรากฏตัวอยู่บนเตียงนอนในห้องโถงบ้านกลางป่าลึกของนาง
นางออกมานั่งกินลิ้นจี่อยู่หน้าลานบ้านที่เดิม "อื้มมม อร่อยอ่ะ อร่อยกว่าซื้อกินในชาติก่อนอีกนะเนี่ย แต่ทำไมรู้สึกว่ากินลิ้นจี่แล้วร่างกายเบาสบายจังอ่ะ ดีแฮะ…ทั้งอร่อย ทั้งดีต่อร่างกายแบบนี้ต้องกินมากๆหน่อย ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
เมื่อกินอิ่มแล้วนางก็นั่งรอย่อยสักพัก ก่อนจะคิดหาวิธีนำเสือตัวใหญ่เข้าไปขายในเมืองต่อ 'จะไปขายยังไงไม่ให้คนสงสัยเนี่ย อีกอย่างข้าคงแบกมันไปเองคนเดียวไม่ไหวแน่ๆ ตัวใหญ่อย่างกับลูกช้างน้อยแน่ะ เฮ้อออ' คิดแล้วก็เหนื่อยหน่ายในใจจริงๆเพราะนางเองก็เป็เพียงเด็กสาวตัวเล็กๆเพียงเท่านั้นเอง
"คิดไม่ออกก็เก็บเอาไว้ก่อนล่ะกัน ถ้าอย่างนั้นก็ขอใช้ความรู้ที่มีซ่อมแซมบ้านหลังน้อยนี้ก่อนก็แล้วกัน" ว่าแล้วซินหยานก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับเดินเข้าไปในครัวแล้วหยิบมีดเก่าๆและตระกร้าหนึ่งใบขึ้นมาสะพายไว้ด้านหลังแล้วเดินออกจากบ้านไป
ซินหยานเดินเข้าไปในป่าแล้วตรงไปยังกอไผ่ที่นางรู้ผ่านความทรงจำเดิมของเ้าของร่าง เดินมาไม่ไกลเท่าไหร่ก็เจอแล้ว เมื่อเห็นเป้าหมายตรงหน้านางก็ไม่รอช้า รีบเดินสำรวจขนาดและลำต้นของต้นไผ่และลงมือตัดต้นไผ่ตามจำนวนที่นาง้าทันที ตัดเสร็จนางก็เลาะกิ่งก้านส่วนเกินออกจากลำต้นจนหมดก่อนจะทยอยขนลำต้นของไผ่ไปวางไว้ที่ด้านหนึ่งก่อน กว่าจะตัดต้นไผ่ได้มากขนาดนี้ก็ใช้เวลาหมดไปถึงสองชั่วยามแล้ว ซินหยานเก็บลำไผ่เข้าไปไว้ในมิติเทพแล้วเดินกลับบ้านไปทันที
เมื่อเดินเข้ามาในบ้านก็หายเข้าไปในมิติเทพทันที "เหนื่อยอ่ะ เหนื่อยมากแม่!!" บ่นออกมาตามที่รู้สึกแล้วก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ก่อนจะเทน้ำในเหยือกแก้วแล้วยกดื่มเพื่อดับกระหาย "ฮ้าาาาา ชื่นจายยยย"
พักจนเริ่มหายเหนื่อยแล้วนางก็เดินเข้าไปในครัวก่อนจะจุดไฟเพื่ออุ่นข้าวผัดที่ทำเอาไว้เมื่อเช้า เสร็จแล้วตักใส่จานแล้วเดินออกมานั่งกินที่โซฟา พออิ่มแล้วนางก็ถือเหยือกน้ำตรงไปที่น้ำตกมรกตแล้วตักน้ำขึ้นมาจนเต็มเหยือกก่อนจะออกมาจากมิติเทพแล้วเริ่มทำการซ่อมแซมบ้านหลังน้อย "แต่เอ๊ะ! สภาพนี้ซ่อมไปก็คงจะอยู่ได้อีกไม่นานหรอก ผนังบ้านก็แตกร้าวขนาดนั้นแล้ว ถ้างั้นข้าก็สร้างบ้านไม้ไผ่เล็กๆอยู่ใหม่ดีกว่ามั้ย"
เมื่อคิดได้อย่างนี้แล้ว ซินหยานก็เข้าป่าไปตัดต้นไผ่กลับมาเพิ่มทันที คราวนี้นางเลือกตัดเพิ่มอีกจำนวนมาก นอกจากนี้นางยังได้เดินหาต้นไม้ที่ดูแข็งแรงทนทานอีกหลายต้นกลับมาด้วย ก่อนจะนำต้นไผ่และท่อนไม้ทั้งหมดเก็บเข้าไปในมิติเทพแล้วเดินกลับมาที่ลานบ้านแล้วนำต้นไผ่และท่อนไม้ทั้งหมดออกมากองเอาไว้รวมกันที่ลานบ้าน
นางเรียกเสียมและจอบออกมาเพื่อขุดหลุมฝังเสาบ้านเอาไว้ก่อน ซินหยานตั้งใจว่าจะค่อยๆสร้างบ้านไป ส่วนวันนี้ทำได้แค่ไหนก็เท่านั้นไปก่อน เมื่อฝังเสาบ้านทั้งหมดแล้วนางก็เดินมานั่งพักดื่มน้ำที่แครไม้ แต่หลังจากที่ยกเหยือกน้ำขึ้นมาดื่มแล้วนางก็ต้องแปลกใจ น้ำที่ไหลลงไปตามลำคอลงไปถึงท้องนั้นช่างเย็นสดชื่น อีกทั้งซินหยานยังรู้สึกว่าความเหนื่อยล้าหลังจากที่นางทำงานก็หายเป็ปลิดทิ้ง ร่างกายก็รู้สึกว่าจะแข็งแรงขึ้นด้วย
แต่ผ่านไปไม่กี่ลมหายใจนางก็รู้สึกเ็ปตามร่างกายขึ้นมา จากนั้นก็มีเมือกสีดำๆไหลออกมามากมายจนนางใหวาดกลัวขึ้นมาแล้ว แต่เมื่อเวลาผ่่านไปราวๆหนึ่งก้านธูปความเ็ปที่มีก็หายไป ทิ้งไว้เพียงเมือกสีดำๆที่เหนียวเหนอะหนะเต็มตัวนางไปหมด
'หรือจะเป็เพราะน้ำตกมรกตในมิติเทพอ่ะ ใช่แล้ว!! ต้องใช่แน่ๆ น้ำตกมรกตนี้จะต้องเป็น้ำวิเศษแน่ๆ ของในมิติเทพจะเป็ของธรรมดาๆได้เช่นไร' คิดได้เช่นนั้นนางก็ดีใจมากกว่าเดิมยิ่งกว่าได้เงินทองมากองเท่าูเาซะอีก ซินหยานลองดื่มน้ำเข้าไปอีกหลายอึก จากนั้นนางก็กู่ร้องะโในใจอย่างยินดี 'กรี๊ดดดดด!! ข้าได้ของดีอีกแล้วแม่!!!!'
เมื่อมั่นใจในความคิดแล้ว ซินหยานก็เดินเข้าไปในบ้านแล้วหายเข้าไปในมิติเพื่ออาบน้ำทำความสะอาดร่างกายที่สกปรกนี้ หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จนางก็รีบออกมาจากมิติเทพทันที
"ไหนๆก็ไม่เหนื่อยแล้วก็ทำงานต่อแล้วกัน บ้านข้าจะได้เสร็จเร็วๆด้วย จะค่อยๆทำไปทำไมเล่า? ในเมื่อข้ามีตัวช่วยดีขนาดนี้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" นางทำงานอย่างขมักเขม้นมากขึ้นกว่าเดิม บ้านไม้ไผ่หลังนี้ซินหยานตั้งใจว่าจะทำหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องโถง หนึ่งห้องครัวและหนึ่งห้องน้ำเท่านั้น เพราะนางคิดว่าห้องเก็บของนั้นคงไม่จำเป็เพราะมีโกดังเก็บของในมิติเทพแล้ว อีกอย่างเก็บเอาไว้ในนั้นก็ปลอดภัยกว่าด้วย
เข้ายามโหย่วซินหยานก็หยุดมือ แล้วเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างเดินเข้าไปในบ้านก่อนจะปิดประตูให้แ่า แล้วตัวนางก็หายเข้าไปในมิติ วันนี้นางสนุกกับการทำงานมากเพราะเวลานางเหนื่อยก็ดื่มน้ำวิเศษจากน้ำตก พอหายเหนื่อยก็เริ่มทำงานต่อ วันนี้การสร้างบ้านก็คืบหน้าไปมากกว่าที่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะค่อยๆสร้างไปซะอีก
"อืมม…ถ้าลองเรียกน้ำเข้ามาเติมในอ่างน้ำในห้องน้ำจะได้มั้ยน้อ ถ้าได้คงดีมากไม่หยอกเลยเนอะ อยากรู้ก็ต้องลองดีกว่าให้เดินไปแบกน้ำมาเติมเองล่ะน่า" ว่าแล้วซินหยานก็เดินเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอนของนาง ก่อนจะนึกขึ้นในใจ เพียงแค่นางคิดในใจน้ำในอ่างก็ค่อยๆเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนเต็มอ่าง ซินหยานที่ยืนดูอยู่ตรงนั้นดวงตาถึงกับเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้นดีใจ ในตาของนางทอประกายพอใจขึ้นมาอย่างไม่ปิดบัง
"ว้าวววว!! ได้ผลจริงๆด้วย สุดยอดมากกกก" จากนั้นซินหยานก็วิ่งออกจากห้องก่อนจะเดินไปที่ห้องครัวและทุกที่ภายในบ้านที่มีถังน้ำหรืออ่างน้ำเพื่อเติมน้ำวิเศษเข้าไปจนเต็มด้วยความสนุกสนานทันที
หลังจากทำทุกอย่างจนพอใจแล้วก็เดินเข้าไปในครัวเพื่อทำอาหารเย็นให้กับตัวเอง 'วันนี้ทำอาหารง่ายๆก็แล้วกัน ทอดกุนเชียงกับทอดไข่เจียวก็พอแล้วล่ะ' เมื่อคิดแล้วว่าจะทำอะไรกินก็ลงมือทันที เริ่มจากจุดไฟขึ้นมาสองเตา เตาหนึ่งหุงข้าวอีกเตาก็ใช้ทำกับข้าว ระหว่างที่รอข้าวสุกนางก็ลงมือทำพริกน้ำปลารอเอาไว้ก่อน จากนั้นก็เดินถือตะกร้าเล็กในครัวออกจากบ้านไปเก็บผลไม้เอามากินแทนของหวานหลังกินข้าว
เดินกลับเข้ามาในบ้านข้าวก็สุกพร้อมกินพอดี ซินหยานจึงลงมือตักข้าวแล้วเดินออกมานั่งกินเงียบๆคนเดียวที่โซฟา กินเสร็จก็เก็บจานชามไปล้างก่อนจะเข้าห้องของนางไป
"ได้เวลาอาบน้ำนอนพักผ่อนเอาแรงแล้ว ใช้ชีวิตสบายๆหนังท้องตึงหนังตาหย่อนแบบนี้ก็ดีไม่หยอกนะเออ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" พูดจบก็เดินตรงไปที่ห้องน้ำแล้วจัดการทำธุระส่วนตัวจนเสร็จแล้วออกมานอนพักผ่อนอย่างสบายใจตามที่นางได้พูดเอาไว้ทันที
986
