ใบบัวออกมาเดินเล่นนอกบ้านเหตุผลที่เธอออกมาเดินเล่นก็เพราะว่าอยากจะเจอคนๆนั้น^^เมื่อคืนนี้เธอนอนไม่หลับทั้งคืนคิดถึงแต่ใบหน้าหล่อๆตลอดเวลาเธอเดินมาถึงจุดเกิดเหตุของเมื่อวานนี้แล้ว เธอทำท่าด้อมๆมองๆอยู่เ้าดาโก้เห็นใบบัวเข้า มันก็วิ่งมาหาทันที ใบบัวลูบหัวมันเบาๆ
“ดาโก้ นายเห็นสุดหล่อ ใจดี เมื่อวานที่ช่วยเราไหม”
เ้าดาโก้มันก็เอาแต่เลียเท้าเธอ เธอรู้ว่ามันคงไม่บอกหรอกเพราะมันพูดไม่ได้ เธอถอนหายใจเบาๆ ในใจคิดว่าจะทำยังไงดีให้ได้เจออีกครั้ง
เธอนั่งอยู่ที่สวนสาธารณะ อากาศร่มรื่นเธอหายใจได้เต็มปอดคงไม่เป็ไรที่ไม่ได้เจอแค่นั่นตรงนี้อากาศเย็นสบายแบบนี้ได้เห็นคนมาออกกำลังกายก็ดีเหมือนกันนะ ป้าที่ถือขนมมาเต็มมือยืนยิ้มอยู่หน้าเธอ
“เอาไหมจ๊ะ”
ป้าถามแล้วเธอเห็นว่าขนมที่ป้าถือมายากที่จะปฏิเสธเธอจึงลงมือเลือกขนมทันที
“ป้ามีน้ำด้วยนะ”
ป้าบอกแล้วเรียกลุงที่หิ้วน้ำอยู่เต็มมือมาหา
“ตาๆมานี่ น้องเขาจะซื้อน้ำ”
ลุงแกเลยรีบเดินมาขายน้ำทันทีใบบัวมองแล้วรู้สึกว่าเขาน่าจะเป็สามีภรรยา ช่วยกันทำมาหากินแล้วน่ารักดีเธอยิ้มแล้วเลือกน้ำที่อยากดื่ม เธอเลือกมาหนึ่งขวดแล้วจ่ายเงินให้ป้ากับลุงไปทีนี้เธอก็มีของกินเล่นแล้ว
เธอนั่งกินไปเรื่อยๆ มองไปเห็นชายคนหนึ่ง เขาดูจะวิ่งมาทางเธอแล้ว
“ดี เธอมานั่งเล่นคนเดียวเหรอ”
“เปล่า นี่ไงฉันมีเพื่อนด้วย”
ใบบัวชี้ไปที่เ้าดาโก้
“อ้อ ถ้างั้นขอนั่งด้วยคนนะ”
“อืม นั่งสิ กินขนมไหม”
ใบบัวยื่นขนมไปให้ ทำให้เขาหน้านิ่วคิ้วขมวดเล็กน้อย
“เรายังไม่ได้รู้จักแม้กระทั่งชื่อ ยื่นขนมมาให้แล้วเหรอ”
“ฉันชื่อใบบัว ยินดีที่ได้รู้จัก”
เขาส่ายหน้าแล้วยิ้ม
“ภูผา”
เธอยังคงยื่นขนมมาให้ เขายากที่จะปฏิเสธ จึงหยิบขนมมากิน
“ความจริงฉันไม่กินขนมแบบนี้นะ”
“ทำไมล่ะ ฉันเป็นักกีฬา แล้วตอนนี้ฉันไม่อยากให้กล้ามของฉันหายเพราะแป้งและไขมัน”
“หืม กินบ้างก็ได้ ของอร่อย ถ้าไม่ได้กินเสียดายแย่”
ใบบัวกินอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อเขาเห็นดังนั้น จึงกินโดยไม่สนว่าสิ่งที่กินไปจะทำลายกล้ามเนื้อที่เขาสร้างมาขนาดไหนใบบัวหันไปมองเขา ภูผามีรูปร่างสูงใหญ่ กล้ามเนื้อนี่เป็มัดๆ ผิวขาวหน้าตาของเขาธรรมดา ไม่ได้หล่ออะไร แต่โดยรวมแล้วก็ดูดี เธอมองเขาอยู่นานจนภูผาสังเกตเห็น
“มองอะไร ฉันหล่อมากเหรอเลยมองฉันน่ะ”
“หืม ฮ่าฮ่าฮ่า หลงตัวเอง”
“นี่เธอให้เกียรติฉันหน่อย เราเพิ่งรู้จักกันเองนะ”
ใบบัวหันไปมองภูผาเขาทำสีหน้าไม่ค่อยดี จึงหุบยิ้มทันที
“โอ๋ โอ๋ขอโทษนะ นายก็ดูดีในแบบของนาย”
เขาก็ยังทำหน้าไม่สนใจใบบัวอยู่ใบบัวจึงต้องยื่นขนมไปให้อีก
“อ่ะ กินอีกสิ”
เขาก็ไม่รับไปใบบัวจนปัญญา จึงลุกขึ้น
“ถ้าอย่างนั้นฉันไปก่อนนะ นายคงไม่อยากให้ฉันนั่งเป็เพื่อนแล้วล่ะ ฉันขอกลับก่อน”
เขาจึงรีบหันไปมองทันที
“นั่งก่อนสิฉันล้อเล่นน่ะ จริงๆแล้วเธอก็พูดถูก ฉันดูดีน่ะ”
“นั่นไงนายดูดี นี่คือคำชมเลยนะ”
ใบบัวจึงกลับมานั่งลง
“นายมาออกกำลังกายที่นี่ทุกวันเลยเหรอ”
“ใช่ฉันออกกำลังที่นี่ทุกวัน เพราะคอนโดฉันอยู่ตรงนี้”
เขาชี้ไปที่ตึกสูง
“แล้วทำไมไม่ออกที่คอนโดนายล่ะเดินมาเหนื่อยก็เหนื่อย”
“ฉันก็ออกกำลังกายไปทั่วล่ะเปลี่ยนสถานที่ไปเรื่อย ฉันเป็คนขี้เบื่อน่ะ”
“อ้อ”
“แล้วเธอล่ะทำไมมานั่งเล่นที่นี่”
“ก็ฉันรอใครคนหนึ่งอยู่น่ะสิเมื่อวานเขาช่วยชีวิตฉันไว้”
“ต้องถึงขนาดมานั่งรอเลยเหรอ”
“ก็ใช่น่ะสิฉันจะมานั่งรอที่นี่ทุกวันเลยล่ะ เพราะอยากเจอเขา”
“เธอนี่นะ”
หลังจากวันนั้นใบบัวมักจะมานั่งเล่นที่สวนสาธารณะทุกวันโดยมีเ้าดาโก้มานั่งเล่นเป็เพื่อน ส่วนภูผาก็มาออกกำลังกายที่นี่เป็ประจำ เมื่อเล่นเสร็จก็มานั่งเล่นเป็เพื่อนใบบัวต่อ
“อ่ะ ขนม”
“ใบบัวยื่นขนมไปให้ภูผา”
“เธอนี่นะ ทำฉันกล้ามหายอยู่เรื่อย”
“นิดๆหน่อยเองน่า ไม่เป็อะไรหรอก”
“นิดๆหน่อยๆ แต่ทุกวันเลยนะ”
“อืม กินๆไปเถอะ”
ใบบัวไม่สนใจ เธอก็ยังกินขนมของเธอต่อไป ภูผาก็กินบ้างเช่นทุกที
“เธอรอเขาทุกวันอย่างนี้ ไม่เบื่อบ้างเหรอ”
“ไม่เบื่อ”
ใบบัวไม่สนใจ แต่ยังคงหันไปมองรอบๆเผื่อเจอเขาคนนั้น
“อยากจะเห็นแล้วสิ ว่าน่าตาเป็ยังไง”
เขาพูดลอยๆ ไม่ได้คิดอะไร แต่ใบบัวก็ไปเห็นเขาเข้าทันที
“เจอแล้ว นั่นไง ไปก่อนนะ”
ใบบัวลุกขึ้นทันทีแล้วรีบเดินไปหาเขาคนนั้น ภูผามองใบบัวอยู่ไกลในใจเขาก็เริ่มรู้สึกแปลกๆขึ้นมา หลายวันที่เขามาออกกำลังกาย ไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนี้เหรอที่ทำให้เขาไม่รู้สึกเบื่อเลยที่ต้องมาออกกำลังกายที่นี่ ส่วนใบบัวก็ยังวิ่งไปหาเขาคนนั้นเธอวิ่งไม่หยุด แล้วตอนนี้เธอก็เดินมาถึงตรงหน้าเขาแล้วด้วยท่าทางเหนื่อยหอบเต็มที่
906
