ณ.ประทศไทย
"ฮึก อึก" เสียงกลั่นสะอื่นของร่างเล็กที่พยายามก้มหน้าต่ำไม่ให้ใครเห็นน้ำตาสีใสที่อาบสองแก้มใส (แม่จ๋าจะรู้ไหมนะ ทุกคำพูด ทุกการกระทำมันทำให้ตะวันเ็ป)
หลังจากที่ตะวันกลั้นเสียงสะอึกสะอื้น พลางใช้ข้อมือเรียวเล็กเช็ดปาดน้ำตาอย่างลวกๆ
" คุณมนครับ ตะวันไม่เป็อะไรจริงๆครับ อีกอย่างป่านนี้บัญชาเพื่อนของตะวันคงมารอนานแล้ว เดี๋ยวตะวันไปทำแผลที่ห้องพยาบาลของมหาลัยก็ได้ครับ ตะวันลาแล้วนะครับ สวัสดีครับคุณมน แม่จ๋าตะวันไปก่อนนะจ๊ะ"
"เออ รีบๆไปเถอะแล้วอย่าไปเหลวไหลที่ไหนอีกหล่ะ" แม่บ้านวัยสี่สิบเอ่ยปากบอกลูกชาย ส่วนตะวันเมื่อพูดจบก็ยกมือไหวแล้วรีบเดินไปหน้าประตูรั้วคฤหาสน์
หนูตะวันนี้น่ารักน่าเอ็นดู ขยัน แถมยังเรียนดีอีกต่างหาก มนทาแอบคิดในใจถ้าหากนับหนึ่งลูกสาวของเธอเรียนเก่งให้ได้ครึ่งของตะวันก็คงดี
" ยา ถ้าตะวันกลับมาจากเรียนแล้ว อย่าลืมหาหยูกยา มาทาให้หนูตะวันด้วยนะ กลับมาท่าจะเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวแย่"
......... จิ!! ฉันเกลียดแกไอ้ตะวัน น่าจะแขนขาหักไปเลย นับหนึ่งได้แต่คิดในใจด้วยอาการโกรธเกลียดที่มีต่อตะวัน
"ได้ค่ะ คุณผู้หญิง" ยาแม่บ้านวัย40 รับคำ
" หนึ่งลูก ขับรถดีๆนะลูก ตั้งใจเรียนนะคะ"มนทาเอ่ยปากบอกลูกสาวด้วยความเป็ห่วง
" ค่ะคุณแม่ หนึ่งจะตั้งใจเรียนแล้วรีบกลับมาหาคุณแม่นะคะ แต่วันนี้หนึ่งอาจกลับดึกหน่อยค่ะเพราะมีทำรายงานกับเพื่อนค่ะ" จริงๆแล้วนับหนึ่งไม่ได้มีนัดทำรายงานกับเพื่อนแต่มีนัดไปดื่มที่ผับก็เท่านั้นเองแต่ต้องโกหกออกไปด้วยภาพลักษณ์ของสาวเรียบร้อยที่นับหนึ่งสร้างภาพขึ้นมา
ปึก! ปัง!!! ร่างบางของนับหนึ่งเดินขึ้นรถหรูและขับออกไปด้วยอารมณ์ครุกกรุ่น
ก็อก! ก็อก!!
ด้านของตะวันเมื่อเดินมาถึงรถคันงานที่จอดรออยู่แล้ว ก็ได้ทำการเคาะกระจก ร่างสูงที่นั่งอยู่ภายในรถฝั่งคนขับก็ได้ปลดล็อคประตู ร่างเล็กเปิดประตูรถด้านข้างคนขับก้าวขาเรียวเข้าไปนั่งพร้อมทั้งปิดประตู
"ไง.... รอเรานานไหมชา"
"อืม เรามาได้สักพักแล้วหล่ะ"
"เราขอโทษนะที่เราออกมาช้า" ตะวันเอ่ยปากขอโทษเพื่อนด้วยความเกรงใจ
"เฮ้ย อะไรกันดราม่าแต่เช้าเลยนะตะวัน เราไม่เป็อะไรหรอกทำเป็เกรงใจไปได้" ร่างสูงบอกตะวันด้วยน้ำเสียงติดตลก
"แล้วตะวันกินข้าวมาแล้วหรือยัง"ร่างสูงถามเพื่อนสนิทพร้อมกับหันหน้าไปมองร่างเล็ก
"ตะ ตะวัน!! ไปโดนอะไรมาทำไมเนื้อตัวถลอกแบบนี้" ร่างสูงเอ่ยถามเพื่อนสนิทด้วยความใปนเป็ห่วง
" อ๊ะ ใหมดเลยชา จะะโทำไมเล่าอยู่ใกล้ๆแค่นี้เอง"
"ก็คนมันใ ขอโทษได้ไหมหล่ะ แล้วสรุปไปโดนอะไรมา"ร่างสูงกดเสียงต่ำถามย้ำอีกครั้ง
"เราไม่เป็อะไรมากหรอก แค่รีบน่ะ เลยหกล้มเอง ทำเป็เื่ใหญ่ไปได้"ร่างเล็กตอบคำถามพร้อมกับทำตาดื้อใสใส่ร่างสูง
"แน่ใจนะตะวันว่าหกล้มอ่ะ! สภาพ! อย่างกับไปฟัดกับหมามา"
" แน่ใจ! เซ่! ตะวันล้มจริงๆนะ ออกรถเถอะเราหิวข้าวจะแย่"พร้อมกับยู่หน้า
"โอเคๆ งั้นเรารีบไปกันเถอะ ไอ้อิงมันรออยู่ที่โรงอาหารแล้ว"
เมื่อขับมาสักพัก รถคันหรูของบัญชาก็แล่นเข้ามาจอดที่หน้าโรงอาหารของคณะ
ปึก! ปัง! ปัง! เสียงเปิดปิดประตูรถของทั้งสองคน
" ชา เดินเข้าไปหาน้ำอิงก่อนเลยนะ เดี๋ยวเราขอไปเข้าห้องน้ำหน่อย"
" ให้เราไปเป็เพื่อนไหม เผื่อตะวันเดินไม่ไหว"ร่างสูงพูดด้วยความเป็ห่วง
"ไม่เป็ไร ชาไปรอเรากับน้ำอิงในโรงอาหารเถอะนะเดี๋ยวน้ำอิงรอนาน เราจะรีบไปรีบมา"
"เดินดีๆนะตะวัน อย่าไปหกล้มอีกหล่ะ"
" คร๊าบ! รับทราบ"
" ซี๊ดดด อ่าห์.. อ๊ะเบาๆหน่อยซิค่ะมัน.. ลึก.เกินไป อ๊ะ! "
หึ! ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย
" พรึบ!! ปึก ปึก ปึก ซี๊ด อ่า จะ.. เสร็จแล้ว"เอ่ยออกมาพร้อมกับร่างที่สั่นกระตุกเกร็งด้วยความเสียวซ่าน
" หึ ไม่ทันไรเธอก็เสร็จอีกแล้วนะ "ร่างสูงใหญ่เอ่ยแซวหญิงสาวที่กระทำกิจกรรมรักในห้องน้ำที่ทั้งแคบและร้อน
"แหม ก็เด็ดแบนี้ จะไม่ให้เสร็จไวได้ยังไงหล่ะค่ะ"
" เธอเสร็จแต่ฉันยัง" ร่างสูงพูดเสร็จพร้อมกับถอดแก่นกายตัวเขื่องแล้วก็ดึงเครื่องป้องกันออกจากแก่นกาย
"ใช้ปากน้อยๆของเธอทำให้หน่อยสิ" พูดเสร็จก็เขยิบแผ่นหลังกว้างพิงเข้ากับผนังห้องน้ำ มืออีกข้างว่างลงบนกลุ่มผมยาวสลวยกดต่ำลงมาให้ตรงกับอวัยวะที่แข็งขืนชี้เด่เป่าหมายตรงหน้า
" แหม ซอฟอ่ะ ของดีอยู่ตรงซอฟแล้วแท้ๆทำไมซอฟไม่ทำให้เสร็จสักครั้งหล่ะค่ะ หืม!! ร่างบางพูดจาด้วยความออดอ้อนเย้ายวน พร้อมกับนิ้วมือที่ลากไปมาตามหน้าท้องแกร่ง
" หึ!! เธอก็รู้นี้ว่าฉันไม่เสร็จในรูของใคร ยิ่งเป็แค่คู่นอนแบบเธอแล้วยิ่งแล้วใหญ่ไม่มีทาง รีบๆทำได้แล้วมัวแต่ลีลาอยู่ได้ ทำซะก่อนที่ฉันจะหมดอารมณ์" ร่างสูงพูดออกมาปนน้ำเสียงหงุดหงิด
"ค่ะ!!! อ๊ะ อ็อก อ็อก แจะ แจะ อือ เบาๆหน่อยมันลึกไป"
"ซี๊ดดด!! อาห์!!" ร่างสูงครางออกมาด้วยขเชิดขึ้น ดวงตาล่องลอยปานอยู่บนสรวง์ ปากก็ร้องครางออกมา มือขยับบังคับจิกผมยาวให้เร่งจังหวะเร็วขึ้น
"อ็อก! อ็อก! อ็อก! "อ่าห์ ซี๊ดดด จะ.. จะเสร็จ.." พูดยังไม่ทันเสร็จร่างก็กระตุก สั้นเกร็งหน้าท้อง พร้อมทั้งปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วทั้งปากของหญิงสาว
"กลืนลงไปให้หมด อย่าให้เห็นว่าเธอคลายทิ้งนะ กลืนหมดแล้วอ้าปากแลบลิ้นออกมาให้กูเห็นด้วย"
พูดเสร็จ หญิงสาวจำเป็ต้องฝืนกล่ำกลืนน้ำรักสีขาวขุ่นของร่างสูงลงลำคอระหง อ้าาา ร่างบางอ้าปากโชว์ให้ร่างสูงเห็นว่าตนนั้นกลืนลงคอไปหมดแล้ว
"อืม!! ดีมาก เอ่ยปากชมหญิงสาวพร้อมกับยกมือใหญ่ลูบที่กลุ่มผมของร่างบาง
"รีบแต่งตัว แล้วออกไปก่อน เดี๋ยวกูตามออกไป" ซอฟเอ่ยปากบอกหญิงสาวพร้อมกับแต่งตัวใส่กางเกงไปด้วยเพื่อกระชับเวลา
" งั้นหนึ่งออกไปก่อนนะคะ จุ๊บ! "หลังจากที่ร่างบางแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็ได้แง่มประตูเพื่อดูว่ามีใครอยู่ข้างนอกไหม เมื่อทางสะดวกร่างบางจึงรีบเดินออกมา เมื่อเวลาผ่านไปสักพักร่างสูงจึงเดินออกมาจากห้องน้ำที่ทั้งสองทำกิจกรรมรักกัน
พรึบ!! ตุบ!! อ๊ะ!!!
"มึงเดินของมึง ยังไงว่ะ ไม่มีตาเหรอว่ะ"
***********************************
หลังจากตะวันเดินมาได้สักพัก ร่างเล็กก็ได้เดินเข้าไปในห้องน้ำที่ว่างอยู่ด้านในสุดห้องสุดท้าย พรึบ! ปัง! ร่างเล็กที่เดินเข้าไปด้านในห้องน้ำพร้อมกับปิดประตูลงกลอน
อ๊ะ!! ซี๊ด!! เบา ๆ!! ซิค่ะ ม.มันลึกไป จ.จุก อ๊ะ
พรึบ!! ปัก ปัก ปัก ตับ ตับ ตับ
......
"หื้ม ส เสียงอะไรอ่ะ ทำไมมันร้องโหยหวนแบบนั้นนะ ระ หรือว่าเสียง ผีเปรต แต่เอ๊ะ! นี้มันเช้าแล้วไม่น่าจะใช่แล้วหล่ะ" ตะวันพูดด้วยเสียงสั่นกลัวปนสงสัยพร้อมกับใช้ใบหน้าเนียนสวยแนบเข้ากลับผนังห้องน้ำ ปึก! "อ๊ะ!" เสียงบางอย่างกระทบเข้ากับผนังห้องน้ำตามมาด้วยความสั่นะเืเล็กน้อยแทรกเสียงครวญครางเป็พัก ๆ
" เอ๊ะ!! ชัดเลย กลางวันแสก ๆ แท้ ๆ แถมยังเป็ที่สาธารณะอีก ทำไมถึงได้มาทำอะไรแบบนี้กันนะ น่าเกลียดที่สุด" ร่างเล็กก่นบนเล็กน้อยด้วยเสียงกระซิบกระซาบ หลังจากร่างเล็กต้องอดทนฟังเสียงของคนสองคนทำกิจกรรมรวมรักกันในห้องข้าง ๆ ร่างเล็กก็พยายามทำธุระส่วนตัวให้เบาที่สุดแล้วอดทนรอให้สองคนออกไปก่อน เมื่อเสียงของารักได้สงบลง ก็พบว่ามีเสียงของประตูห้องน้ำข้างๆ เปิดออกและมีเสียงของฝีเท้ากระทบพื้นดังออกไป ทำให้ตะวันมั่นใจแล้วว่าคนทั้งคู่ได้ออกไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
ฟู่!! เสียงเป่าลำหายใจออกมาด้วยความโล่งใจของร่างเล็ก
"น่าจะไปกันมันแล้วมั้ง" ร่างเล็กพูดลอย ๆ ออกมา
พรึบ!! อ๊ะ!!!
"อู้ยย!! เราเจ็บนะ!!" เสียงร้องโอดโอยด้วยความเ็ปของร่างเล็กที่เดินชนเข้ากับใครบางคนที่รับรู้ได้ว่าร่างที่เดินชนกันนั้นแข็งแกร่งสูงใหญ่แค่ไหน แค่เดินชนกระทบกันนิดเดียวร่างเล็กก็ถึงกับล้มก้นจ่ำเบ้าลงกับพื้น
" มึงเดินของมึงยังไงว่ะ! ไม่มีตาหรือไง! เดินไม่ดูเลย แม่ง! ร่างสูงใหญ่ตะคอกออกไปด้วยความไม่พอใจ
" ขอโทษครับ ผมไม่คิดว่าจะมีคนเดินสวนมาทางนี้" ตะวันเอ่ยปากขอโทษคนตรงหน้าพร้อมกับลุกขึ้นยืน เอี่ยวตัวเล็กน้อยพร้อมกับใช้มือเรียวเล็กปัดฝุ่นไปที่ก้นงอนงามของตัวเอง
" หึ! ขอโทษกูแต่ไม่มองหน้ากู มึงขอโทษใครว่ะ ขอโทษกูก็มองหน้ากูดิ ไม่ใช่เอาแต่ก้มหน้าแบบนี้มึงไม่ต้องขอโทษกูก็ได้มั้ง" พูดเสร็จพร้อมกับอืมมือมากระชากคอเสื้อของร่างเล็กแทบจะตัวลอย
" อ๊ะ!"ในระหว่างที่ตะวันโดนกระชากคอเสื้อจนลำตัวแทบจะแนบชิดติดร่างที่สูงใหญ่อยู่นั้น สองสายตาก็สบประสานกัน ทำให้ร่างสูงใหญ่ถึงกับชะงัก ในจังหวะที่ร่างเล็กเชิดหน้าสบตาเข้ากับร่างสูงใหญ่ดวงตาสุกใสที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำสีใสคลอเป็ประกายแฝงไปด้วยความเศร้าโศกในดวงตา แต่กับมีแรงดึงดูดมหาศาล ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ ผิวขาวละเอียดปานหิมะ ดวงตากลมโตเป็ประกายสีวอนัท จมูกเรียวเล็กโด่งปลายจมูกเชิดขึ้นเล็กน้อย พวงแก้มแดงสุกปลั่ง ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูอ่อน แพขนตาหนางอนยาวเรียงตัวสวย ขนคิ้วดกเรียวยาวได้รูปรับกับใบหน้า
"ค.. คุณ ปล่อยผมก่อนครับ ผะผมหายใจไม่ออก" พรึบ!! โอ๊ย!! ตะวันเอ่ยขอร้องต่อร่างสูงใหญ่ให้ปล่อยตนพร้อมกับสองมือเล็กพยายามแกะมือใหญ่ออกให้ตนเองเป็อิสระ
ร่างสูงเมื่อได้สติก็ปล่อยร่างเล็กลงมาทำให้ร่างของตะวันนั้นที่ยังไม่ทันตั้งตัวเซถลาไปโดนเข้ากับขอบอ่างล่างมือ
" มึงเดินไม่ดูทาง แล้วยังมาขอโทษกูส่ง ๆ อีกแบบนี้กูควรทำยังไงกับมึงดี กระทืบดีไหม ห๊ะ!!
" มะไม่ดีครับ อย่ากระทืบผม ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะครับ ผมขอโทษ" ตะวันกล่าวขอโทษด้วยน้ำเสียงสั่นกลัว
" มึงอย่าคิดว่ากูไม่รู้นะว่ามึงแอบฟัง เป็โรคจิตหรือไงถึงได้มาแอบฟังคนเอากัน"
"ไม่ใช่ ไม่ใช่ นะครับตะวัน เอ้ย ผมไม่ได้แอบฟัง ผมแค่คิดว่าเสียงผีเปรตมาร้องตอนกลางวันแสกๆ ไม่คิดว่าจะมีคนมาทำอะไรในที่สาธารณะแบบนี้ครับ" ร่างเล็กพูดออกไปด้วยความใสซื่อ
"หึ ตัวแค่นี้ปากแจ่วดีนี้ กูจะทำอะไรก็ได้ที่นี้มันมหาลัยของกู" รึมึงอยากจะลองดูไหมกับผู้ชายก็ไม่ติดนะ ยิ่งรูปร่าง.. แบบนี้ ยิ่งอยากลอง" ร่างสูงพูดเสร็จพร้อมกับปลายตามองสำรวจร่างเล็กด้วยสายตายากที่จะเดาออก
"มะไม่นะ อย่าทำอะไรผมนะ ผ ผมกลัว ฮื้อ ๆ" ร่างเล็กเอ่ยออกมาพร้อมกับน้ำตาที่พรั่งพรูร่างกายสั่นเทาที่กลัวร่างสูงใหญ่ตรงหน้าจะทำจริงดั่งปากพูด
" หึ! มึงคิดว่ากูจะเอามึงจริง ๆ หรอว่ะ สภาพอย่างมึงให้ฟรีกูยังไม่เอาเลย มึงจะไปไหนก็ไปป่ะ รีบๆ ไปให้พ้นสายตากู ถ้ากูเจอมึงอีกครั้ง กูไม่ปล่อยมึงไปแน่"
" ครับ" ตะวันรีบรับปากร่างสูงแล้ววิ่งออกมา
"หึ้ย ผู้ชายบ้าอะไรป่าเถื่อนที่สุด หน้าตาดีซะเปล่า แต่งตัวก็ดีอยู่หรอก แต่นิสัยไม่ได้เลยจริงๆ คนอะไรหน้าตาชั่งสวนทางกับนิสัย"
ความซวยกำลังมาถึงตัวแล้วลูก
TBC
____________________________________
เอ๊ะๆๆมันยังไง มันเกิดอะไรขึ้นนะ ่เวลากับสถานที่จะมีการย้อนไปย้อนมานะคะ และแต่ละบทที่เอ่ยถึงอาจจะต่างวันและเวลานะคะไม่คาบเกี่ยวหรือใกล้เคียงกันค่ะ
120
