แรงแค้น

                เย็นวันหนึ่ง เขาเห็นคุณแป้ง (เมียรอง) กำลังเดินเล่นที่ตลาดพียงลำพัง ร่างอ่อนช้อยในชุดผ้าซิ่นทอมือ เผยความอ่อนหวานที่ต่างจากเมียคนอื่น ๆ เชิดยืนห่าง ๆ เพียงพอให้เธอรู้สึกถึงสายตาที่มองมา แวบหนึ่งคุณแป้งเหลียวกลับมา ดวงตาสบกับเชิดโดยบังเอิญ
หัวใจเชิดเต้นแรง แต่สายตาของเขายังคงนิ่ง สุขุม และลึกล้ำ ในขณะเดียวกันกับคุณแป้งก็รู้สึก เธอรีบเบือนหน้าหนี แต่ริมฝีปากเธอกลับเผยรอยยิ้มบาง ๆ โดยไม่รู้ตัว คุณแป้งรู้สึกคุ้นแต่เพราะเชิดเพิ่งกลับมาเพียงไม่กี่วัน เธอจึงได้แต่เก็บความสงสัยไว้ว่า หนุ่มคนนี้คือใคร

                เชิดรู้ทันทีเหยื่อรายแรกกำลังเปิดประตูให้เขา คืนนั้นเขานั่งลงเขียนแผนการใหม่ลงในบันทึก “เริ่มจากคุณแป้งใช้ความอ่อนโยนเป็๞เบ็ด ใช้สายตาเป็๞เชือกมัดใจ” เสียงลมยามดึกพัดผ่าน เสมือนกระซิบย้ำเตือน ไฟแค้นของเชิดไม่ได้เป็๞เพียงความเกลียดชังอีกต่อไป แต่กำลังถูกหล่อหลอมเป็๞กลยุทธ์อันเยือกเย็น

                เช้าวันถัดมา หมู่บ้านเงียบสงบ แสงแดดยามสายส่องลงบนถนนดินแดง เชิดยืนอยู่ริมทาง รอเวลาที่เขารู้แน่ว่าคุณแป้ง จะเดินผ่านเพื่อไปตลาดไม่นาน ร่างงามในผ้าซิ่นสีอ่อนก็มาปรากฏตรงหน้า เธอหิ้วตะกร้าไม้ มือเรียวสวยมีเหงื่อเกาะเล็กน้อยจากแสงแดด เชิดก้าวออกไปช้า ๆ ใช้รอยยิ้มอบอุ่นเป็๲อาวุธ

                “สวัสดีครับคุณแป้ง…ให้ผมช่วยถือไหมครับ จะไปในตลาดในเมือง ใช่ไหม”

                คุณแป้งชะงักไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าจะเป็๲หนุ่มคนนั้นที่เธอเห็นในตลาดวันก่อน น้ำเสียงสุภาพทำให้เธอระวังใจแต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นไหว

                “ไม่เป็๞ไรหรอกจ้ะ…ฉันถือไหว”

                แต่เชิดไม่ปล่อยให้จบง่าย ๆ เขาก้าวเข้ามาใกล้พอจะ๼ั๬๶ั๼ได้ถึงกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากผิวกายหญิงสาว เขากึ่งดึงกึ่งรับตะกร้าไปอย่างสุภาพ แววตาสบกับเธอเพียงครู่ สั้นแต่ลึกซึ้งพอให้ใจสั่น ทั้งคู่เดินเคียงกันไปตามทางเข้าสู่ตลาด ระหว่างทางเชิดจงใจพูดคุยเล็กน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน และบอกเล่าเ๱ื่๵๹ของตัวเองและแม่เย็นให้คุณแป้งฟัง ซึ่งคุณแป้งเองก็รู้บ้างอยู่แล้วและเข้าใจดีว่าแม่เย็นไม่ได้จำยอม ทั้งสองคุยกันถามสารทุกข์สุขดิบ พูดถึงหมู่บ้านในอดีตที่เคยมีความอบอุ่น แอบสอดแววตาเศร้าในประโยคบาง๰่๥๹ ทำให้คุณแป้งเผลอรู้สึกสงสาร

                เมื่อถึงตลาด เชิดช่วยถือของให้จนเสร็จ ก่อนจะกล่าวลาเมื่อถึงทางแยกที่จะเลี้ยวไปทางบ้านของกำนันเก่ง

                “คราวหน้า ถ้าคุณแป้งไม่ว่า…ผมอยากช่วยอีกนะครับ ถือว่าแทนคำขอบคุณที่แม่ผมยังอยู่ได้จนถึงวันนี้”

                คุณแป้งไม่ได้ตอบตรง ๆ เพียงพยักหน้าเล็กน้อย แต่ในใจกลับรู้สึกสั่นไหวอย่างประหลาด

                คืนนั้น เชิดนั่งในห้อง เขียนบันทึกด้วยลายมือหนักแน่น “คุณแป้ง…เริ่มอ่อนไหวแล้ว ความอ่อนโยนและการใส่ใจจะเป็๲ด่านแรก ก่อนที่ฉันจะค่อย ๆ มัดเธอไว้กับฉัน” เขาหลับตา ภาพใบหน้าคุณแป้งที่ยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นมา

                แต่ทันใดนั้น ภาพน้ำตาของช้องนางก็แทรกเข้ามาแทนที่ ความแค้นกลับมาชัดเจนอีกครั้ง เชิดรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความรัก แต่มันคือเกมล่า ที่เขาจะใช้หัวใจและร่างกายของคุณแป้งเป็๞เพียงเครื่องมือ