AREA XXIV เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ] 

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 27

ลาสเตอร์ Talk

ผมมองเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตานิ่งสนิท รอยยิ้มที่แต้มอยู่มุมปากไม่ได้เกิดจากความรู้สึกยินดีหรือตื่นเต้น แต่เป็นเพราะความขบขันล้วน ๆ

เธอกล้าดียังไง...

"หนูอยากคบกับพี่"

ประโยคนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัว ผมไม่ได้เซอร์ไพรส์อะไรขนาดนั้นหรอก เพราะสิ่งที่เธอพูดออกมา...มันโกหกชัด ๆ

เด็กคนนี้โกหกได้แนบเนียนขึ้นเรื่อย ๆ นะ

และมันยิ่งทำให้ผมอยากรู้มากขึ้น...ว่าเธอเข้าหาผมเพื่ออะไร?

"หึ..." ผมหัวเราะในลำคอ ก่อนจะยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองใบหน้าของเธอที่ดูจริงจังจนแทบไม่หลุดพิรุธ

"พูดแบบนี้...คิดดีแล้วเหรอ?"

"คะ?" เธอกะพริบตาปริบ ๆ ราวกับไม่แน่ใจว่าผมหมายถึงอะไร

ผมก้าวเข้าไปใกล้เธออีกนิด ยกมือขึ้นแตะแก้มของเธอเบา ๆ ก่อนจะใช้นิ้วโป้งเกลี่ยไปตามผิวเนียนใส

"อยากเป็นแฟนพี่จริงเหรอ?"

"ค่ะ" เธอตอบด้วยเสียงที่มั่นคง แต่ผมกลับสัมผัสได้ถึงความลังเลในแววตา

เธอช่างไม่เก่งเรื่องโกหกเอาซะเลย...แต่ก็พยายามเต็มที่แล้วสินะ

"งั้นตกลง" ผมพูดออกไปง่าย ๆ พร้อมกับยกยิ้มที่มุมปาก

"ตั้งแต่วันนี้ไป...พี่กับหนูเราคือแฟนกัน" เธอชะงักไป ก่อนที่ใบหน้าจะขึ้นสีแดงอย่างรวดเร็ว

อ่า แค่นี้ก็หน้าแดงแล้ว?

"พะ...พี่ลาสเตอร์เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะคะ?"

ผมแค่นหัวเราะเบา ๆ

"หรือจะให้พี่พูดใหม่?" เธอส่ายหัวรัว ๆ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว ผมก็ใช้แขนข้างหนึ่งดึงร่างของเธอเข้ามาแนบชิด ก่อนจะก้มลงกดริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มนั่น

"!" ร่างของเธอเกร็งขึ้นทันที ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจสุดขีด

และมันก็ดูตลกชะมัด

‘แต่เดี๋ยวนะ...นี่กูทำอะไรลงไปวะ?’ ผมสบถในใจอย่างหงุดหงิดตัวเอง เพราะเมื่อครู่นี้ไม่ได้มีแผนว่าจะทำอะไรแบบนี้เลย แต่พอเห็นเธอทำหน้าตกใจแบบนั้น ผมก็อดไม่ได้ที่จะ...

ช่างเถอะ ผมจะไม่คิดมากเรื่องนี้ให้เสียเวลา

ผมถอนจูบออกมาเล็กน้อย ก่อนจะมองใบหน้าที่ขึ้นสีแดงจัดของเธอ

"ในเมื่อเป็นแฟนกันแล้ว..." ผมกระซิบเบา ๆ ก่อนจะกดจูบลงไปอีกครั้ง คราวนี้หนักแน่นกว่าเดิม

"!"

"จะจูบ..." ผมเว้นระยะห่างเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นลูบแก้มเธอ แล้วโน้มตัวไปกดริมฝีปากลงที่ข้างแก้มของเธอช้า ๆ

"จะหอม..." ผมกระซิบข้างหู ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอแข็งทื่อไปทั้งตัว หน้าแดงจนลามไปถึงใบหู

"ก็ไม่เห็นแปลกอะไรใช่ไหมล่ะ?" เธออ้าปากค้างเหมือนอยากจะเถียง แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา มีแค่แววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจและ...อาจจะมีความสับสนปะปนอยู่ด้วย

ผมหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะดึงตัวเองออกมา ตั้งสติให้กลับมาอยู่กับเรื่องที่ควรจัดการต่อ

"ไหน ๆ ก็เป็นแฟนกันแล้ว..." ผมกอดอกแล้วมองเธอด้วยสายตานิ่ง ๆ "ย้ายมาอยู่กับพี่ที่คอนโดเลยแล้วกัน"

"คะ?" เธอกะพริบตาปริบ ๆ เหมือนคิดว่าตัวเองฟังผิด

"พี่เวลามีแฟน จะติดแฟนมาก" ผมบอกเรียบ ๆ "แล้วพี่ก็ขี้เกียจไปกลับทุกวัน เพราะงั้นอยู่ด้วยกันเลยง่ายกว่า"

"..."

"หรือถ้าไม่โอเค..." ผมเลิกคิ้วก่อนจะกอดอก "ก็ไม่ต้องคบก็ได้นะ"

ผมตั้งใจจะดูว่าเธอจะมีปฏิกิริยายังไง

เพราะปกติถ้าผู้หญิงได้ยินอะไรแบบนี้ ควรจะลังเลหรือคิดหนักหน่อย...ใช่ไหม?

และเธอก็ลังเลจริง ๆ ผมเห็นแววตาของเธอมีความสับสน เธอเม้มริมฝีปากแน่นเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

แต่ไม่นาน...

"ก็ได้ค่ะ"

"!"

"หนูจะไปอยู่กับพี่"

ผมนิ่งไปชั่วขณะ...

อะไรนะ?

เธอยอมง่ายขนาดนี้เลย?

"แน่ใจ?"

"ค่ะ" ผมมองเธออย่างจับผิด แต่เธอกลับไม่หลบสายตาเหมือนทุกที

นี่มันแปลกเกินไปแล้ว

ผมพอเดาได้ว่าเธอไม่ได้เข้าหาผมเพราะเรื่องของ ความรู้สึก จริง ๆ แต่ที่ผมสงสัยคือ...

อะไรที่ทำให้เธอยอมเดินเข้ามาในกรงของผมแบบนี้?

ผมลอบกัดฟันแน่นในใจ

แต่ช่างเถอะ...ไหน ๆ ก็ยอมเข้ามาแล้ว ผมก็จะรอดูว่าเธอจะทนอยู่กับผมได้นานแค่ไหนกัน

นิว Talk

VELLUM RESIDENCE

ฉันนั่งอยู่บนพื้นพรมข้างเตียงขนาดคิงไซส์ของพี่ลาสเตอร์ ข้าวของที่ขนมาอยู่กับเขากระจายอยู่รอบตัว เสื้อผ้า หนังสือ และของใช้ส่วนตัวทั้งหลายวางระเกะระกะ ฉันพยายามจัดของให้เข้าที่เข้าทาง แต่ความคิดในหัวกลับวุ่นวายจนแทบไม่เป็นอันทำอะไร

ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ

ใครกันที่บ้าพอจะย้ายเข้ามาอยู่กับผู้ชายที่แทบจะไม่ได้รู้จักเขาจริง ๆ แบบนี้?

ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่น มือกำเสื้อเชิ้ตตัวหนึ่งไว้แน่น รู้สึกถึงความอบอุ่นของผ้าที่ติดกลิ่นหอมสะอาดแบบเดียวกับที่ฉันได้กลิ่นจากตัวพี่ลาสเตอร์

"ให้ตายสิ..." ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แต่สุดท้ายก็พยายามปลอบใจตัวเอง

ไม่สิ...ที่ทำแบบนี้มันถูกต้องแล้ว

เพราะมันทำให้ฉันมีโอกาสเข้าใกล้พี่ลาสเตอร์มากกว่าเดิม และถ้าฉันอยากทำตามแผนทุกอย่างให้สำเร็จ การอยู่ที่นี่ ในพื้นที่ส่วนตัวของเขา คือทางลัดที่ดีที่สุด

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ดวงตากวาดมองไปยังประตูห้องน้ำที่ปิดอยู่ เสียงน้ำจากฝักบัวยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

ยังมีเวลา...

ฉันรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เดินไปหลบตรงมุมห้อง ก่อนจะพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว

[นิว Send...]

✉ : พี่ทารัส หนูทำสำเร็จแล้วนะ หนูคบกับพี่ลาสเตอร์แล้ว และตอนนี้ก็ย้ายมาอยู่ที่คอนโดของเขาแล้วด้วย

ฉันกดส่งข้อความออกไปโดยไม่รอคำตอบ รู้ดีว่าถ้าอ่านคำตอบตอนนี้อาจทำให้ฉันเสียสมาธิได้

รีบกลับไปจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยดีกว่า

ฉันย่องออกมาจากมุมห้อง มองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง ก่อนจะเริ่มสำรวจห้องของพี่ลาสเตอร์

ห้องนอนของเขาถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา โทนสีเข้มและเฟอร์นิเจอร์ไม้สร้างบรรยากาศที่ทั้งอบอุ่นและเคร่งขรึม

ฉันเดินไปที่โต๊ะทำงานของเขา หยิบจับเอกสารบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างเบามือ ดวงตากวาดอ่านข้อมูลอย่างรวดเร็ว

'รายงานการประชุม...ตารางงานร้านกาแฟ...'

ไม่มีอะไรน่าสงสัยเป็นพิเศษ

แต่ก็อาจจะมีอะไรซ่อนอยู่ใต้เปลือกนอกที่ดูปกตินี่ก็ได้

ฉันเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานออกอย่างช้า ๆ ก่อนจะพบเอกสารอีกหลายชุดที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ฉันจึงรีบหยิบขึ้นมาพลิกดูเพื่อไม่ให้เสียเวลาระหว่างที่เขายังคงอาบน้ำอยู่

ลาสเตอร์ Talk

ภายในห้องน้ำ

สายน้ำอุ่นจากฝักบัวตกกระทบลงบนผิวของผม แต่ความเย็นเยียบที่แท้จริงกลับไม่ได้มาจากน้ำ หากแต่มาจากภาพที่ปรากฏอยู่บนจอขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้ผนังห้องน้ำ

ดวงตาของผมจับจ้องไปที่ภาพเคลื่อนไหวในจอนั้น กล้องวงจรปิดในห้องนอนของผมส่งภาพมาให้เห็นทุกการกระทำของเด็กสาวที่กำลังวุ่นวายอยู่กับเอกสารบนโต๊ะ

อย่างที่คิด

ผมยกยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ

"เด็กดื้อ..." ผมพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

ก็รู้อยู่แล้วว่าเธอไม่ได้มาเพราะชอบผมจริง ๆ

ผมไม่คิดห้ามหรือขัดขวางอะไร ปล่อยให้เธอทำไปตามใจชอบ เพราะยังไงก็ไม่มีทางเจออะไรที่เธอต้องการอยู่ดี

เอกสารพวกนั้นมันก็แค่เหยื่อล่อให้เธอเดินเข้ามาในเกมของผมอย่างเต็มใจ

"ก็ได้...จะรอดูว่าเธอจะทำอะไรต่อ"

นิว Talk

ภายในห้องนอนของลาสเตอร์

ฉันรีบปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานทันทีเมื่อเสียงน้ำในห้องน้ำเงียบลง หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก

ไม่ได้การแล้ว!

ฉันรีบกลับไปนั่งที่เดิมบนพื้นพรม ทำท่าเหมือนกำลังจัดเสื้อผ้าเข้าตู้ให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด มือของฉันสั่นนิด ๆ แต่พยายามหายใจลึก ๆ เพื่อควบคุมตัวเอง

ไม่นาน ประตูห้องน้ำก็เปิดออก

พี่ลาสเตอร์ในสภาพผมเปียกหมาด ๆ พร้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ยังไม่ได้ติดกระดุมครบทุกเม็ดทำให้ฉันรีบหลบสายตา

"จัดของเสร็จหรือยัง?" เขาถามเสียงเรียบ

"ใกล้แล้วค่ะ"

"ดี..." ฉันแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อเขาก้าวเข้ามาใกล้ ฉันพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด หวังว่าเขาจะไม่สังเกตเห็นอะไรผิดปกติ

"อย่าลืมสัญญาของเรานะ..." เขาก้มลงมากระซิบใกล้ ๆ "ว่าของทุกอย่างในห้องนี้ หนูมีสิทธิ์ยุ่งได้หมด...ยกเว้นของที่พี่ไม่อยากให้จับ เข้าใจไหม?"

หัวใจฉันหล่นวูบ รู้สึกเหมือนเขากำลังส่งสัญญาณอะไรบางอย่างให้ฉันรับรู้

"คะ...ค่ะ" พี่ลาสเตอร์ยิ้มมุมปาก ก่อนจะก้มลงมาหอมที่หัวฉันเบา ๆ แล้วยืนขึ้นเต็มความสูง เดินออกไปจากห้องไป ทิ้งฉันไว้กับความรู้สึกอุ่นร้อนแปลกประหลาดที่ทำให้ใจเต้นไม่หยุดกับสัมผัสที่เขาพึ่งมอบให้

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็นกำลังให้หยกหน่อยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————