ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “ปัญญาอ่อน”

        หลินเมิ้งหยาถลึงตา ทว่านางกลับไม่ทำร้าย แต่มันกลับทำให้ชิงหูเจ็บปวด

        แสร้งแสดงท่าทีเจ็บปวดเจียนตายอีกครั้งทว่ามือกลับรับก้านดอกไม้จากมือหลินเมิ้งหยามาด้วยความอ่อนโยน

        “ข้ากินเองก็ได้ อย่าทำให้มือเจ้าต้องแปดเปื้อนเลย”

        แตกต่างจากตัวดอกอันขมขื่น ใบของดอกมีรสหวานแทรกซึมออกมาเล็กน้อย

        หลินเมิ้งหยายืนอยู่อีกฝั่งสายตาจับจ้องชิงหูที่กินใบของดอกไม้จนหมดแล้ว หลังจากการกลืนครั้งสุดท้ายจบลงเสียงแผดร้องน่าอเนจอนาถดังขึ้น ร่างของชิงหูขดเข้าหากัน

        “นี่...ใบของมัน...เกิด...อะไรขึ้น?”

        ทั้งปวดทั้งคันจนรู้สึกอยากตาย

        แต่เพราะแขนขาของเขาถูกจองจำเอาไว้เรี่ยวแรงในร่างกายเริ่มเหือดหายไปเพราะความเจ็บปวดทรมาน

        “ใบของมันมีฤทธิ์ในการรักษาอาการบาดเจ็บของเจ้า อ้อข้าลืมบอกเจ้าไป หากเจ้าแบ่งกินเป็นสองส่วนจะไม่รู้สึกเจ็บปวดอันใดแต่ถ้ากินเข้าไปพร้อมกันทีเดียวแล้วละก็ แม้ประสิทธิภาพของยาจะดีอย่างล้นเหลือแต่เจ้าจะเจ็บปวดเจียนตายเลยล่ะ”

        ถือเป็นการทรมานเล็กๆ น้อยๆใครสั่งให้เจ้าเด็กนี่กล้าหักหลังนางกันเล่า

        แต่ถึงกระนั้นหลินเมิ้งหยาก็ทำเพื่อรักษาอาการของชิงหูแต่เพียงเท่านั้น

        หลังจากความเจ็บปวดอันแสนสาหัสผ่านพ้นไปชิงหูเริ่มรู้สึกได้ว่าเรี่ยวแรงในร่างกายเริ่มกลับมาแล้ว

        มุมตาและมุมปากเผยให้เห็นความอ่อนโยนชิงหูยกมือขึ้นเพราะอยากจะจับใบหน้าเรียวเล็กของตนเองทว่าหลินเมิ้งหยากลับร้องห้าม

        “อย่าจับ สิ่งเหล่านั้นคือยาพิษที่ออกมาจากร่างกายของเจ้า”

        กลิ่นหอมอ่อนๆ โชยเข้ามาเตะจมูกผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดผืนหนึ่งยื่นเข้ามาเช็ดมุมตาของเขา

        “เอาล่ะ ข้าจะสั่งให้คนมาอาบน้ำให้เจ้า เท่านี้ก็ไม่เป็นไรแล้ว”

        หลินเมิ้งหยามิได้คิดอะไรมากนางทำเพียงเช็ดใบหน้าให้เขาธรรมดาเท่านั้น ก่อนจะเหยียดกายลุกขึ้น

        “สัญญาที่เจ้าได้ทำไว้กับข้าถือว่าเป็นอันยกเลิกหลังจากอาการของเจ้าดีขึ้นแล้ว เจ้าสามารถเลือกที่จะจากไปได้ข้าไม่คิดรั้งเจ้าเอาไว้หรอก”

        หลินเมิ้งหยาสั่งให้คนเข้ามาถอดโซ่ตรวนบนร่างของชิงหูออก

        “เจ้าเด็กน้อย เหยียกลัวจะไม่มีเรื่องสนุกให้ทำการได้อยู่ข้างกายเจ้าถือเป็นเรื่องน่าสนใจที่สุดของเหยีย”

        เสียงของชิงหูดังขึ้นที่ด้านหลัง

        หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มใสซื่อ ฝีเท้าชะงักลงเล็กน้อยก่อนจะออกจากคุกไปเพียงลำพัง

        นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปชิงหูกลายมาเป็นน้องชายคนหนึ่งของนางแล้ว

        แต่หากเขายังกล้าหักหลังนางอีกเช่นนั้นนางจะทำให้เขานึกเสียใจที่เกิดมาบนโลกใบนี้

        ห้องนั้นอยู่ลึกที่สุดหลินเมิ้งหยาเดินออกมาเพียงลำพังโดยไม่มีใครตามมาด้วย

        ใบหน้านวลงดงามมีเสน่ห์สีหน้าแววตาใสซื่อไร้เดียงสาแต่กลับสุขุมเยือกเย็นเพิ่มความลึกลับชวนค้นหาขึ้นมาหลายเท่าตัว

        ดังนั้นคนที่อยู่ในคุกใต้ดินจึงให้ความสนใจกับการปรากฏตัวของนางค่อนข้างมาก

        ในคุกใต้ดินมิได้มีเพียงคนทำผิดคิดชั่วที่กำลังจะตายเท่านั้นทว่ายังมีคนที่มีกำลังวังชาและกำลังผิวปากด้วยท่าทางรื่นรมย์แต่กลับมิกล้าเอ่ยคำหยาบคายใดๆ ออกมา

        ราวกับว่ามิใช่เพียงนักโทษธรรมดา

        เส้นทางคดเคี้ยวของคุกใต้ดินมิได้เป็นเพียงเส้นทางเล็กๆ เท่านั้น

        ยิ่งอยู่ภายใต้ความมืดที่มีเพียงแสงริบหรี่จากเปลวเทียนหลินเมิ้งหยายิ่งหาทางเดินได้ยากยิ่งราวกับว่าที่นี่มิใช่ทางที่นางผ่านเข้ามาในตอนแรก

        บังคับฝีเท้าให้ก้าวช้าลงแต่คิดไม่ถึงเลยว่าภายในคุกใต้ดินอันแสนอับชื้นแห่งนี้จะมีกลิ่นยาลอยตลบอบอวลออกมา

        หลินเมิ้งหยาเดินตามกลิ่นไปจนหยุดยืนอยู่หน้าห้องที่มิได้ทำการล็อกประตูเอาไว้

        มองดูประตูหินขนาดใหญ่ที่กำลังปิดสนิทหลินเมิ้งหยายื่นมือออกผลักด้วยความสงสัย

        ที่นี่มีคนประเภทไหนอยู่กันนะ?

        “ท่านหญิงจากที่ใดผ่านเข้ามาโดยไร้มารยาทเช่นนี้กันนะหากคิดจะเข้ามาข้างใน อย่างน้อยก็ควรเอ่ยขออนุญาตก่อนมิใช่หรือ?”

        เสียงแหบแห้งของชายชราดังขึ้น หลินเมิ้งหยาตกใจจนตัวโยน

        นางรีบชักมือกลับ มองไปรอบๆ ทิศทาง ทว่าเสียงนั้นกลับดังมาจากภายใน

        “คุณชายโปรดอภัย ข้าเพียงแต่หลงทางมาเท่านั้นหาได้คิดเข้ามารบกวนท่านไม่”

        ในเมื่อเขาไม่ชอบถูกรบกวน เช่นนั้นหลินเมิ้งหยาจึงเตรียมตัวเดินจากไป

        ทว่ายังไม่ทันที่จะขยับฝีเท้า เสียงของชายชรากลับดังขึ้นอีกครั้ง

        “ฮึ นังหนูคนนี้น่าสนใจจริงเชียวไม่ว่าใครหน้าไหนต่างก็อยากเข้ามาในนี้ทั้งสิ้นแต่เจ้ากลับคิดจะจากไปโดยไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์หรือเจ้ากำลังเล่นละครตบตาข้าเหล่าซิ่วผู้นี้อยู่กระนั้นหรือ?”

        ได้ยินน้ำเสียงดูแคลนจากอีกฝ่ายหลินเมิ้งหยาเริ่มรู้สึกต่อต้านขึ้นมาเล็กน้อย

        “ข้าเพียงแต่เดินผ่านมาทางนี้เท่านั้น จู่ๆ จมูกก็ได้กลิ่นหอมของยาที่ท่านกำลังทำดังนั้นจึงรู้สึกแปลกใจ หากท่านมิชอบการถูกรบกวน เช่นนั้นข้าจะไปบัดเดี๋ยวนี้ท่านกับข้าหาได้รู้จักกันมาก่อนไม่ เหตุใดข้าจึงต้องแสร้งเล่นละครตบตาท่านด้วยเล่า?”

        ทัศนคติมิได้แสดงออกถึงการต่อต้านหรือยอมจำนนอีกทั้งยังเจือไว้ซึ่งความเย่อหยิ่งยโสโอหัง

        ชายชราผู้นี้หยิ่งยโสยิ่งนัก ที่นี่เป็นเพียงคุกใต้ดินเท่านั้นหาใช่สวรรค์ชั้นฟ้าของเทพเซียนไม่ เหตุใดนางจะต้องอยากเข้าไปข้างในด้วยเล่า

        “ฮ่าๆ นังหนูคนนี้ปากคอเราะรายจริงเชียว ถูกใจข้ายิ่งนักหากเจ้าสงสัยแล้วละก็ เช่นนั้นจงเข้ามาดูเถิด”

        คนผู้นี้แปลกเสียจริง

        แต่ไหนแต่ไรมาคนที่มีความสามารถมักจะมีห้วงอารมณ์ที่แปลกประหลาดเสมอ

        หลินเมิ้งหยาปรับทัศนคติเสียใหม่ในเมื่อฝ่ายตรงข้ามเชื้อเชิญนางแล้ว เหตุใดนางจะต้องขัดขืนด้วยเล่า?

        ผลักประตูหินเข้าไปตอนแรกหลินเมิ้งหยาคิดว่าจะได้เห็นห้องขังอันแสนมืดมิดแต่คิดไม่ถึงเลยว่าที่นี่จะเป็นห้องหรูหรา ทว่าเงียบสงบ

        มีเพียงเตียงหนึ่งหลัง อีกทั้งยังมีโต๊ะทำจากหินที่มีขวดวางเรียงราย

        ภายในดูเหมือนจะยังมีห้องเชื่อมต่อไปอีกทว่าในนั้นกลับมืดมิดจนมองเห็นได้ไม่ชัด

        ทว่าภายในห้องแห่งนี้มีโต๊ะเก้าอี้และอุปกรณ์ทุกอย่างครบครันราวกับว่ามีคนอยู่อาศัยเป็นปกติอย่างไรอย่างนั้น

        กลิ่นของยาภายในห้องค่อนข้างฉุน หลินเมิ้งหยาสูดดมเข้าไปสมองพลันปรากฏรายชื่อยามากมายจนนางเกือบจะเป็นลมสลบไป

        ยามากมายขนาดนี้ หรือจะเป็นยาพิษ? ชายชราผู้นี้กำลังทำอะไรอยู่กันแน่?

        “นังหนู ดื่มซิ”

        เสียงหนึ่งดังขึ้นทำลายความเงียบ หลินเมิ้งหยารับขวดหยกมาเปิดจุกไม้ก๊อกสีน้ำตาลออก ภายในมีเม็ดยาขนาดเท่าเม็ดลำไยอัดแน่นอยู่ภายใน

        รูปร่างกลมกลึงละเอียดอ่อน

        ทว่านางกลับรับยาขวดนั้นไปแล้วตั้งใจสูดดมกลิ่นหอมของยาภายในห้อง

        “ยาพิษภายในห้องนี้ล้วนผ่านกรรมวิธีหลากหลายอย่างมาแล้วดังนั้นจึงไม่มีพิษอีกต่อไป แต่ถึงกระนั้นกลิ่นก็แย่มากเหลือเกินหากกินยาตันเหย้าตัวนี้เข้าไป จมูกก็จะมิได้กลิ่นอื่นใดอีกจากนั้นคงทำได้แต่เพียงนั่งปลอบใจตัวเองเท่านั้น”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้เจ้าของห้องรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

        ราวกับว่าเขาคิดไม่ถึงเลยว่าความลับของยาตันเหย้าจะถูกเปิดเผยออกมาจากปากของเด็กสาวผู้นี้

        ไม่นาน ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพลันเดินออกมาจากความมืด

        อายุราวห้าสิบกว่าปี สวมใส่ชุดสีแดงเข้ม ใบหน้ามีรอยตีนกาใบหน้าเต็มไปด้วยคราบเลอะเปรอะเปื้อนเพราะยังไม่ทันได้ทำความสะอาด

        รูปร่างสูงใหญ่ ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังนก แววตาสุขุมดวงตามีรอยเส้นเลือดสีแดงเป็นเส้นๆ สีหน้ามัวหมองปากอ้าค้างขณะมองหน้าหลินเมิ้งหยาด้วยความตกตะลึง

        หลินเมิ้งหยามองอีกฝ่ายพร้อมทั้งเตรียมป้องกันตัวชายคนนี้มีรูปร่างหน้าตาไม่ต่างอะไรจากขอทานจีนในตำนานเลยแม้แต่น้อย!

        การที่คนเราจะปล่อยปละละเลยกับตัวเองขนาดนี้ได้ ไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นคนโง่แต่เขาเป็นคนบ้างานต่างหาก

        “เจ้ารู้ได้อย่างไร? ภายในห้องแห่งนี้มีตัวยามากถึงหนึ่งพันชนิดหรือว่าเจ้าสามารถแยกมันออกได้ทั้งหมด?”

        ชายคนนั้นยกมือทั้งสองข้างขึ้น ราวกับว่าไม่อยากจะเชื่อ

        หลินเมิ้งหยาขยับเท้าถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างไม่ไว้หน้าสายตาพลันมองหาสิ่งของที่พอจะนำมาป้องกันตัวได้

        หรือชายคนนี้จะเป็นพวกตาแก่โรคจิต?

        เคยได้ยินนักเรียนแพทย์จิตวิทยาพูดว่าเวลาคนที่จิตใจผิดปกติระบบอารมณ์จะยากมากต่อการควบคุม

        นาง...จะต้องระมัดระวังเอาไว้

        “ข้าไม่สามารถจำแนกออกมาได้ทั้งหมดหรอก เพียงแค่รู้บ้างเล็กน้อยเล็กน้อยเท่านั้น”

        หลังจากเอ่ยด้วยท่าทางมั่นใจจนจบสีหน้าของชายคนนั้นพลันเผยให้เห็นถึงความผิดหวัง

        หมุนตัวกลับ ตาแก่โรคจิตเดินกลับไปล้างหน้า

        หลังจากใช้ผ้าเช็ดหน้าจนสะอาดแล้วเขานั่งรถบนเก้าอี้ตัวใหญ่ฝั่งตรงกันข้ามหลินเมิ้งหยา

        “นังหนู ดูเหมือนเจ้าจะมีความรู้ทางการแพทย์?”

        หลินเมิ้งหยาเพิ่งจะได้เห็นใบหน้าที่ชัดเจนของชายผู้นี้แม้ผมเผ้าจะยังคงรกรุงรัง ทว่าใบหน้าหล่อเหลากลับเผยออกมาให้เห็น

        หากเทียบกับชายรูปงามที่ตนเองได้ประสบพบเจอแล้ว ท่านลุงตรงหน้าดูเป็นคนใจเย็นและเป็นผู้ใหญ่

        หากเขาอยู่ในยุคปัจจุบันรับรองเลยว่าสาวน้อยสาวใหญ่จะต้องหลงใหลเขาเป็นบ้าเป็นหลังอย่างแน่นอน

        ชายคนนี้เป็นคุณลุงที่หล่อเหลามากจริงๆ

        “ข้า...เพียงแค่รู้บ้างเล็กน้อยแต่ถึงกระนั้นก็ยังมีประสาทสัมผัสว่องไวเกี่ยวกับยาพิษ”

        นอกจากประสาทสัมผัสว่องไวแล้วบางครั้งนางยังรู้สึกงุนงงกับความสามารถของตนเอง

        แม้ส่วนใหญ่จะมีเรดาร์ในการตรวจจับที่มีประสิทธิภาพ แต่ถึงกระนั้นนางยังเป็นคนมิใช่เครื่องจักร

        หากข้างกายมียาพิษแม้เพียงเล็กน้อยและไม่เป็นอันตรายต่อตัวนางทว่าเรดาร์ในการตรวจจับยาพิษกลับร้องเตือนนางอย่างบ้าคลั่ง

        ใช่ว่าทุกคนจะสามารถทานทนได้เพราะแม้แต่ในความฝันยังปรากฏชื่อยาออกมาให้เห็น

        “โอ้?เพราะตอนนี้โลกใบนี้เปลี่ยนไปแล้วดังนั้นคนเราจึงไม่พูดคุยกันเรื่องยาพิษแล้วกระนั้นหรือ?”

        น้ำเสียงของท่านลุงรูปงามปิดน้ำเสียงดูแคลนเอาไว้ไม่มิด

        หลินเมิ้งหยาสัมผัสได้ แต่ถึงกระนั้นกลับมิได้แสดงท่าทีอันใดออกมา

        แม้นางจะโง่เขลาสักเพียงไหน แต่นางก็รู้แล้วว่าชายคนนี้ทำอาชีพอะไร

        เกรงว่าเขาจะเป็นปรมาจารย์ด้านการวิจัยยาพิษอีกทั้งยังเก่งมากอีกด้วย

        หลินเมิ้งหยาครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย

        “ยาพิษเองก็มีส่วนดี แม้แต่ยาอายุวัฒนะเองก็มีข้อเสียนั่นขึ้นกับว่าคนที่นำมันไปใช้จะเอาไปใช้ในทิศทางไหน มิต่างอะไรจากอาวุธหากตกอยู่ในมือของคนดีก็จะกลายเป็นเครื่องมือในการช่วยเหลือผู้อื่น แต่ถ้าหากตกอยู่ในมือของคนชั่วก็จะกลายเป็นสิ่งทำลายผู้อื่น”

        เห็นได้ชัดว่าคำพูดของหลินเมิ้งหยาเข้าไปทิ่มแทงใจของท่านลุงผู้นั้น

        เขาจับจ้องมองสายตาของนาง ดวงตาเปล่งประกายไปด้วยความชื่นชม

        ยิ่งมีอุปนิสัยแปลกประหลาดมากเท่าไรก็จะยิ่งมีความจริงใจมากเท่านั้น

        ท่านลุงรูปงามตรงหน้ามักทำอะไรตามอำเภอใจซึ่งนั่นเป็นข้อแตกต่างจากคนปกติทั่วไป

        “อืม มีเหตุผล เช่นนั้นคนดีเป็นเช่นไร แล้วคนเลวเป็นเช่นไรกันเล่า?”

        คำถามคลุมเครือเช่นนี้ทำให้หลินเมิ้งหยาผงะ

        คนดี? คนเลว?

        ส่ายหน้า ก่อนจะเอ่ย

        “บนโลกใบนี้หาได้มีคนดีอย่างหมดจดหรือไม่ แม้แต่คนเลวอย่างหมดจดก็หามีไม่เพียงแค่สิ่งเหล่านั้นขึ้นอยู่กับความคิดของมนุษย์ก็เท่านั้น”

        “ใช่แล้ว! พูดได้ดี!!ข้าชอบคนคิดนอกกรอบเช่นเจ้ายิ่งนักกฎระเบียบล้วนเป็นเพียงเรื่องหยาบช้าที่คนเรากำหนดขึ้นเท่านั้นการใช้ชีวิตโดยเชื่อฟังหัวใจของตนเองต่างหากที่จะทำให้ใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ได้นังหนู เจ้าสนใจจะเป็นลูกศิษย์ของข้าหรือไม่?”

        เฮลโหล! ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติมิใช่หรือ?

        นาง...แค่เดินผ่านทางมาเท่านั้นนะ