อวี๋เฟิงเฟย หญิงกล้าเหนือชะตาลิขิต

ดาริกายกมือขึ้นเคาะประตูห้องนอนของธนาวินทร์

ก๊อกๆๆๆ // เสียงเคาะดังขึ้น

ธนาวินทร์ได้ยินแล้วกรอกตามอง พูดกับตัวเอง

"เฮ้อ! มีอยู่คนเดียว ไม่จบไม่สิ้นจริงๆ คุณดาริกา"

เขาตะโกนตอบโดยไม่ได้เปิดประตูแต่อย่างใด

"มีอะไรครับคุณดาริกา ผมกำลังพักผ่อน ไม่รบกวนได้มั้ยครับ"

"คุณธนารู้ได้ยังไงคะว่าดาด้ามาเคาะ"

"คุณดาริกาครับ ที่นี่มีแค่คุณคนเดียวที่เคาะประตูห้อง ส่วนคนอื่นๆ เขาใช้โทรศัพท์โทรหากันแล้วครับ"

"งั้นดาด้าขอเบอร์คุณธนาหน่อยสิคะ"

"อย่าเลยครับ ผมไม่ชอบให้เบอร์คนที่ไม่อยากจะทำความรู้จัก แล้วมีอะไรครับ ถ้าไม่มีคุณก็ไปเถอะ ผมจะพักผ่อน ปวดหัวกับคนในที่ทำงานพอแล้วนะครับ ผมไม่อยากมาปวดหัวกับคนนอก"

"ดาด้าเอาอาหารบำรุงมาให้ค่ะ ซุปรังนกเย็นนี่ดาด้าปรุงสุดฝีมือด้วยตัวเองเลยนะคะ"

"ขอบคุณครับ วางไว้หน้าห้องเลยครับ" ธนาวินทร์ไม่ได้อยากจะกินแต่ไม่อยากขัดให้ดาริกาเสียน้ำใจมากกว่านี้เห็นหญิงสาวอุตส่าห์พยายามทำซุปรังนกเย็นด้วยตัวเอง แต่เขาคงไม่กินหรอก ไม่ชอบกินของจากคนแปลกหน้า ตั้งใจว่าจะเอาไปเททิ้งในอ่างล้างมือ

"คุณธนาลุกไหวหรือเปล่าคะ เอางี้นะคะเดี๋ยวดาด้าช่วยดีกว่า" ดาริกาจึงลองหมุนเปิดลูกบิดประตู เป็นโชคดีของดาริกาที่ประตูไม่ได้ล็อก แต่คงเป็นโชคร้ายของธนาวินทร์ซะมากกว่า เพราะปกติเขามาถึงห้องก็ไม่ได้ล็อกประตูไว้จนกว่าจะนอน แต่เมื่อเช้ามืดคงเพลียจนลืมล็อกประตู กลายเป็นดาริกาถือวิสาสะเปิดมาทันที

สภาพของธนาวินทร์ที่ดาริกาเห็นคือชายหนุ่มเต็มไปด้วยความน่ามองถึงจะนอนอยู่บนเตียง ส่วนธนาวินทร์มองจ้องกลับความไม่พอใจ

"ใครอนุญาตคุณครับ"

"ดาด้าก็เห็นว่าคุณธนาจะลุกมาเปิดไม่ไหวค่ะ เลยถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาเลย อยากช่วยคุณนะคะ"

"คุณดาริกาครับคุณรู้ตัวว่าถือวิสาสะเข้ามาก่อนได้รับอนุญาตก็ดีแล้วนะครับ คุณเข้าใจถูกต้อง แต่คุณก็ยังจะเข้ามา ระหว่างหน้าคุณกับพื้นถนน ผมไม่รู้เลยว่า ถ้าผมขับรถไปแล้วอะไรมันจะทนกว่ากัน แต่ผมว่าพื้นถนนมันยังเปราะบางกว่าหน้าคุณดาริกาแน่ๆ ครับ"

ดาริกาหน้าเจื่อนลง แต่ก็คิดว่าแค่คำพูดทำอะไรเธอไม่ได้มาก

"ดาด้าแค่เป็นห่วงคุณนะคะ"

แกล้งบีบน้ำตาเรียกร้องความเห็นใจสักหน่อยดีกว่า

"คุณดาริกาครับ ผมต้องการพักผ่อนครับ ผมแค่เหนื่อยล้า ผมไม่ได้ป่วย คุณไม่ต้องถือว่าตัวเองมีบุญคุณมาดูแลผมก็ได้ ผมว่าคุณไม่ต้องเป็นหรอกนะครับพวกหมอ พยาบาล ผมว่าคุณไปเป็นนักแสดงดีกว่า คุณตีบทแตกมากเกินไป ผมเห็นแล้วสะอิดสะเอียน"

ธนาวินทร์เองก็ไม่ต่างจากธนินทร์ ชายหนุ่มไม่ชอบในสีหน้าแววตาและท่าทางของดาริกา เขาจึงพยายามหลีกเลี่ยงหญิงสาวมาตลอด คนใกล้ชิดเท่านั้นเขาถึงจะแสดงความอ่อนโยน ความนุ่มนวลออกมา ส่วนคนที่เขาถือว่าเป็นคนนอกจะพบกับสีหน้าเย็นชาและวาจาที่ร้ายกาจ ไม่น่าแปลกใจที่ธนาวินทร์สามารถคบกับเพนนีได้ เพราะทั้งคู่ต่างฝีปากพอกัน แค่เพียงไม่แสดงออกมาให้กันและกันเห็น

"อะไรกันคะ ทำไมคุณธนาต้องว่าดาด้าขนาดนี้ ดาด้าแค่เป็นห่วง"

"พอเถอะครับ เลิกเล่นละคร คุณวางซุปรังนกถ้วยนั้นไว้ เดี๋ยวผมค่อยกิน ถือว่าเป็นการขอบคุณแล้วกัน เชิญครับ"

ธนาวินทร์ออกปากไล่ แต่ดาริกาหน้าด้านหน้าทนเกินกว่าจะยอมออกไป

"อุ๊ย แอร์ห้องคุณธนา หน้าววว หนาวนะคะ ดาด้าชอบมากเลยค่ะ ดีกว่าอากาศข้างนอก"

"ผมว่า จะร้อนหรือหนาวก็คงอยู่ที่จิตใจนะครับ เพราะบ้านผมก็เปิดแอร์ทุกห้อง มันคงอยู่ที่คุณแล้วล่ะครับ ใจร้อนตาร้อนอยากได้ของคนอื่น"

"แหม่! คุณธนาคะ ดาด้าก็อยากอยู่กับคุณธนานี่คะ เห็นคุณธนาทีไร ดาด้าก็เริ่มรู้สึกชอบในความปากร้ายของคุณเรื่อยๆ ไม่รู้ว่า คุณเพนนีเธอจะได้เห็นมุมนี้ของคุณหรือเปล่าหรือคุณแสดงออกมาเพื่อดาด้าโดนเฉพาะคะเนี่ย" ดาริกาพยายามออเซาะธนาวินทร์

ด้านเพนนีที่ถึงเชียงใหม่ตั้งแต่เช้ามืด ก็รีบให้ภาสพงษ์ขับรถมาส่งที่บ้านของธนาวินทร์ทันที ซึ่งก่อนหน้านี้เธอก็ได้รู้จากธนินทร์มาแล้วว่าดาริกาวางแผนย้ายเอาตัวเองเข้ามาอยู่ในบ้าน เมื่อมาถึงบ้านของคุณหญิงเฟื่องทอง หญิงสาวจึงเข้ามาทักทายป้ากาญ

"ป้ากาญคะ สวัสดีค่ะ เพนนีเพิ่งกลับมาจากปารีสค่ะ ไปแสดงงานดนตรีมา เพนนีมีของมาฝากทุกคนเลยนะคะ นายพงษ์จ๊ะ เอาของแบ่งเลยนะ"

แจกของเสร็จ ภาสพงษ์จึงหนีไปยืนคุยโทรศัพท์เรื่องงาน ที่ข้างนอกบ้านของคุณหญิง

ป้ากาญลูบไม้ลูบมือเพนนีด้วยความยินดีที่ได้เจอ

"คุณเพนนียังน่ารักเหมือนเคยนะคะ"

"คุณแม่ ไปไหนแล้วหรอคะป้ากาญ" แน่นอว่าคุณแม่ขาที่เธอหมายถึงคือคุณหญิงเฟื่องทอง

"คุณหญิงเธอขึ้นไปพักผ่อนน่ะค่ะ"

"อะไรกันคะ ยังเช้าอยู่เลย คุณแม่ไปนอนแล้วหรอคะ"

"เห็นคุณหญิงเธอบอกว่าช่วงนี้อ่อนเพลีย สงสัยโรคคนแก่มั้งคะคุณเพนนี เธอเลยรู้สึกอยากนอนมากกว่าเดิม"

"แล้วคุณดาริกาเธอไม่ได้จัดยาหรืออะไรมารักษาอาการให้คุณแม่ดีขึ้นเลยหรอคะ ไม่แปลกใจเลยพวกมิจฉาชีพ"

ป้ากาญได้ยินก็สะดุดใจ "ก็จัดเป็นยาปกตินะคะ แล้วนี่ป้าสงสัยนะคะคุณเพนนี ตกลงมันจริงหรือเปล่าคะ ที่มีข่าวว่าคุณดาริกาเป็นหมอปลอม"

"เพนนีก็ไม่อยากจะพูดหรอกค่ะ กลัวกลายเป็นว่าที่พูดเพราะหมั่นไส้คุณดาริกาเธอเข้า แต่อีกไม่นานค่ะป้ากาญ เพนนีเชื่อว่าเดี๋ยวความจริงเรื่องของเธอจะปรากฏมาอย่างแน่นอน แล้วนี่คุณดาริกาเธอย้ายมาอยู่ที่นี่ถาวรเลยหรอคะ"

"อาจจะไม่ตลอดไปหรอกค่ะ ป้าว่าคงแค่ชั่วคราว"

"แต่เพนนีว่าคุณแม่คงไม่ได้คิดแบบนี้แน่ๆ" หญิงสาวจึงเปลี่ยนประเด็น

"แล้วนี่คุณป้าสิรินทร์ คุณป้าเอมไปไหนหรอคะ บ้านดูเงียบๆ วันนี้"

"คุณสิรินทร์ไปสปากับคุณธันค่ะ ส่วนคุณเอมไปต่างจังหวัดกับเพื่อนยังไม่กลับ"

"โอโห! คุณป้าเอมนี่เหมือนวัยรุ่นเลยนะคะเนี่ย มีเที่ยวด้วย อ้าว! แล้ววันนี้มีใครอยู่มั้ยคะเนี่ยนอกจากคุณดาริกา สงสัยเพนนีจะมาเสียเที่ยวซะแล้ว"

"ไม่เสียเที่ยวค่ะ นี่คุณธนาเพิ่งกลับมาจากทำงานช่วงเช้ามืด กำลังพักผ่อนอยู่ป่านนี้คงตื่นแล้วคุณเพนนีเพิ่งลงเครื่องอาจจะยังไม่รู้ ตอนนี้คุณเพนนีขึ้นไปหาคุณธนามั้ยคะ เดี๋ยวค่อยลงมาตอนคุณหญิงเฟื่องทองเธอตื่น"

"ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะ"

เมื่อเพนนีเดินขึ้นลับตา จนถึงบันไดชั้นบนแล้วป้ากาญเพิ่งคิดได้ว่า

"แย่แล้ว ตายแน่ล่ะนังกาญ คุณหญิงให้คุณหนูดาขึ้นเอาของให้คุณธนาที่บนห้อง เกิดเจอกันงานใหญ่แน่" คิดได้แบบนี้ป้ากาญจึงเดินตามเพนนีขึ้นบนได้ไป

เพนนีเดินขึ้นมาถึงห้องธนาวินทร์ ที่นี่หญิงสาวก็คุ้นเคย ชาติก่อนหน้า หญิงสาวจะย้ายปลูกคฤหาสน์ไปตามจังหวัดต่างๆ จนมาถึงชาตินี้ เชียงใหม่เป็นสถานที่ปลูกคฤหาสน์หลังสุดท้ายพอดี ก็คุณธนาแฟนหนุ่มของเพนนีเป็นคนกรุงเทพ แต่ย้ายมาอยู่เชียงใหม่ตั้งแต่เกิด จึงมีบ้านที่ปลูกไว้ทั้งกรุงเทพและเชียงใหม่เหมือนกัน ชาติก่อนๆ หน้านี้ เพนนีจึงต้องแวะมาเชียงใหม่อยู่บ่อยครั้งเพื่อเยี่ยมเยียนคนรักของเธอ ที่นี่เธอจึงคุ้นเคยเป็นอย่างมาก

เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูห้องเพนนีก็ได้ยินดาริกาส่งเสียงพูดเจื้อยแจ้วด้วยความน่ารำคาญออกมา เธอมาทันประโยคสุดท้ายพอดีที่ดาริกาบอกว่า 

"คุณแสดงออกมาเพื่อดาด้าโดยเฉพาะ"

เพนนีถึงกับปรี๊ดเลย ปวดขมับ 

"อะไรกันยัยดาริกา จะมาหน้าด้านฮุบคุณธนาของฉันไปหรอยะ ฝันไปเถอะ หนังหน้าหนาจริงๆ ยัยคนนี้"

เพนนีจึงส่งเสียงดังขึ้น ธนาวินทร์เห็นเค้าลางการปะทะมาแต่ไกล

"แหม่! คุณดาด้านี่ก็เก่งนะคะ พูดไปเรื่อย" เรียกดาด้าแล้วกัน ดาริกามันยาว เพนนีเมื่อยปาก

ดาริกาสะดุ้งตัว รู้สึกว่าพรรคนี้เธอสะดุ้งตัวบ่อยเหลือเกิน แอบขนลุกซู่นิดๆ  

อวี๋เฟิงฟ่งที่มาพร้อมๆ กับเพนนีจึงเดินเข้ามาพร้อมกันในรูปแบบวิญญาณที่ไม่ปรากฏตัวให้ใครเห็น มองหน้าดาริกาด้วยความรู้สึกแปลกๆ เหมือนเคยเห็นเธอมาก่อน แต่นึกไม่ออก จะคนคุ้นเคยก็ไม่ใช่ คนไกลก็ไม่เชิง แต่อีกความรู้สึกที่ปรากฏคือ ความไม่ชอบหน้า ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน อวี๋เฟิงฟ่งจึงรู้สึกได้ว่าเธอไม่ชอบดาริกาเหมือนที่เพนนีเองก็ไม่ชอบ

"อุ๊ย! คุณเพนนีมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"

"อุ๊ย!" เพนนีเลียนแบบท่าทางกลับ เอามือกุมหน้าอกทำเหมือนตกใจ

"แล้วคุณดาด้าล่ะคะ มาถึงเมื่อไหร่ เอ๋! แต่ฉันว่าคุณน่ะน่าจะมานานแล้วนะคะ มานานขนาดนี้ยังไม่กลับอีกหรอคะ เห็นท่าทางเจ้าของห้องก็ไม่ต้อนรับ กลับห้องคุณเถอะค่ะ"

"คุณเพนนีรู้ด้วยหรอคะว่าดาด้ามาอนู่ที่นี่"

"อุ๊ย! ก็รู้แล้วนะคะ พอดีน้องธันกับคุณป้าสิรินทร์บอกให้ฉันทราบน่ะค่ะ ทั้งสองคนนั้นเขารักและเอ็นดูฉันมาก คุณดาริกาก็ทำอะไรระวังๆ นะคะ เกิดไปขัดใจสองคนนั้นเข้า จะมีปัญหาเอาได้"

"ค่ะ" ดาริกากัดฟันกรอด ถูกขัดจังหวะซะได้ อุตส่าห์ได้สถานการณ์เป็นใจ กะว่าจะทำเป็นเหมือนเสื่อมเสียสักหน่อย จะได้แต่งงานกับคุณธนาวินทร์

"คุณดาด้าคะ อย่าหาว่าฉันกล้าสอนเลยนะคะ แต่ฉันก็สอนได้นี่เนอะ อายุมากกว่าคุณตั้งหลายปี คุณน่ะยังเด็ก ยังสาว ถึงแม้คุณจะไม่ได้สวยกว่าไปฉัน หรือรวยเท่าฉัน แต่คุณน่ะก็หาคนดีๆ คนที่จริงใจมาเป็นคู่ชีวิตได้แน่นอน แต่การที่จะได้คนจริงใจ คุณก็ควรมีความจริงใจให้เขาก่อนนะคะ อย่าเที่ยวไปหลอกลวงใคร เพราะฉันว่า ประวัติของคุณก็สืบได้ไม่ยากนะ ลองดูมั้ยถ้าคุณยังไม่เลิกยุ่งกับคุณธนา"

แต่ดาริกาก็เชิดหน้ากลับด้วยความไม่ยอมแพ้ ดาริกามีคุณหญิงเฟื่องทองเป็นแบ็กอัพ ไม่กลัวใครทั้งนั้น เดี๋ยวแสร้งสารภาพความจริงบีบน้ำตาสักหน่อย ต่อให้โกรธแต่คุณหญิงก็คงเห็นใจอยู่ดี แต่เธอจะสารภาพตอนแต่งงานกับคุณธนาวินทร์แล้วเท่านั้น แต่หากไม่ได้สารภาพก็ไม่เป็นไร หาเรื่องโกหกต่อไปเรื่อยๆ ก็ไม่แย่ คิดได้แบบนี้ดาริกากำลังจะโต้กลับเพนนี แต่ถูกขัดจังหวะขึ้น

"พอเถอะครับคุณดาริกา กลับห้องของคุณไปเถอะ ผมจะอยู่คุยกับเพนนี"

เพนนีหันไปเบ้ปากให้ดาริกาด้วยความสะใจ พร้อมเดินเข้าไปหาธนาวินทร์

"ไปสิคะ กลับห้องคุณดาด้าไปเถอะ คนรักเขาจะอยู่กันสองต่อสอง ปิดประตูด้วยนะคะ เกิดทำอะไรจะได้ไม่ประเจิดประเจ้อ อย่าแอบมามองล่ะคุณดาด้า"

ดาริกาเดินออกไปแล้วผิดประตูดังความไม่พอใจ เพนนีทำให้แผนการของเธอเสียหาน

ด้านเพนนีก็ยิ้มมองด้วยความสะใจแล้วหัวเราะออกมา

"ฮ่าๆๆๆๆ คุณธนาเห็นหน้าเธอมั้ย ดูสิจ๋อยอย่างกับลิงโดนแย่งกล้วยเลย" 

ธนาวินทร์ขยี้หัวเพนนีด้วยความรัก

"คุณนี่ก็น่ารักจริงๆ "

เพนนีแกล้งงอน

"คุณธนาน่ะก็น่ารักกับเพนนีแน่ๆ เพนนีเชื่อในตัวคุณว่าคงไม่รักผู้หญิงคนนั้น แต่ไม่รู้ว่า ยัยคนนั้นเธอมาอยู่บ้านคุณบ่อยๆ เจอกันทุกวี่ทุกวัน เกิดเธอมีแผนทำให้คุณเสียหาย คุณจะทำยังไง"

"โถ เพนนีไม่ต้องกลัวนะครับ ยังไงก็ตาม ผมไม่มีวันชอบเธอแน่ เพราะผมมีคุณแล้ว คุณน่ารักที่สุด"

ทั้งสองจึงพูดคุยกันด้วยความหวานแหววมากยิ่งขึ้น ดาริกายืนกำมือฟังหน้าประตูห้อง

"ชิ! ยัยคุณเพนนี ฉันไม่ปล่อยให้คุณอยู่สองต่อสองแบบนี้กับคุณธนาแน่"

ว่าแล้วคิดอะไรดีๆ ออกมาจึงเดินไปยังห้องของคุณหญิงเฟื่องทอง