โฮก!
เสียงคำรามของกิ้งก่าั์มาร สั่นะเืต้นไม้ใหญ่ในรัศมีสามสิบจั้งจนปริแตก กลิ่นอายอันป่าเถื่อนและดุดันกวาดล้างไปทั่วสารทิศราวกับน้ำป่าไหลหลาก มันม้วนตลบปราณมารอันพวยพุ่งไล่ล่าสังหารกู่อวิ๋น จนฟ้าดินสั่นะเื
เพื่อสร้างโอกาสในการหลบหนีให้กับคนในตระกูล กู่อวิ๋นไม่ลังเลที่จะเอาตัวเข้าเสี่ยงภัย เขาแทงกิ้งก่าั์มารจนได้รับาเ็และล่อมันออกไป เขาหลบหนีอย่างสุดชีวิต โดยไม่รู้เลยว่าที่ด้านหน้าของเขา มีคนของตระกูลกู่กำลังรอเขาอยู่
กู่อวิ๋นมาจากตระกูลกู่สาขาเมืองไป๋หลง ความแข็งแกร่งโดยรวมนั้นแข็งแกร่งกว่าตระกูลกู่สาขาเมืองชิงหลงมาก
เมื่อไม่กี่วันก่อนพวกเขาเดินทางออกมาเพื่อเตรียมตัวไปเข้าร่วมการทดสอบที่เส้นทางิญญา ระหว่างทางกลับถูกโจรดักซุ่มโจมตี แต่พวกเขาก็สามารถพลิกสถานการณ์และจับกุมพวกโจรเอาไว้ได้
พวกเขาค้นพบแผนที่ขุมทรัพย์ที่บันทึกเื่ราวของกระบี่ิญญาระดับห้าจากร่างของกลุ่มโจร ตำแหน่งที่ระบุไว้ในแผนที่ขุมทรัพย์นั้นเป็ทางผ่านไปยังเส้นทางิญญาพอดี พวกเขาจึงตัดสินใจไปค้นหากระบี่ิญญาระดับห้า
กระบี่ิญญาในระดับห้า ต่อให้เป็ผู้นำตระกูลของตระกูลกู่สาขาเมืองไป๋หลงก็ยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะได้ หากพวกเขาสามารถกระบี่เล่มนี้ได้ ก็สามารถนำไปแลกเปลี่ยนเป็โอสถิญญาและอาวุธิญญาอันล้ำค่าได้มากมาย ซึ่งจะกลายเป็รากฐานให้พวกเขานำไปใช้ในการเข้าร่วมเส้นทางิญญา
ผลปรากฏว่า กลุ่มโจรเ่าั้จงใจปิดบังความจริง พวกมันไม่ได้บอกว่าสถานที่ที่กระบี่ิญญาระดับห้าอยู่ คือรังของกิ้งก่าั์มารที่มีความแข็งแกร่งน่าสะพรึงกลัว นั่นจึงทำให้พวกเขาหลงเข้าไปในรังของกิ้งก่าั์มาร และถูกกิ้งก่าั์มารตัวเต็มวัยตัวนี้โจมตีอย่างบ้าคลั่ง
เพียงการเผชิญหน้าไม่กี่ครั้ง กิ้งก่าั์มารก็สังหารพวกเขาไปถึงหกคน ส่วนคนอื่น ๆ ต่างก็ได้รับาเ็สาหัส
กู่อวิ๋นกังวลว่าคนในตระกูลจะถูกกิ้งก่าั์มารสังหารจนหมด เขาจึงเสี่ยงอันตรายไปล่อกิ้งก่าั์มารออกมา
เขามีตบะบารมีอยู่ในขอบเขตแก่นทองคำขั้นปลาย ความแข็งแกร่งนั้นด้อยกว่ากิ้งก่าั์มารอยู่มาก การล่อกิ้งก่าั์มารออกมาตามลำพัง ย่อมมีอันตรายถึงชีวิตอยู่ตลอดเวลา
"เอ๊ะ?"
ในขณะที่กู่อวิ๋นกำลังหลบหนี จู่ ๆ เขาก็เลิกคิ้วขึ้น และพบว่าที่ด้านหน้าห่างออกไปหลายสิบจั้ง มีเด็กหนุ่มชุดดำหน้าตาหล่อเหลาหมดจดผู้หนึ่งยืนอยู่
เด็กหนุ่มผู้นี้ดูอ่อนเยาว์มาก ทว่าทั่วทั้งร่างกลับแผ่ซ่านความคมปลาบอันน่าทึ่งที่ไม่อาจปิดบังเอาไว้ได้ เขาราวกับกระบี่วิเศษไร้เทียมทานที่ถูกเก็บไว้ในฝัก หากถูกชักออกมาเมื่อใด ก็สามารถผ่า์ผืนนี้ให้แยกออกเป็สองเสี่ยงได้
"เป็เ้า!"
เมื่อกู่อวิ๋นมองเห็นใบหน้าของกู่เฟิงอย่างชัดเจน เขาก็จำกู่เฟิงได้ในทันที
ตอนที่กู่เว่ยออกประกาศรางวัลนำจับ ได้มีการเผยแพร่ภาพวาดของกู่เฟิงออกไปด้วย กู่อวิ๋นเคยเห็นภาพวาดของกู่เฟิงในระหว่างการเดินทาง ดังนั้นเขาจึงจดจำตัวตนของกู่เฟิงได้ในพริบตา
"ให้ข้าจัดการมันเอง"
ในเมื่อกู่เฟิงและกู่อวิ๋นเป็คนตระกูลเดียวกัน อีกทั้งยังไม่มีความบาดหมางต่อกัน โดยธรรมชาติแล้วเขาจึงไม่อาจนิ่งดูดายได้ เขาก้าวเท้าออกไป ภายใต้สายตาที่ตื่นตะลึงของกู่อวิ๋น เขาพุ่งตัวเข้าสังหารกิ้งก่าั์มารด้วยตนเอง
"มันมีตบะบารมีอยู่ในขอบเขตแก่นทองคำขั้นสูงสุด เ้าไม่ใช่คู่มือของมันหรอก!!" กู่อวิ๋นร้องอุทาน ทว่าฝีเท้าที่กู่เฟิงพุ่งเข้าหากิ้งก่าั์มารกลับไม่ได้หยุดชะงักลงเลย
กรรรร!
เมื่อกิ้งก่าั์มารตัวนี้เห็นมนุษย์ที่อ่อนแอกล้าพุ่งเข้ามาสังหารมัน มันก็รู้สึกเหมือนถูกหยามเกียรติ ปากที่น่าเกลียดน่ากลัวอ้ากว้างออกอย่างกะทันหัน และพุ่งเข้ากัดกู่เฟิง
ในชั่วพริบตาที่มันโจมตี มันได้ะเิกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวของขอบเขตแก่นทองคำขั้นสูงสุดออกมา กดทับต้นไม้ใหญ่จำนวนมากจนะเิแตกกระจาย ลำต้นแหลกละเอียดกลายเป็เศษผง
"ย๊าก!"
กู่เฟิงะโเสียงดังก้อง ปลดปล่อยพลังขอบเขตแก่นทองคำขั้นกลางออกมา ซัดหมัดะเิพลังเข้าใส่กิ้งก่าั์มาร
เสียงหมัดดังกึกก้องราวกับสายฟ้าฟาด ทำลายล้างความว่างเปล่าเป็ชั้น ๆ ตลอดเส้นทาง ภายใต้สายตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงของกู่อวิ๋น เขาซัดกิ้งก่าั์มารจนปลิวกระเด็นออกไป
เขาไม่ได้เปิดเผยตบะบารมีทั้งหมดออกมา เพียงแค่นำเอาพลังขอบเขตแก่นทองคำขั้นกลางและพลังโจมตีที่สามารถบดขยี้ขอบเขตแก่นทองคำขั้นสูงสุดออกมาใช้เท่านั้น
นี่ห่างชั้นจากความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขาอยู่มาก แต่มันก็ยังทำให้กู่อวิ๋นตกตะลึงจนตาค้างไปแล้ว
"นะ... นี่ นี่มันเป็ไปได้อย่างไร?"
"เขามีตบะบารมีเพียงขอบเขตแก่นทองคำขั้นกลาง เหตุใดจึงสามารถะเิพลังการต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ออกมาได้?" กู่อวิ๋นยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ ภายในหัวมีเสียงดังกึกก้อง
ในระดับขอบเขตเดียวกัน สัตว์ิญญาส่วนใหญ่มักจะเป็ฝ่ายกดขี่ข่มเหงผู้ฝึกตนอย่างทารุณ ผู้ฝึกตนที่สามารถเอาชนะสัตว์ิญญาในระดับขอบเขตเดียวกันได้ ก็จัดว่าเป็อัจฉริยะที่หาตัวจับยากแล้ว
เขายังไม่เคยเห็นผู้ใดที่สามารถใช้พลังขอบเขตแก่นทองคำขั้นกลาง สะกดข่มสัตว์ิญญาในขอบเขตแก่นทองคำขั้นสูงสุดได้มาก่อนเลย!
"เ้าเดรัจฉาน ส่งชีวิตมาเสีย!"
กู่เฟิงถูกบีบบังคับให้ต้องแยกจากหลินชิงชิง ภายในอกจึงอัดอั้นตันใจเป็อย่างยิ่ง เขาจึงใช้กิ้งก่าั์มารตัวนี้เป็ที่ระบายความโกรธเกรี้ยวพอดี
ตูม ตูม ตูม!
เขาเหยียบฝ่าเท้าลงบนพื้นดินอย่างแรง พลังกล้ามเนื้ออันน่าทึ่งทำให้เขาไล่ตามกิ้งก่าั์มารได้ทันในชั่วพริบตา หมัดที่หนักอึ้งยิ่งกว่าเหล็กกล้ากระหน่ำซัดเข้าที่หัวของกิ้งก่าั์มารอย่างบ้าคลั่ง
กิ้งก่าั์มารพยายามต่อต้านขัดขืน แต่ท้ายที่สุดก็ถูกซัดจนหัวะเิท่ามกลางเสียงร้องโหยหวน เืสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ
ปัง!
แกนอสูรขนาดมหึมาที่ถูกชโลมไปด้วยเืหลุดออกมาจากซากศพของกิ้งก่าั์มารที่ฉีกขาด มันกลิ้งไปบนพื้นหลายจั้ง ก่อนจะถูกกู่เฟิงเก็บขึ้นมา
แกนอสูรของกิ้งก่าั์มารสามารถเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับร่างกายของผู้ฝึกตนได้ เขาจึงเก็บมันเข้าไปในแหวนมิติรอโอกาสที่เหมาะสมเพื่อนำมาหลอมละลาย
หลังจากที่เขาสังหารกิ้งก่าั์มารแล้ว เขาก็ดึงกลิ่นอายสังหารอันน่าตื่นตะลึงกลับเข้าสู่ร่างกาย และฟื้นฟูกลับคืนสู่สภาพของชายหนุ่มที่มีรูปลักษณ์สง่างามหล่อเหลาดังเดิม
กู่เฟิงผ่านการต่อสู้เข่นฆ่ามาไม่มากนัก จึงยังไม่ก่อให้เกิดกลิ่นอายสังหารที่เข้มข้น มันจะปรากฏออกมาก็ต่อเมื่อเขาอยู่ในการต่อสู้เท่านั้น
ทว่ารูปลักษณ์ภายนอกที่หล่อเหลาและกลิ่นอายที่บริสุทธิ์ดั่งหยกของเขา กลับแตกต่างจากตอนที่เขาอยู่ในสนามรบราวกับเป็คนละคน
หากกู่อวิ๋นไม่ได้เห็นด้วยตาตนเอง ก็คงยากที่จะเชื่อมโยงกู่เฟิงในยามนี้ เข้ากับกู่เฟิงที่แสนจะดุร้ายอำมหิตในตอนที่สังหารกิ้งก่าั์มารได้
ฟู่!
กู่เฟิงใช้วิธีการอันเหี้ยมโหดสังหารกิ้งก่าั์มาร ความอัดอั้นที่กดทับอยู่ภายในอกก็พลันมลายหายไปสิ้น
เขาพ่นลมหายใจยาวออกมา แล้วหันหลังเดินไปหากู่อวิ๋นที่ยังคงยืนเหม่อลอยอยู่
"เ้า... เ้า้าทำอะไร?" ภาพความโเี้ที่กู่เฟิงสังหารกิ้งก่าั์มารยังคงตราตรึงอยู่ในสายตา เมื่อเขาเห็นกู่เฟิงเดินเข้ามาหาตน จะไม่ให้เขาลุกลี้ลุกลนได้อย่างไร?
"กระบี่ิญญาระดับห้าเล่มนั้นอยู่ที่ใด? พาข้าไปเอามันมา ถือเสียว่าเป็ค่าตอบแทนที่ข้าลงมือช่วยเหลือพวกเ้าก็แล้วกัน" กู่เฟิงเอ่ยปากอย่างราบเรียบ กล่าวคำพูดที่ทำให้กู่อวิ๋นรู้สึกสบายใจขึ้นมาได้
"ได้ ได้ ได้ เื่นี้ไม่มีปัญหาเลย!" เมื่อกู่อวิ๋นเห็นท่าทีของกู่เฟิงที่ไม่ได้คิดจะสังหารตนเอง ความหวาดกลัวภายในใจของเขาก็บรรเทาลงไปบ้าง
ตบะบารมีและอายุของกู่เฟิงล้วนน้อยกว่าเขา แต่หากมองจากความแข็งแกร่งอันทรงพลังในตอนที่กู่เฟิงทารุณกิ้งก่าั์มารจนตายแล้ว เขาไม่มีทางเป็คู่มือของกู่เฟิงได้อย่างเด็ดขาด
หากกู่เฟิง้าจะสังหารตนเอง มันก็เป็เื่ที่ง่ายดายนัก
"กระบี่ิญญาระดับห้าเล่มนั้นอยู่ในรังของกิ้งก่าั์มาร ข้าจะพาเ้าไปเอามันเดี๋ยวนี้เลย" เมื่อกู่อวิ๋นกล่าวจบ เขาก็พากู่เฟิงเดินไปยังรังของกิ้งก่าั์มาร
กระบี่ิญญาระดับห้าที่ล้ำค่าอย่างยิ่งเล่มนี้ เขาหมายปองมันมานานแล้ว หากไม่ใช่เพราะกู่เฟิงช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เพื่อเป็การตอบแทนกู่เฟิง เขาคงไม่ยอมยกกระบี่ิญญาระดับห้าให้ผู้อื่นอย่างเต็มใจเช่นนี้แน่
รังของกิ้งก่าั์มารอยู่ห่างจากพวกเขาไม่ไกล ภายใต้การนำทางของกู่อวิ๋น กู่เฟิงก็เดินเข้าไปในรังของกิ้งก่าั์มารอย่างรวดเร็ว
เพื่อเป็การพิสูจน์ว่าตนเองไม่ได้โกหก กู่อวิ๋นจึงอาสาเดินเข้าไปในรังของกิ้งก่าั์มารด้วยตนเอง โดยมีกู่เฟิงเดินตามหลังไปติด ๆ
ภายในรังของกิ้งก่าั์มารยังมีลูกกิ้งก่าั์มารหมอบอยู่อีกสองตัว พวกมันไม่มีความแข็งแกร่งมากนัก จึงถูกกู่อวิ๋นใช้กระบี่สังหารจนหมด
"กระบี่ิญญาระดับห้าอยู่ที่นี่!" กู่อวิ๋นที่เดินนำหน้าสุด จู่ ๆ ก็ส่งเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นออกมา
จากนั้นกู่เฟิงก็เห็นกู่อวิ๋นประคองกระบี่ิญญาที่เปล่งประกายแสงศักดิ์สิทธิ์ห้าสีเดินก้าวเท้ายาว ๆ เข้ามาหา
กระบี่ิญญาเล่มนี้มีแสงห้าสี คือ สีม่วง สีคราม สีแดง สีน้ำเงิน และสีดำ ไหลเวียนอยู่ มันเปล่งประกายปราณกระบี่อันพร่ามัวทว่าเต็มไปด้วยความอันตรายออกมา
กู่เฟิงรับกระบี่ิญญาระดับห้ามาจากมือของกู่อวิ๋น เมื่อรับมาเขาก็รู้สึกหนักอึ้ง และพบว่ากระบี่ิญญาเล่มนี้มีน้ำหนักมากกว่าที่คิดไว้มาก
ต่อให้เขาตื่นรู้กายาศักดิ์สิทธิ์าแล้ว ก็ยังยากที่จะกวัดแกว่งกระบี่เล่มนี้ได้อย่างง่ายดาย
"กระบี่ไท่เหอ!" กู่เฟิงเห็นตัวอักษรสามตัวที่สลักเอาไว้บนตัวกระบี่ิญญาเล่มนี้ว่า 'กระบี่ไท่เหอ' ด้วยลายมือที่ตวัดพลิ้วไหวราวกับัผงาดหงส์เริงระบำ เขาจึงคาดเดาว่านี่น่าจะเป็ชื่อของกระบี่เล่มนี้
ฟุ่บ ฟุ่บ!
ในเวลานั้นเอง ที่ด้านนอกถ้ำซึ่งเป็รังของกิ้งก่าั์มารก็มีเสียงแหวกอากาศอันเร่งรีบดังขึ้นหลายสาย ทำให้กู่เฟิงที่กำลังระแวดระวังตัวอยู่หันขวับกลับไป เนตรดาราสีดำขลับสาดประกายความคมปลาบอันน่าตื่นตะลึงออกมา!
261
