ทันใดที่หญิงสาวปล่อยโฮก็เหมือนไฟแค้นที่กำลังคุโชนเริ่มอ่อนกำลังน้ำตาหยาดใสกำลังละลายทิฐิแข็งกล้าในหัวใจของนายทหารเรือหนุ่มเืร้อนยิ่งคิดถึงคู่หมั้นก็เหมือนยิ่งสุมไฟแห่งความเดือดดาลในกายให้ปะทุจนแทบะเิแต่...เขากำลังทำอะไร เขาโกรธจนแทบจะฆ่ามุกมารินซึ่งเป็แค่ผู้หญิงตัวเล็กและอ่อนแอให้ตายคามือได้อยู่แล้ว
“ปล่อยฉันเถอะค่ะ...ฉันขอร้อง...ฉันอยากกลับบ้านฉันไม่อยากได้เงินของคุณ และฉันก็ไม่รู้เื่ที่เกิดขึ้นกับคู่หมั้นของคุณจริง ๆ“
นักร้องสาวยกมือไหว้และร้องไห้เสียงสั่นเครือตัวเธอสั่นจนเขารู้สึกได้ คิลเลียนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยมุกมารินกลัวเขาจนลนลานทว่ากลับมีความรู้สึกบางอย่างแทรกตัวขึ้นมาท่ามกลางความอาฆาตแค้นชายหนุ่มอยากจูบเธออีกครั้งและเขาก็ทำตามความรู้สึกนั้นด้วยการก้มหน้าลงไปหากลีบปากนุ่ม
ความเ็ประคนขลาดกลัวทำให้มุกมารินนอนตัวแข็งและยอมเปิดปากรับลิ้นหนาที่แทรกเข้ามาอย่างรุกรานและจาบจ้วงทว่าน่าแปลกที่ร่างเล็กไม่คิดจะขัดขืน ร่างกายขอเธอเหมือนอยากลิ้มลองเขาอีกครั้ง
เธอต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ มุกมาริน...ทั้งที่ทั้งเกลียดทั้งกลัวเขาแต่เธอกลับเบียดเนื้อตัวเข้ากับกายอันแข็งแกร่ง มันเป็รสชาติแปลก ๆทว่าก็ลึกล้ำสำหรับเธอ คิลเลียนเป็ผู้ชายคนแรกปากและล้นของเขากำลังสอนเธอให้รู้จักการดูดดื่มระหว่างชายหญิง
ไม่! หญิงสาวปฏิเสธตัวเองนี่ไม่ใช่ความดูดดื่มแต่เป็การฉวยโอกาสของคนที่โกรธเธอจนแทบจะฆ่าให้ตายแต่ไม่ว่ามันคืออะไรเธอก็เคลิบเคลิ้มไปกับปลายลิ้นที่ดูดชิมความหวานฉ่ำไปทั่วอุ้งปาก ร้อนแรงรุกเร้าและทำให้เธอแทบสำลัก
“คิลเลียน!”มุกมารินเม้มปากบวมเจ่อเข้าหากันเมื่อชายหนุ่มถอนริมฝีปากออก ความรัญจวนเล็ก ๆที่ผุดขึ้นมาแปรเปลี่ยนเป็ความอับอาย
“ปล่อยฉัน”หญิงสาวขยับตัวทว่าคราวนี้เขายินดีปล่อยเธอเป็อิสระร่างเล็กบอบบางรีบลุกขึ้นนั่งในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงและใบหน้าเลอะเครื่องสำอางคิลเลียนลุกขึ้นยืนและดึงชุดให้เข้าที่ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังดุดัน
“คุณปิดผมเื่แม็กซิมิลเลียนได้ไม่นานหรอกมุกมาริน...ผมจะให้โอกาสคุณได้คิดและตัดสินใจแค่บอกผมว่าพี่ชายคุณอยู่ที่ไหนก็จะไม่เดือดร้อน”
“บ้าอำนาจ”
“คุณว่าอะไรนะ!”
นายทหารเรือหนุ่มเริ่มเดือดขึ้นมาอีกคราวนี้เขาจับร่างเล็กให้ลุกขึ้นยืนประจันหน้าอย่างขุ่นเคือง
“เมื่อกี๊คุณว่าอะไรผม”
“ฉันว่าคุณบ้าอำนาจ...ถ้าคิดว่ามีเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้บังคับใครก็ได้คุณกำลังคิดผิด”
“ผมคิดอะไรไม่เคยผิดโดยเฉพาะเื่ของคุณ”
คิลเลียนสวนกลับและบีบไหล่หญิงสาวแน่นเขาทำให้เธอร้อนวูบวาบด้วยประกายตาสีน้ำเงินดุจห้วงทะเลลึกที่กวาดไปทั่วใบหน้าหวานอย่างเหยียดหยัน
“ผมถามหน่อยเถอะนอกจากการเป็นักร้องแล้วคุณยังทำอย่างอื่นด้วยหรือเปล่าอย่างเช่น...เป็ของเล่นให้พวกเศรษฐีแลกกับค่าตัวที่มันคงจะได้มากกว่าเงินที่คุณทำงานทั้งเดือนตั้งไม่รู้กี่เท่า”
“คิลเลียน...นี่คุณ...”
“หยุดทำเป็ไร้เดียงสาแล้วยอมรับมาเถอะว่าคุณมันก็ไม่พ้นผู้หญิงอย่างว่าที่ใช้อาชีพนักร้องปิดบัง! ไอ้ที่ตัวสั่นแกล้งจูบไม่เป็มันไม่ได้ทำให้ความแหลกเละในตัวคุณน่าเชื่อถือขึ้นมาได้สักนิด”
“ฉันจะเป็ยังไงก็ไม่เกี่ยวกับคุณ!”
มุกมารินผลักร่างสูงออกหญิงสาวเจ็บจนแทบกระอักกับคำพูดดูแคลนและการเหยียดหยามด้วยสายตา
“จำไว้นะคิลเลียน...คุณมันก็แค่ผู้ชายที่มีเงินใช้แต่ไม่มีความเป็สุภาพบุรุษถึงฉันจะเป็แค่นักร้องในห้องอาหารก็ไม่เคยคิดจะหากินด้วยการขายตัวและถึงฉันจะทำอย่างนั้นจริง ๆ ก็จะไม่มีวันขายตัวให้เศรษฐีงี่เง่าอย่างคุณ”
พอเป็อิสระเธอก็ถียงเขาไม่ลดละคิลเลียนขบกรามดังกรอดก่อนหันไปหยิบเช็คและขว้างใส่ร่างเล็ก
“คุณต้องรับเช็คนี่ไว้! ผมถือว่าคุณมาขายความสำราญให้ผมถึงห้อง”
นาวาอากาศเอกหนุ่มเหยียดยิ้มมุมปากเขาจะทำทุกวิถีทางให้เธอแสบเข้าไปถึงทรวงแต่แล้วโดยไม่คาดคิดมุกมารินก้มหยิบมันขึ้นมาแต่กลับฉีกเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยต่อหน้าเขา
“ฉันเป็นักร้องเพราะฉันรักในอาชีพนี้ฉันเทิดทูน บูชาในอาชีพของฉันและคิดเสมอว่ามันเป็งานที่เลี้ยงชีวิตของฉันได้เพราะฉะนั้นฉันจะไม่ขายมันให้ใครก็แล้วแต่ที่ดูถูกและไม่ให้เกียรติซ้ำยังมาเหยียดหยามงานที่ฉันทำและเื่พี่ชายของฉันก็เหมือนกัน คุณไม่มีวันบีบบังคับฉันได้ถ้าฉันไม่อยากพูด”
“ก็มาลองดูกัน!”คิลเลียนแผดเสียงตามหลังหญิงสาวซึ่งหันหลังให้และทำท่าเดินกลับไปยังประตูจนเธอต้องหยุดชะงักเธอไม่ยอมหันกลับหากก็ยังได้ยินเสียงนั้นชัดเต็มสองหู
“คุณยังไม่รู้จักคิลเลียนแม็คไพรด์ดีพอ...ในเมื่อคุณกล้าปฏิเสธและยังไม่ยอมเปิดปากเื่ของแม็กซิมิลเลียนก็เตรียมตัวพบกับสิ่งที่คุณจะคาดไม่ถึงเลยทีเดียว”
ชายหนุ่มคาดโทษหญิงสาวที่ก้าวพ้นไปจากประตูห้องอย่างเผ็ดร้อนร่างสูงใหญ่กำหมัดแน่นเมื่อความโกรธแค้นพุ่งสูงเลยขีดจำกัดมุกมารินอวดดีมากกว่าที่เขาคิดทั้งที่โมโหขนาดนี้แต่กลับมีความรู้สึกบางอย่างพลุ่งพล่านขึ้นมาพร้อมกันความงามของเธอมีมากพอ ๆ กับความดื้อรั้นนั่นเลยทีเดียวเขายังจดจำดวงตากลมโตคู่นั้นที่ส่องประกายกร้าวไม่ยอมแพ้
คิลเลียนเผลอนึกถึงรสชาติหอมหวานที่ยังติดบนริมฝีปากรสชาติแสนหวานเหมือนผลสตรอวเบอร์รี่สดฉ่ำเขายังรู้สึกอยู่ที่ปลายลิ้นจนทำให้เผลอไล้นิ้วไปบนริมฝีปากหนาแต่แล้วความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่โหนกแก้มข้างหนึ่งก็ทำลายทุกอย่างที่เกิดขึ้นเพียงเสี้ยวของความคิด
นิ้วแกร่งเลื่อนจากริมฝีปากไปบนแก้มพลางลูบไปมาเบาๆ หลังนักร้องสาวฝากรอยเล็บบนใบหน้าคร้ามเข้มความโกรธก็แล่นพล่านขึ้นมาอีกมุกมารินร้ายกาจไม่ใช่เล่น เธอต้องรู้เื่พี่ชายของตัวเองเป็อย่างดีใช่...เขามองเห็นความหวาดหวั่นและสิ่งที่ยังไม่เปิดเผยซ่อนอยู่ในดวงตาคู่นั้นแม้ยังไม่ชัดแจ้ง
มุกมารินมนัญญา ในเมื่อกล้าท้าทายคิลเลียน แม็คไพรด์เขาก็จะสั่งสอนให้เธอเจ็บจำและสำนึกเข้าไปถึงก้นบึ้งเลยทีเดียว
“มุก...เพิ่งกลับหรือจ๊ะลูก?”
เสียงที่ดังขึ้นทำให้ร่างบอบบางซึ่งเพิ่งผลักประตูเข้ามาหยุดชะงักมุกมารินมองผ่านแสงไฟนุ่มนวลเข้าไปภายในบ้านซึ่งเป็ตึกขนาดสามชั้นในย่านอัพทาวน์ที่ได้รับการตกแต่งเป็ร้านอาหารไทยแบบเรียบๆ ทว่าดูเงียบเหงาเพราะที่นี่ปิดตัวมาเป็เวลาเกือบปีแล้ว
“แม่ยังไม่นอนอีกหรือคะ?”
หญิงสาวเอ่ยถามก่อนวางกระเป๋าลงบนโต๊ะซึ่งร่างของหญิงวัยสี่สิบแปดนั่งมองและยิ้มให้เธอดังเช่นทุกคืนที่มารออยู่ตรงนี้
“แม่นอนไม่หลับหรอกถ้าลูกยังไม่กลับ”
2K
