มหาลัย xxxx
“ฮูเล่! ฮูเล่ ฮูเล่ เฮฮา!! ฮูล่า ฮูล่า เฮเฮ!!!!” เสียงตีกลองจังหวะสนุกสนานพร้อมกับเนื้อร้องที่ฟังแล้วเหมือนกำลังจัดกิจกรรมกีฬาสีของโรงเรียน แต่นี่คือเสียงของเหล่าพี่ๆ นักศึกษาที่กำลังร้องรำทำเพลงต้อนรับน้องๆ ปี1 ที่จะเข้าศึกษาต่อในมหาลัยเดียวกัน
“มาค๊า! สำหรับน้องๆ คนไหนยังไม่ได้รับป้ายชื่อ รีบมาหาพวกพี่เลยนะคะ จะได้รีบเข้าหอประชุมทำกิจกรรมกัน” เสียงะโบอกของรุ่นพี่ที่เอ่ยถามเหล่าเด็กๆ นักศึกษาปี1 ที่ยังไม่ได้ป้ายชื่อ ผมเองก็เป้นหนึ่งในนั้นและกำลังรีบวิ่งไปที่โต๊ะลงทะเบียนของรุ่นพี่ที่รับหน้าที่เป็เ้าหน้าที่เขียนชื่อให้รุ่นน้องทันที
“น้องชื่ออะไรคะสุดหล่อ”
“เอ่อ.. ผมชื่อวาฬครับ”
“ชื่อวาฬหรอคะ… อุ้ย! ชื่อน่ารักจังเลยคะน้องวาฬ นี่จ้า! พี่เขียนให้แล้ว ได้ป้ายชื่อแล้วคล้องคอได้เลยนะคะ เข้าไปรวมกับเพื่อนๆ ด้านในหอประชุมได้เลยค่ะ”
“ขอบคุณครับ” ผมรับป้ายชื่อของตัวเองมาก่อนที่จะรีบวิ่งเข้าไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ ร่วมคณะเดียวกันในหอประชุมทันที
กิจกรรมรับน้องของคณะสัตวแพทย์ที่ผมตั้งใจสอบเข้ามาเรียนนี้ เป็การรับน้องแบบน่ารักๆ เน้นทำความรู้จักกับเพื่อนๆ และเล่นเกมส์ที่ต้องอาศัยความสามัคคีกัน ผมเองก็ได้รู้จักเพื่อนใหม่ก่อนเปิดภาคเรียนแรกเยอะมาก แต่ที่ดูเหมือนจะเข้ากันได้ดีก็คงจะมีแค่ไอ้ 3 คน ที่กำลังนั่งกินข้าวข้างๆ ผมนี่แหล่ะครับ
“เห้ย! ไอ้วาฬ มึงมาจากไหนนะ ตอนแนะนำตัวกูไม่ได้ฟังว่ะ”
“โถ! ไอ้วิน! มึงนี่แม่ง มัวแต่ส่องสาว กูบอกแล้วให้ตั้งใจฟังก็ไม่เชื่อ ไอ้วาฬมันมาจากระยอง”
ป๊าบ!
“โอ้ย!!” เสียงร้องดังขึ้นทันที หลังจากที่ฝ่ามือของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ผม จะใช้มือของตัวเองตบเข้าที่หัวของอีกคนที่นั่งข้างๆ กัน
“ระยองพ่องมึงอ่ะ มึงนี่แม่ง!… กูก็คิดว่าจะรู้จริง ไอ้วาฬมันมาจากชลบุรีเว้ย ใช่มั้ยวะไอ้วาฬ”
“เออ! กูมาจากชลบุรี พวกมึงนี่แม่งตลกชิบหายเลยว่ะ”
“ตลกห่าไร กูนี่เจ็บตัวไม่ตลกหรอกเว้ย ตบมาได้นะมึง”
“เออๆ กูขอโทษ…. แหม! บอบบางจริงๆ เลยมึงเนี่ย”
“พอเลยพวกมึง รีบกินข้าวเดี๋ยวพวกพี่ๆ ก็เรียกรวมอีกหรอก” ผมเอ่ยบอกพวกมันทั้งสามคนออกไป คือจริงๆ แล้วไอ้สามคนนี้ที่กำลังพูดถึงอยู่ มันชื่อ ไอ้วิน ไอ้ตั้ม และไอ้นีโอครับ โดยไอ้วินจะตัวเล็กสุดในกลุ่มครับ แล้วตามมาด้วยไอ้ตั้มที่ตบหัวไอ้นีโอ ไอ้นีโอดูจะเป็คนที่ออกแนวกวนๆ แบบผู้ชายอารมณ์ดีครับ ถ้าพูดถึงในความหล่อเหลาของพวกมันสามคน ไอ้ตั้มดูจะหล่อสุดครับออกแนวเกาหลีเกาใจแบบพิมพ์นิยม ส่วนไอ้วินก็น่าจะแนวนายเอกซีรี่ย์วายหน้าใสตัวเล็กผิวขาว ส่วนไอ้นีโอจะออกแนวแบดๆ เ้าเล่ห์อารมณ์ดีประมานนั้นครับ แต่ทั้งหมดทั้งมวลที่ว่ามานี้ผมหล่อสุดครับ ฮ่าๆๆ
ผมกับเพื่อนๆ ทำกิจกรรมั้แ่เช้าจนเวลาล่วงเลยมาจนถึงสี่โมงเย็นก็เป็อันจบกิจกรรมรับน้องในวันนี้แล้ว และดูเหมือนจะรอเปิดเทอมเริ่มการเรียนการสอนในอีก 1 สัปดาห์เห็นจะได้ แล้วรุ่นพี่จะนัดพวกเรามาตามหาพี่รหัสและคัดดาวเดือนอีกที แต่ที่แน่ๆ กลุ่มของผมโดนรุ่นพี่มาตามจีบแล้วครับ จีบในที่นี้หมายถึงจีบไปเป็ตัวแทนแข่งขันดาวเดือนปีนี้นะครับ ซึ่งในกลุ่มของผมคนที่โดนจีบก็คือผมกับไอ้ตั้มนี่แหล่ะครับ พี่เขาให้พวกผมสองคนไปตัดสินใจดูก่อน แล้ววันเปิดภาคเรียนจะมาสอบถามและคัดกันใหม่อีกที
“เออ… พวกมึงกลับหอกันเลยปะ” ไอ้วินเอ่ยขึ้นถามขณะที่ตอนนี้พวกเรากำลังทยอยเดินออกจากหอประชุมเพื่อที่จะกลับหอพักที่อยู่ภายในของมหาวิทยาลัย หรือที่เรียกว่าหอในนั่นเองครับ
“เออ! กูเหนื่อยๆ ว่าจะกลับเลย พวกมึงล่ะ ไอ้ตั้ม ไอ้วาฬ กลับเลยรึเปล่า? ” ไอ้นีโอหันมาถามพวกผมสองคนที่กำลังหันมามองหน้ากัน
“กูว่า… จะออกไปนอกมอแปปนึงน่ะ พวกมึงกลับกันก่อนเลย” ผมเอ่ยบอกพวกมันออกไป
“ให้กูไปเป้นเพื่อนมั้ย มึงจะออกไปทำอะไรล่ะ” ไอ้ตั้มเอ่ยขึ้นถามผมกลับมา
“เอ่อ.. พอดีกูเช่าหอนอกไว้ด้วยน่ะ จะกลับไปเอาของสักหน่อย ไปไม่นานหรอก! พวกมึงกลับกันก่อนเลย ไลน์กลุ่มพวกเราก็มีแล้ว… เดี๋ยวค่อยคุยกันในกลุ่มไลน์ก็ได้ งั้นกูไปก่อนนะ เดี๋ยวจะมืดกว่านี้ บายพวกมึง”
“เออ! บาย!”
พอผมร่ำลาพวกมันทั้งสามคนเสร็จแล้ว ผมก็รีบวิ่งออกมานอกมหาวิทยาลัยเลยครับ โชคดีที่หอประชุมที่ผมรับน้องอยู่ไม่ไกลจากทางเข้ามหาลัยมากนัก เลยสามารถวิ่งออกมาข้างนอกได้ ผมไม่รอช้ารีบวิ่งตรงไปที่หอพักด้านนอกมหาลัยที่ผมเช่าเผื่อไว้ั้แ่แรกทันที เพราะผมจำได้ว่าผมพึ่งจะช่วยคนไว้คนนึง ไม่รู้ตอนนี้เ้าตัวจะเป็ยังไงบ้าง ถ้าขืนเป็อะไรขึ้นมาผมนี่ซวยแน่ๆ
หอพักใหม่นอกมหาลัย
แอ๊ด! ปึ๊ง!!
ผมเปิดประตูห้องตัวเองด้วยคีย์การ์ดก่อนจะเดินเข้ามาภายในห้อง ซึ่งระบบล็อคประตูที่นี่เป็แบบคีย์การ์ด ซึ่งเมื่อเช้าผมได้ทิ้งคีย์การ์ดสำรองเอาไว้ให้อีกฝ่ายข้างโทรศัทย์ของเขาพร้อมกับเขียนโน้ตเล็กๆ สอดไว้ที่ใต้เครื่องโทรศัพท์ของเขาไว้ด้วย พอผมเปิดเข้ามาภายในห้องก็พบว่าตอนนี้ห้องของผมไม่มีใครนอนอยู่แล้ว อีกทั้งยังดูเหมือนว่าเ้าตัวไม่ได้หยิบฉวยอะไรของผมไปด้วย เอาเถอะ! แค่ไม่มีอะไรหายก็ดีแล้ว ถือว่าดีที่ไม่ทำคุณบุญชาโทษล่ะนะ
“เอ… อยู่ไหนนะ! ก็จำได้ว่าไม่ได้เอาไปด้วยนิ หรือว่าเอาไปแล้วเราทำหล่น ตายล่ะ! ไอ้วาฬ นิสัยขี้ลืมของมึงเอาอีกแล้วนะ” ผมบ่นกับตัวเองออกมา ตอนนี้ผมกำลังตามหาสมุดโน้ตส่วนตัวเล่มเล็กๆ ของผม ที่ปกของมันผมจะวาดรูปปลาวาฬด้วยสีเมจิกสีน้ำเงินเอาไว้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าผมจะหาสมุดเล่มนี้ของผมไม่เจอนี่สิ่
“แม่งเอ้ย!! สงสัยต้องเริ่มเขียนใหม่แน่ อุตส่าห์คิดว่าจะเอาไว้ดูหลังจากผ่านไปสักปีสองปี เฮ้อ!” ผมว่าขึ้นพร้อมกับถอนหายใจออกมา แล้วก็ล้มเลิกที่จะหามันต่อทันที ก่อนที่จะผละตัวเองเดินเข้าห้องน้ำแล้วจัดการแาบน้ำชำระล้างร่างกายที่เหนื่อยล้าของตัวเองมาทั้งวันให้มันสดชื่น
ผมใช้เวลาไม่นานในการอาบน้ำก่อนจะเก็บเสื้อผ้าอีก 2-3 ชุดใส่กระเป๋าผ้าสีขาวของตัวเอง แล้วออกจากห้องไปทันที
คณะวิศวกรรมศาสตร์
“โห! เฮีย! เป็ไงล่ะ! สุดท้ายผมต้องมาซวยเป็ตัวแทนไปประกวดเดือนเลย เพราะว่าเฮียมารับผมสายเนี่ย” เสียงของน้องชายของผมเอ่ยขึ้นบ่นผมออกมา จริงๆ แล้วก่อนหน้านี้ เมื่อตอนเช้าพอผมฟื้นตื่นขึ้นมาในห้องของใครก็ไม่รู้ และกำลังเดินสำรวจห้องของเ้าของห้องอย่างถือวิสาสะ ไอ้น้องชายตัวดีของผมก็โทรมาบอกผมให้รีบไปรับมันแล้วไปส่งมันที่มหาลัยทันที ด้วยเพราะว่ามันอยู่คอนโดเดียวกันกับผมแต่คนละห้องคนละชั้นกัน น้องชายของผมมันชื่อขุนเขาครับ พึ่งจะเข้าเป็นักศึกษาปี1 มหาลัยเดียวกันกับผมนี่แหล่ะ และยังเรียนคณะเดียวกันกับผมด้วยแต่คนละสาขากันครับ ผมเรียนวิศวะโยธาครับส่วนน้องชายของผมมันเรียนวิศวะคอมพิวเตอร์
“เออ! เอาน่า! มึงจะบ่นให้ได้อะไรวะ มึงเองก็หน้าตาดีอยู่หรอกถึงจะน้อยกว่ากูก็เถอะ! แล้วนี่จะกลับหอเลยใช่มั้ย กูจะไปทำธุระต่อ "
“อีกละ! เออๆ ผมกลับเองก็ได้ยังไงผมก็ต้องย้ายมาอยู่หอในเพราะกฏมันบังคับอยู่หรอก เฮียจะไปไหนก็ไปเถอะ บาย!” มันพูดจบก็หันหลังให้ผมแล้วรีบวิ่งไปรวมกับเพื่อนมันเพื่อที่จะกลับไปพักที่หอในของมันทันที
“เอ้า! ไอ้น้องคนนี้! จะพูดจาดีๆ กับพี่ตัวเองบ้างมันจะตายเลยรึไง… พูดเป็เพื่อนเลยนะเดี๋ยวยนี้ เฮ้อ!” ผมเอ่ยขึ้นบ่นกับตัวเองออกมา แต่ก็เอาเถอะครับ ผมเองก็เหมือนจะชินกับน้องมันแล้วเหมือนกัน อีกอย่างเพราะอายุของเราไม่ได้ห่างกันมากเมื่อเทียบน้องมันกับพี่สาวของผม ทั้งคู่ห่างกันเกือบ 10 ปีเลย ทั้งผมและน้องเลยต้องเคารพพี่สาวของตัวเองประดุจแม่อีกคนเลยก็ว่าได้
ผมขับรถยนต์คันหรูของตัวเองมาที่หอพักแห่งหนึ่ง ที่เมื่อตอนเช้าผมพึ่งจะตื่นขึ้นมาในห้องของใครไม่รู้ที่เป็หนึ่งในห้องของหอพักหอใหม่นี้ ผมจอดรถของตัวเองเอาไว้ใกล้ๆ กับบริเวณของหอพัก ก่อนจะดับเครื่องยนต์แล้วเปิดประตูเดินลงจากรถเข้าไปในหอพักนี้ทันที
“เอ่อ… สวัสดีครับ” ผมเอ่ยสวัสดีออกไปกับคุณป้าที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์ล็อบบี้ตรงข้ามกับทางเข้าหอพักออกไป ป้าแกรีบเงยหน้าขึ้นมามองผมก่อนจะรับไหว้แล้วยิ้มหวานออกมา
“จ้า! สวัสดีจ้า ว่ายังไงลูก… มาติดต่อหอพักหรอ ตอนนี้ยังไม่ว่างเลยลูก คนจองเต็มหมดแล้วต้องขอโทษด้วยนะลูก” ป้าเ้าของหอพักที่ดูท่าทางใจดีได้เอ่ยขึ้นพูดกับผมแบบร่ายยาวออกมาทันที ผมที่ได้ยินแบบนั้นเลยรีบอธิบายเื่ธุระที่ผมมาที่นี่ทันที
“เอ่อ.. ไม่ใช่ครับป้า พอดีผมจะมา เอ่อ… เอาคีย์การ์ดมาฝากคืนเพื่อนน่ะครับ”
“หืม! เอาคีย์การ์ดมาคืนหรอ แล้วเพื่อนอยู่ห้องไหนล่ะ”
“เอ่อ.. ห้อง! ผมจำไม่ได้น่ะครับ นี่ครับ..” ผมยื่นคีย์การ์ดใบสีขาวส่งให้ป้าเ้าของห้องออกไป ก่อนที่ป้าแกจะเอาไปวางที่แท่นตรวจคีย์การ์ดก่อนจะพูดชื่อห้องออกมา
“อ๋อ… ห้อง 503 ห้องของน้องหน้าตาดีนี่เอง เหมือนน้องแกจะพึ่งออกจากหอไปเมื่อกี้นี้เองนะ” ป้าแกพูดขึ้น
“หืม… น้องหน้าตาดีหรอครับ? ”
“อ๋อ… ก็ห้องเพื่อนเราไง เห็นว่าชื่อ… ชื่ออะไรนะ! ป้าก็จำไม่ได้ละเรียกถูกๆ ผิดๆ อยู่เหมือนกัน” ป้าเ้าของห้องพูดขึ้น แต่ดูเหมือนแกจะพูดแนวๆ ว่าจำชื่อเ้าของห้องที่ช่วยผมไม่ได้ซะงั้น
“เอ่อ.. ป้าพอจะมีเบอร์ติดต่อเขาไหมครับ พอดีผมมีเื่จะคุยกับเขาน่ะครับ” ผมเอ่ยถามหาช่องทางติดต่อของคนคนนั้นออกไปกับป้าเ้าของหอ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเด็กกว่าผมสิ่นะ
“อื้ม! เดี๋ยวป้าหาดูให้นะ แปปนึง! เอ… เอาสมุดจดเบอร์ไปไว้ไหนแล้วนะ ขี้หลงขี้ลืมจริงๆ ”
Ring! Ring! Ring!
ระหว่างที่ผมรอป้่าหาเบอร์ติดต่อของเ้าของห้องที่ผมเอาคีย์การ์ดมาคืน เสียงโทรศัพท์ของผมดันมาดังขึ้นเสียก่อนทำให้ผมต้องหยิบโทรศัทพ์ของตัวเองขึ้นมาดู ก่อนจะพบว่าเบอร์ที่โทรเข้ามาเป็เบอร์ของเพื่อนผม ผมจึงกดรับสายเบอร์ของเพื่อนผมแล้วพูดคุยกับเพื่อนของตัวเองก่อน
“เออ! ว่าไง”
“ห้ะ! ตอนนี้เนี่ยนะ! นี่พวกมึงทำอะไรไม่ปรึกษากูอีกแล้วนะ”
“เออๆ! ก็ได้วะ! เดี๋ยวกูซื้อเข้าไปเอง แม่ง! ทีหลังมึงบอกกูก่อนดิวะ จะแดกเหล้าแต่นึกจะแดกก็แดก เออๆ แค่นี้แหละ!”
ผมกดวางสายเพื่อนของตัวเอง ก่อนจะหันกลับมามองป้าเ้าของหอพักที่แกยังคงวุ่นอยู่กับการหาสมุดจดเบอร์โทรลูกหอของแกอยู่
“เอ่อ.. ป้าครับ! งั้นไม่เป็ไรแล้วครับ เดี๋ยวผมมาติดต่อใหม่ดีกว่า… ยังไงก็ขอบคุณมากนะครับ สวัสดีครับ!” ผมพูดกับป้าเ้าของหอออกไป ก่อนจะหันหลังเดินออกมาทันที แล้วตรงไปที่รถของตัวเองก่อนจะขับออกไปจัดการธุระของพวกเพื่อนเวรของตัวเองต่อ
“แล้วแบบนี้… จะรู้มั้ยวะว่าเป็ใคร…. ช่างแม่ง! เดี๋ยวค่อยมาใหม่ก็ได้”
ฝากกดไล์กดติดตามและคอมเมนท์เป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ จะพยายามมาอับให้สม่ำเสมอนะครับ สามารถติชมและแสดงความคิดเห็นได้เลยนะครับ ขอบคุณสำหรับทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายเื่นี้นะครับ
6K
