บทที่ 24:เสียงสะท้อนในป่า
หลิวชิงอีนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งความสับสนแล่นพล่านอยู่ในใจแต่สัญชาตญาณในการเอาตัวรอดก็สั่งให้นางต้องรีบเคลื่อนไหวนางมองขวดยาและชิ้นส่วนของเห็ดหลินจือในมือ... ไม่ว่าผู้ช่วยเหลือนางจะเป็ใครก็ตามแต่สิ่งของเหล่านี้คือความหวังเดียวที่นางมีในตอนนี้
นางตัดสินใจกลืนยาเม็ดนั้นลงไปแม้มันจะเป็ยาคุณภาพต่ำ แต่ก็ช่วยห้ามเืและบรรเทาความเ็ปได้บ้างจากนั้นนางก็ค่อยๆ บริโภคชิ้นส่วนของเห็ดหลินจือเจ็ดสีเข้าไป
ทันทีที่สมุนไพรล้ำค่าลงสู่ท้องพลังปราณอันบริสุทธิ์และอบอุ่นก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างของนางอย่างรวดเร็ว!มันไม่เพียงแค่ช่วยรักษาาแที่ขาของนางในอัตราที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าแต่ยังช่วยฟื้นฟูพลังลมปราณที่นางสูญเสียไปจนหมดสิ้นและที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ มันยังช่วยชำระล้างมลทินเล็กๆ น้อยๆในเส้นชีพจรของนาง ทำให้ลมปราณของนางโคจรได้ราบรื่นขึ้นกว่าเดิม
นางรู้สึกได้ถึงพลังที่กลับคืนมาและแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อยนางยิ่งรู้สึกว่าปริศนาเกี่ยวกับชายลึกลับคนนั้นลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีก...เหตุใดเขาจึงมอบของล้ำค่าเช่นนี้ให้กับนาง?
หลังจากเรี่ยวแรงกลับคืนมาแล้วนางก็พยุงร่างของตนเองลุกขึ้น และเริ่มเดินทางกลับไปยังทิศทางของค่ายพักระหว่างทางนางพบหลิวจูที่ยังคงหลบซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ด้วยความขวัญเสียนางจึงลากเขาให้เดินทางกลับไปด้วยกัน
เมื่อทั้งสองกลับมาถึงค่ายพักในสภาพทุลักทุเลก็สร้างความโล่งใจและความใให้กับทุกคน หลิวเฉินรีบปรี่เข้ามาหานางทันที
"ชิงอี! เ้าปลอดภัยรึ! เกิดอะไรขึ้น!? แล้ว... เฟยชินล่ะ?"
หลิวชิงอีสูดหายใจเข้าลึกรวบรวมความคิดและเล่าเื่ราว "ครึ่งจริงครึ่งเท็จ"ที่นางเตรียมไว้ในใจ
"เราถูกกลุ่มแมงป่องโลหิตซุ่มโจมตีค่ะท่านพี่เฉินพวกมันมีจำนวนมากกว่าและฝีมือร้ายกาจ... เฟยชิน...เขาคว้ากระเช้าเห็ดหลินจือแล้ววิ่งล่อพวกมันไปอีกทางเพื่อเปิดโอกาสให้ข้ากับศิษย์น้องจูหนีรอดมาได้"
นางเว้นจังหวะปล่อยให้ทุกคนซึมซับ "วีรกรรม" ของทาสหนุ่ม "หลังจากนั้นข้าพลัดหลงและถูกสัตว์อสูรโจมตีจนได้รับาเ็แต่โชคดีที่ได้พบกับผู้เยี่ยมยุทธ์ลึกลับท่านหนึ่งโดยบังเอิญท่านมอบยาและสมุนไพรชิ้นนี้ให้ ก่อนจะจากไปอย่างรวดเร็วค่ะ"
นางแสดงชิ้นส่วนเห็ดหลินจือที่เหลือให้ทุกคนดูเป็หลักฐาน
คำบอกเล่าของนางสร้างความตกตะลึงไปทั่วบริเวณหลิวเฉินและพ่อบ้านเมิ่งมีสีหน้าสลดลงเมื่อได้ยินว่าเฟยชิน "เสียสละ"ตัวเองและทำให้เห็ดหลินจือทั้งหมดถูกชิงไปพวกเขารู้สึกเสียดายทาสผู้มีความสามารถคนนั้นอย่างยิ่งแต่เื่ราวก็สมเหตุสมผลและไม่มีใครติดใจสงสัย
หลิวเฉินขมวดคิ้วแน่นเขาวิเคราะห์สถานการณ์แล้วจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด"ภารกิจครั้งนี้ถือว่าล้มเหลว เป้าหมายของเราถูกชิงไปทั้งยังสูญเสียคนและมีศัตรูที่ร้ายกาจอยู่ในบริเวณนี้การเดินทางต่อเป็เื่ที่อันตรายเกินไป... พรุ่งนี้เช้าเราจะเดินทางกลับจวน!"
คำประกาศของเขาทำให้การล่าโอสถครั้งนี้สิ้นสุดลงอย่างเป็ทางการ
ในขณะเดียวกัน...ลึกลงไปในเทือกเขาเขี้ยวอสูร ห่างไกลจากค่ายพักของตระกูลหลิวหลายสิบหลี่
เฟยชินได้ค้นพบถ้ำเล็กๆแห่งหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านน้ำตกที่ไหลลงมาจากหน้าผามันเป็สถานที่ที่เงียบสงบและปลอดภัยอย่างสมบูรณ์แบบ
เขาก้าวเข้าไปในถ้ำวางสัมภาระทั้งหมดลงและเมื่อเขาแน่ใจว่าตนเองปลอดภัยและอยู่ตามลำพังอย่างแท้จริงแล้ว...เขาก็ปล่อยลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเป็ครั้งแรก
อิสรภาพ...
นี่คือความรู้สึกของอิสรภาพที่แท้จริงไม่มีสายตาคอยจับจ้อง ไม่มีการกดขี่ ไม่มีหน้ากากที่ต้องสวมใส่มีเพียงตัวเขาและความเงียบสงัดของธรรมชาติ
เขานั่งลงและสำรวจ"สมบัติ" ที่เขาได้รับมาจากการเดิมพันด้วยชีวิตครั้งนี้...ถุงเงินหนักอึ้ง, แผนที่หนังแกะ, ขวดพิษแมงป่องโลหิต, ม้วนคัมภีร์ "เคล็ดวิชาอสูรไร้ลักษณ์"และที่สำคัญที่สุด...กระเช้าที่เต็มไปด้วยเห็ดหลินจือเจ็ดสีที่ส่องประกายเรืองรองราวกับอัญมณี
นี่คือทุนรอนทั้งหมดสำหรับชีวิตใหม่ของเขา
เฟยชินหยิบเห็ดหลินจือขึ้นมาหนึ่งดอกมองดูมันด้วยแววตาที่มุ่งมั่น เขารอดจากการเป็ทาส รอดจากการไล่ล่า...บัดนี้ได้เวลาแล้วที่เขาจะสร้างเส้นทางของตนเองขึ้นมาอย่างแท้จริง
เขานั่งขัดสมาธิลงกลางถ้ำอันมืดมิดเตรียมพร้อมที่จะเริ่มการบำเพ็ญเพียรครั้งสำคัญเพื่อยกระดับพลังของตนเอง
กรงขังได้พังทลายลงแล้ว...โลกทั้งใบกำลังรอคอยการมาถึงของอสูรตนใหม่ตนนี้อยู่
4.46M
